Auteur: Sia du Buf

De maand mei is voorbij gevlogen. Onze terugblik! 😊 Zaterdag 2 mei vliegt de groene vogel ons retour naar Alicante. Moeders en Jan brengen ons naar Rotterdam airport met de splinternieuwe ‘ koets’ van Jan. Hoe leuk is dat als je 82 jaar bent en dit nog kan doen! 😊 Na een rustige vlucht (mijn lover en ik zitten eens niet naast maar achter elkaar) landen we op Alicante en worden daar opgepikt door de shuttle van het autopark waar de camper staat. Van te voren hebben we al met hen afgesproken dat we een nacht op het terrein in de camper mogen blijven overnachten. Want wie ziet ons aankomen ‘s avonds rond 23.30 uur op een camping?! 🤣 Het plan is een paar dagen Benidorm en daarna verder reizen naar bovenin Spanje om de Picos te bezoeken. Begin juli moeten we thuis zijn. Voor nu heb ik mijn oog laten vallen op camping Cap Blanch in Albir. Dit stadje ligt ongeveer  zes kilometer van Benidorm, is kleiner en daardoor ‘charmanter’ zullen we maar zeggen. De camping ligt vrijwel direct aan zee. Misschien is het daarom dat ik hoge verwachtingen van deze camping heb…. 🤔 Met een plattegrond waarop de vrije plekken staan aangegeven rijden we zondagmorgen een kleine 45 minuten in het rond over de grote camping met ruim 300 plekken. Deze zijn rommelig en van verschillende groottes. Een aantal proberen we uit maar nergens kunnen we met goed fatsoen staan. Of het komt niet uit met de bomen of we blokkeren al het zicht van buren. Ook komen we er achter dat er slechts 1 sanitairblok is! Weliswaar heel groot maar zit je aan de verkeerde kant van de camping dan kan je op de fiets naar de douche en afwas! 🤣 ‘Het maakt me niet uit maar kies iets!!’ klinkt het geagiteerd naast me als ik weer naast de hut sta om een plek te bekijken. 😡 ‘Wat een rotplekken allemaal, laat dat strand maar zitten en rij naar Media Legua (daar stonden we in het voorjaar) daar hebben ze tenminste grote plekken!’ mopper ik terug. 😡 De stemming zit er al goed in! 🤣 Terwijl mijn vent de camper weer draait roept ie ‘Ik probeer nog een laantje en anders geef ik het op!’ Daar is dan eindelijk een plek waar we mee kunnen leven. Ook niet groot, bijna pal naast de wasstraat en uitzicht op een muur maar het is wat het is! We staan vlakbij de ingang, ver genoeg maar toch op loopafstand van het sanitair en bijna op het strand! Het thuisfront is er ook blij mee want we blijken gelijk in het zicht van de webcam op de camping te staan!🤣 Roel maakt nog een mooie foto van een bui onweer. Het plan om minimaal een weekje op deze camping in Albir te blijven worden er twee. We doen niet heel veel: fietsen, wandelen, uurtje strand, markt bezoeken, mijn vent maakt jam van de gekochte aardbeien (Ai doet de rest 🤣) en we spreken af met vrienden. Hans en Willy en de kleine Xita zijn namelijk ook nog steeds in Benidorm. De verkering tussen andere Hans en Ineke is een feit en na zijn bezoek aan Nederland is zij nu meegekomen naar Spanje. Met elkaar hebben we gezellige etentjes. Uiteraard bij onze favoriete Chinees Cuenco d’Oro maar ook bij het nieuw ontdekte restaurant Domino en thuis bij Hans en Ineke in Finestrat waar we ons ook in het toch wel koude zwemwater wagen. Ook hier wordt het met Ai wat spannender. 🤣 Voor wat extra beweging gooien we een aantal keren een jeu de boulesballetje en ook dan verzorgen we de interne mens als blijkt dat er bitterballen op de menukaart staan. 😉 Vriend Charl, die samen met Evelien in San Juan de Alicante woont, is tijdens de maand dat we in Nederland waren heel ziek geworden en toch nog zeer plotseling overleden. Zo zie je weer hoe snel het kan gaan want we hadden nooit kunnen vermoeden dat eind januari onze laatste ontmoeting met elkaar zou zijn. Samen met Evelien halen we, tijdens een heerlijke lunch bij La Rive, mooie herinneringen op hoe onze vriendschap twee jaar geleden onderweg met het ‘camperen’ is ontstaan. Met de beide Hansen rijden mijn vent en ik nog een keer naar haar toe om te helpen met de hoes die ter bescherming over haar camper moet. Het was even afzien in de hitte maar het ding zit! 😊 Inmiddels zijn we dus al weer twee weken hier en hebben besloten om samen met Hans en Willy naar de Picos op te rijden. Zij staan op camping la Torreta in Benidorm. Eigenlijk vinden we camping Cap Blanch al na een paar dagen niets. De plek waar we staan is het niet, het sanitair is schoon maar sterk verouderd en wordt momenteel ook nog gerenoveerd. Zo sta ik te douchen in het stof tussen het ‘geboor en gehak’ van de werklui. Ook de actie van het gif spuiten is bizar. Zonder waarschuwing vooraf komen mannen in witte pakken met een masker op de snuit de bomen op de camping behandelen. Hun advies: laat de ramen en deuren maar een half uur dicht dan is het goed….🤔 Rondom het kampeerterrein is het rumoerig, zo dichtbij het centrum is dat voorspelbaar. Maar achter de muur waar we met de hut tegen aan staan loopt een straat die zich leent voor heren die lijden aan de aandoening ‘Penis-Minimalis’ , het stevig en langdurig intrappen van het gaspedaal van een auto met kapotte uitlaat.🤨 Hier werkt zelfs geen blauw pilletje tegen.  Net als we afgesproken hebben dat we niet gaan verhuizen omdat we overmorgen toch verder reizen klinkt er ‘s-morgens luid door de geopende camperdeur met hor, ‘Goedemorgen, is er iemand binnen?’ Dit met een flink Amsterdams accent. Vanuit de deuropening kijken we naar ‘Gabber Johnny’,  een gedrongen kerel, type sportschool, in het zwart gekleed met een dikke gouden ketting. Echt mijn type! 😉 Voordat ik op YouTube een filmpje met de muziek van “Gabbertje” heb opgezocht blaat ie verder. ‘Luister even, wij komen hier naast jullie staan dus schuif die camper opzij want die staat op de lijn en dus in mijn vak!! Opschuiven!! Tot zo!!’ 😳 Zoef, zoef, weg is ie. Zijn armpjes zwaaien wijd alsof er tennisballen onder de oksels zitten. 🤣 Wat is dan de keuze? Je kan koffie zetten voor de nieuwe buurtjes, meester Visser bellen of zoals ik doe: Ik ga naar het sanitair om mijn was bij de wasmachine op te halen. Net als ik die aan het ophangen ben komt Gabber terug. Een patserige BMW met daarachter een flinke sleurhut. Er blijkt nu ook een Anita te zijn. In een rookwolk staat een zenuwachtig 40 kilo wegend skelet heftig aan een sigaret te zuigen. Als ze dat met andere dingen ook doet dan weet ik waarom hij haar heeft gekozen, zeg maar…. 😉 Hij is not amused dat we nog niet verplaatst zijn. Nou hebben we op de buitenspiegel een houten bordje met onze namen. Het ding is een keer gemaakt in Amerika en we slepen het sindsdien overal mee naar toe. Leuk toch, zo kan men zien wie we zijn! 😊 Nou Gabber heeft het ook ontdekt, ‘Roel, héééééé Roel, kom eens naar buiten!!! schreeuwt ie langs mij en het wasrek heen. Natuurlijk komt mijn vent niet naar buiten want ik heb mijn ‘heethoofd’ opdracht gegeven om binnen te blijven. Terwijl Gabber mij negeert loopt ie druk heen en weer te meten hoeveel centimeter we moeten verkassen. ‘Roel, Roel!!!’ schalt zijn stem weer. Iemand moet hem toch antwoorden dus….dan ik maar. ‘Ik hoop dat het lukt met de caravan maar als je niet kan rijden/sturen dan roep je maar….’🤭 Het is helaas niet helemaal een goed antwoord want Gabber is echt een mannetje en zoals ik hem snel inschat een fanatiek aanhanger van de manosfeer. 😡 Mensen die mij kennen weten dat ik heel rustig kan blijven. Op zachte toon praat ik tegen hem als tegen een onwillig kind. ‘Als je het niet eens bent met hoe we staan dan ga je naar de receptie, pas wanneer ze daar zeggen dat we verkeerd staan dan zetten we onze camper opzij. En nou ophouden met die onzin, ik ben met de was bezig.’ 🤭 Gabber is nu echt boos, hij wil alleen met Roel praten. ‘Je hebt toch een vent, waar is die?? Doe even normaal en roep hem!!’ Echt, als hij er bitch achter had geroepen had ik het niet gek gevonden. 🤣 Hij roept nog een paar keer om Roel maar waagt het toch niet onze camper in te gaan. Als die nog steeds niet verschijnt springt ie in zijn auto terwijl hij roept; ‘Laat maar, ik ga gewoon je wasrek aanrijden!!!!’ 😳 Ja, lieve lezers, zomaar een gezellige ochtend in het altijd zo rustige Albir! 🤣 Dan komt Gabber weer uit de auto met de afstandsbediening voor de caravan. Hij koppelt de sleurhut af en geeft een forse druk op de afstandsbediening. Direct zet het ding zich in beweging, ‘Kijk dan, kijk dan, ik rij je was aan!’ schreeuwt ie. 😳 Gelukkig neemt Anita op dat moment even geen trekje van haar sigaret en ziet door de optrekkende flarden rook dat de voorkant van de caravan bijna een andere caravan ramt. ‘Ho, ho, stop, stop!!’ roept ze. Dit is trouwens het enige wat ze al die tijd heeft gezegd en dat snap ik want Gabber reageert als door een wesp gestoken. Met opgetrokken schouders en gebalde vuistjes loopt ie met driftige passen haar kant op terwijl ie “vriendelijk” vraagt; ‘Ja, wat nou, wat mot jij nou weer hè?!’ 😳 Inmiddels hebben we gezelschap gekregen van een aantal Spanjaarden uit ons laantje. Ook zijn Hans en Willy op de fiets gearriveerd voor een koffietje. Een laatste schets van deze bizarre vertoning: de Spanjaarden staan hoofdschuddend in een groepje hun verbazing te uiten, Hans en Willy bellen de receptie van camping la Torreta of daar nog plaats is, Gabber scheurt weg in zijn BMW om die verderop te parkeren, het rokend skelet heeft een nieuwe sigaret en….mijn vent? Nou, die is uit de hut gekomen en naar de receptie gewandeld om te betalen want we vertrekken per direct. Hier hebben we zó geen zin in! 😡Voordat we vertrekken wachten we wel even tot Gabber zijn hele spulletje heeft uitgepakt en neergezet….Zo kan hij nog wat energie kwijt om de hele zooi na ons vertrek eventueel toch wat ruimer neer te zetten. 🤣 ‘Concentreer je op het wegrijden en geef die twee kneuzen geen blik.’ is het advies aan mijn vent en zo rijden we rustig en beheerst de camping af. 😊 Een verhuizing die niet helemaal gepland is maar soms heb je een zetje nodig. 🤣 Op camping la Torreta krijgen we een prima plek, waar ik de ingepakte was voor de tweede keer die dag ophang. We balen dat we de beslissing om Cap Blanch te verlaten niet eerder hebben genomen. 😞 Dan is het toch echt tijd om verder te reizen en na een afscheidsetentje met elkaar in de Blauwe Walvis verlaten we, samen met Hans, Willy en de kleine Xita, maandagmorgen Benidorm. Via de ons eerder bezochte plaatsten als Jalance, Cuenca, De burcht van Belmonte, Campo di Criptana, Consuegra, Toledo, komen we in de Vallei der Gevallen. Een door dictator Franco gebouwde ondergrondse kathedraal en een enorm kruis domineren de omgeving. Het eerste wat ik zie zijn een rijtje oude oldtimers. In zo’n Fiat 850 reden mijn ouders met ons kinderen  voor het eerst op vakantie naar Spanje. Het autootje was zo klein dat moeders met haar voeten op een koffer zat. 🤣 Een hele onderneming in 1968. De volgende stop is Segovia.Je hebt werkpaarden en luxe paarden. 😉 Daarna komen we in de voor ons nog niet bezochte plaatsen Valladolid en Leon. De diesel blijkt hier duur, 1.80 euro. Vijfhonderd meter verder maar 1.51 euro. Geen idee hoeveel het in Nederland is momenteel.  Het is een mooie en zeer warme route want uitgerekend nu heeft Spanje de eerste hittegolf van dit jaar! Uiteindelijk zijn we na elf dagen, vele mooie steden en een garagebezoek voor een kapotte koplamp in de Picos de Europa aangekomen! 😊 Bij het enorme stuwmeer van Riaño waar gezien de bomen die onder water staan het waterpeil de afgelopen maanden enorm is gestegen, ontmoeten we vrienden Piet en Wilma nog die ook in de buurt aan het rondreizen zijn.  Er zijn zeven dorpen onderwater gezet voor het stuwmeer. Riaño is op een hogere plek opnieuw opgebouwd. In Posada de Valdeon vinden we een mooie overnachtingsplek waar we twee dagen blijven en wat in de omgeving wandelen. Tot zover en binnenkort meer over de prachtige Picos de Europa! 😊

We zijn weer thuis dus nog maar even een terugblik op de afgelopen weken! Benidorm werd op 17 maart in beslag genomen door de Ieren en kleurde groen want het was St. Patrick’s day! De zon scheen uitbundig en het was een groot feest! 😊Sommigen werd het iets teveel….😉Natuurlijk bezochten we met moeders en Jan ook de Engelse straat!Of de cocktail met de klinkende naam ‘Sex on the beach’ een vervolg heeft gehad….we willen het niet weten! 🤣Ook huurden we nogmaals een auto en reden zaterdags naar het Gran Via Shopping Centre in Alicante. Na wat wachten in de shops zochten Jan en Roel uiteindelijk maar een goed plekkie bij een tapasbaren moeders en ik struinden de winkels verder langs. 😊 Na dit shop festijn reden we door naar het centrum en wandelden over de mooie boulevard van Alicante.‘s Avonds terug in Benidorm kwamen we per toeval terecht in een restaurant met de klinkende naam ‘t Jordaantje.Heerlijk gegeten en leuke bediening! 😊 De volgende dag hadden we wederom een ‘eet afpraak’ en wel met Hans en Willy en de kleine Xita. Zij waren sinds een paar dagen ook in Benidorm. We hadden ze afgelopen week, terwijl we naar het strand fietsten, al in de city gespot. 😉 Voor nog meer gezelligheid schoven moeders, Jan en Hans Ooms ook aan. We hadden een reuze gezellige avond bij de Chinees Cuenco de Oro in Albir. Gelukkig dat de Chinezen de kleine Xita niet ontdekten, die is nog in leven! 😉Op maandag kwam er nog meer gezelligheid want  Arne en Helene waren ook in Benidorm gearriveerd.Het Jeu de Boulen op het strand(foto Marcel Haze, hij heeft oa. de website op facebook ‘Welkom in Benidorm’.) begon om 11.00 uur en de koffie erna in het Duitse huis leek wel een zoete inval van alle bekendenmet als resultaat dat we rond 17.00 uur terug naar de hut op de camping fietsten. Heel leuk is dat Cupido zijn pijl afschoot tijdens het boulen. Met een aanmoedigingszetje van mijn lover en mij 😉 kwam er een afspraak tussen meneer H. en mevrouw I. en zo is maar weer bewezen dat je nooit te oud bent om nog eens verliefd te worden! Het is deze twee lieve mensen zo gegund om weer gelukkig te zijn en de afstand tussen Nederland en Spanje is te verwaarlozen. Ík heb in ieder geval extra aandelen Transavia gekocht!  Wat deden we nog meer in Benidorm? Hans kwam onverwachts de camper bekijken dus we snelden naar het campingrestaurant voor een pizza. Als je er toch bent….😊Roel bakte roze koeken. We fietsten langs wat van de beelden van de Fallas feesten die ‘s-avonds om half twaalf in de  fik gestoken zouden worden. Daar hebben we maar niet op gewacht, het was te koud!Overdag werden de temperaturen zo lekker dat we eindelijk toch een aantal keren naar het strand konden fietsten. We zijn niet van die zonaanbidders maar af en toe een uurtje is heerlijk!Overal blauw behalve boven onze parasol….Een wolk! 🤣Hoe kan het dat, ondanks dat de plaats zo groot is, wij altijd bekenden tegenkomen….heel vervelend want deze ontmoetingen werden meestal op een terras voortgezet. 🤭 Met Arne en Helene bezochten we na een aantal drankjes op de boulevard ook ‘t Jordaantje waar Arne, na al zijn avonturen in het buitenland, genoot van een Hollands borreltje.De afgelopen periode bezocht hij oa. landen als Syrië, Irak, Jemen en de Verenigde Arabische Emiraten. Natuurlijk mocht een bezoek aan de Engelse straat voor hen in deze week niet ontbreken. We namen ze mee naar onze favorieten: de Western Saloon en Morgan Tavern.In de laatste was een look-a-like van George Michael die een geweldig optreden gaf! 😊 Hans O. nam ons dames (Willy, moeders en mij) mee op een dagtrip voor een ritje door de bergen. Van bovenaf bewonderden we het stuwmeer van Guadalest en stopten uiteindelijk op onze bestemming El Rincon de las Mermeladas. In dit winkeltje verkopen ze eigengemaakte producten zoals jam, olie, honing en balsamico in allerlei heerlijke smaken.Vanaf boven in de bergen zoefden we naar beneden voor een late lunch op een terras van een typisch Spaans restaurant in het oude centrum van Finestrat.😊 Oh ja, we ontdekten na al die weken in Benidorm ineens een bowlingbaan, altijd leuk!En zoals altijd als het op zijn eind loopt gaat het ineens zo snel. De laatste week stond in het teken van afscheid en eten, vooral eten! 😳 Met moeders, Jan en Hans op de boulevard, waar we van een heerlijke paella bij restaurant Artigas genoten.Om het af te leren nog een keer naar het tapasstraatje in de oude stad.Donderdag 2 april vlogen moeders en Jan retour naar huis. Maar niet voordat we woensdagavond met zijn vieren nog een heerlijk en gezellig afscheidsetentje hadden in Albir. Waar we een nieuw restaurant (Domino) ontdekten.‘De oudjes’ namen de taxi en wij de fiets.Van dit etentje rolden we naar het volgende want de Semana Santa is begonnen. De processies voor Pasen. Voordat we donderdagavond met de beide Hansen en Willy naar de processie gingen snavelden we wat lekkers in een Spaans restaurant.De processie was in het oude gedeelte van Benidorm. De smalle straten maakten de optocht zeer sfeervol en ondanks dat deze niet al te lang was toch erg indrukwekkend! Vrijdagavond was de grootste processie maar dat hielden mijn vent en ik voor gezien. We hebben twee jaar terug in Tarragona dit spektakel mee mogen maken en voor nu geloofden we het wel.De vrijdag ruimden we de hut op, brachten op de fiets wat overgebleven boodschappen naar Hans en Willy die op een andere camping in Benidorm staan. Komen we langs de Aldi…. die hebben tegenwoordig een aparte parkeerplaats voor Benidorm Basterds Scootmobielen. 🤣In plaats van de processie gingen mijn vent en ik samen nog maar eens op de fiets naar de Chinees in Albir. We kregen extra aandacht van de Chinees want na al de drukte die we de afgelopen tijd meenamen vonden ze het zielig dat we nu maar samen waren! 🤣

Dan het ‘waarom’ we naar huis zijn gevlogen. Een paar weken terug zei mijn vent ineens; ‘Ik snap eigenlijk niet waarom we eind maart terug naar Nederland rijden. Gaat het hier mooi weer worden en gaan wij weg?’ 🤔 Na wat nadenken was de oplossing snel gevonden. Zo zitten we dus zaterdag 4 april na een lunch op de boulevard van El Altet (de pleister bij Roel is van een ijzeren balk in de garage van de camper, au, au)in de groene vogel van Transavia die ons naar Rotterdam vliegt. Daar staan Jan en moeders ons op te wachten met een prachtig bloemetje.Home sweet home. 😍 De camper staat in de opslag vlakbij het vliegveld.We gaan een maandje naar huis om wat noodzakelijke dingen te doen (ook op dieet en geen alcohol ! ) en vliegen begin mei retour naar Spanje. Hoe de route dan gaat worden….we hebben nog niet echt een plan maar weten wel dat de hut begin juli voor de keuring in Nederland moet zijn. De enige hamvraag voor dan is: De diesel is vergeleken met Nederland hier nog best goedkoop maar…. ís er nog diesel als we terugkomen? Dan moeten we ook gaan overzómeren. 🤣Voor nu leuk dat jullie weer met ons mee hebben gereisd. Een reis toch anders dan de vorige reizen want we stonden de hele tijd op dezelfde camping. Maar voor ons een erg leuke periode waarin mijn vent en ik kennis maakten met het overwinteren! Of het bevallen is? De boeking voor aanstaande november is al gemaakt! 😊

Terwijl de volgende storm over ons heen blaast is het mooi tijd om weer eens iets te bloggen. Ik denk steeds dat we nu tijdens het ‘overwinteren’ niet veel te melden hebben maar als ik dan begin blijkt dat toch wel mee te vallen. 🤔 Het weer was de afgelopen periode wisselend, zon, buien en ook dikke mist. Afgelopen week was het zelfs strandweer. Ook hebben we wel heel veel wind gehad. Nu hebben we weer een storm genaamd Regina en behalve een snoeiharde wind strooit zij ook met water dus blijven we deze eerste donderdag in maart binnen. ‘Zoals het er nu uitziet moeten we heel de dag binnen zitten!’ stelt mijn vent terwijl ie naar buiten tuurt waar de regen neer klettert. Ik ben het met hem eens want het ziet er naar uit dat het  zo’n dag gaat worden waarop je zelfs “vecht” voor de afwas om maar iets te doen te hebben. 🤣 Is het dan saai zo’n dag in de camper? Nee, zeker niet! Laat ontbijten, een boek lezen, serie’s kijken, beetje de hut opruimen en nu vaker voor de tv zitten om het nieuws in het Midden Oosten te volgen want wat een vreselijke toestand is het daar. Ik probeer in ons blog zo min mogelijk politiek en godsdienst ter discussie te stellen en nu dus ook. Maar ik vrees dat wederom de búrgers, in welk land dan ook, weer de slachtoffers zullen zijn. Mensen in de omliggende landen van Iran die huis en haard kwijt raken maar ook die in Nederland die straks hun gasrekening wellicht niet meer kunnen betalen. Over de prijzen aan de pomp ga ik het niet eens hebben. Inmiddels zijn dit de prijzen hier aan de pomp, nog steeds 80 cent goedkoper dan in Nederland. Het verschil is toch schrikbarend! 😞 We voelen ons al heel bevoorrecht met ons leven maar in situaties als deze besef je dat toch net iets meer. 🙏🏻 Terug naar Benidorm en de overwinteraars. Het is iedere dag weer verbazend hoe druk het op straat is. Doordeweeks voornamelijk ouderen maar in het weekend ook veel jongeren. Vooral Engelsen die komen feesten. Voor een vrijgezellenfeestje, verjaardag 50 jaar, 60 jaar, getrouwd 25 jaar, noem het en verzin het! 🤣Die vliegen voor een prikkie hier naar toe. Ze hebben geen reden nodig. Het is nu Cheltenham week. Paardenraces. Als ze maar kunnen drinken. 😉 Nog wel, maar als de oorlog in het Midden Oosten blijft duren dan stijgen alle prijzen ….🤔 En ja, die feestende Engelsen, niets is zo leuk om op de drukke boulevard en de Engelse straat naar mensen te kijken! 😊 Samen met Blanchefleur storten we ons tijdens Cheltenham in het feestgedruis. Laten we zeggen: het eten en de drank zijn prima, de muziek keihard en de sfeer is meer dan leuk! We zijn wel een soort Assepoester want na middernacht zijn we meestal weg uit de Engelse wijk. Hoe later op de avond, hoe meer drank….kortom daar zitten we niet op te wachten. 🤣 Op de camping hebben we inmiddels voor de derde keer naar een andere plek moeten verkassen. Ook nu is het weer te merken dat plannen een vak apart is want de vorige plaats waar we stonden is nog steeds niet bezet. Voordat we moesten verhuizen hebben we het speciaal bij de receptie nog nagevraagd ‘No, no, you have to change!’ 🤨 Het positieve is dat we op deze manier weer eens andere buren krijgen. Alhoewel ze lijken allemaal dezelfde gewoonten te hebben, namelijk: poetsen, poetsen, poetsen. Iedere dag wordt er wel een camper, caravan, voortent, auto of fiets gesopt. Alles met een klassieke rolverdeling. De vrouw haalt een teiltje water en de man gaat aan de sop. Velen hebben ook een lange stok om de camper grondig te reinigen. In ieder geval heeft men een laddertje bij zich. Waarom iedere dag weet ik niet maar de volgende dag hetzelfde ritueel. ‘Ik weet wel wat het is, het is verveling!’ stelt mijn vent. Zelf heb ik al tweemaal de blunder gemaakt om tijdens het voortent schoonmaak ritueel te vragen of de mensen gingen inpakken en vertrekken….🤣 Ook mijn vent had geen succes met zijn advies dat er een wasstraat op de camping is. Of onze buurman die omslachtig zijn camper stond te wassen dit wist. Het antwoord was namelijk kort en krachtig (of klonk het in het Duits misschien bitchy?) ‘Ja, aber das ist 2 euro!!’ 🤭 Wel grappig en bijzonder want zijn hut heeft zeker een prijs van zo’n twee ton! 🤣 Leven en laten leven zullen we maar denken. Zoals gezegd was het dus ook strandweer en mijn vent ging aan de slag met zijn vervroegd verjaardagscadeau. Hij is pas in september jarig maar dit kwam in een tv-reclame voorbij en ik vond het gelijk iets voor hem. Een ligbed van Mr. E-ZY. Super makkelijk, het is een soort terrorist: het ding blaast zichzelf op. Alleen gaat Mr. E-ZY niet zover dat ie ontploft. 😉 Ook het leeglopen gaat gemakkelijk en het ligt geweldig, aldus mijn kerel. Niet onbelangrijk te vermelden is dat er ook een oplader voor zijn phone in zit. 😊 Om in de kleur blauw te blijven doen we na het zonnen op de boulevard nog een glaasje Blue Lagoon.Moeders en Jan huren dit keer een auto en we rijden met elkaar naar Benijofar. Daar hebben mijn ouders een aantal jaren gewoond. Vandaar door naar Torreviejavoor een ‘loopje’ over de boulevard, uiteraard met een glaasje sangria. We bezochten Benijofar al eerder maar moeders vindt het zo leuk om er weer naar toe te gaan. Wederom kijkt zij haar ogen uit hoe veel er veranderd is in de afgelopen jaren. Woonden zij toen aan de rand van dit kleine stadje met voornamelijk Spanjaarden nu is het ontdekt door de buitenlanders die hier permanent wonen en heeft het een van de grootste Nederlandse kolonies aan de costa. Wat ook zeker gezellig kan zijn. Met plezier blikken mijn vent en ik terug naar de viering van Koningsdag 204 in Benijofar! 😍 Nu we toch een auto hebben rijden we naar Hans die in Finestrat (naast Benidorm) woont. Terwijl de rest in de tuin van de zon geniet ga ik samen met hem aan de slag om paella te maken. Roel heeft in de camper al een lekkere appeltaart gebakken dus mocht de paella mislukken….😉De paella smaakt echter prima, net als de appeltaart! Op zondag is het fris, er waait weer een stevige wind. Nadat we moeders en Jan hebben opgepikt besluiten we eerst naar het kruis van Benidorm te rijden. Het is een iconisch monument uit 1962 en een populaire toeristische plek. We hebben mooi uitzicht op de flat van moeders en Jan. Het gebouw in het midden, de twee na hoogste verdieping. Daarna rijden we eens richting Calpe. Het is er een stuk rustiger dan in Benidorm, je merkt dat het seizoen hier nog moet beginnen. Op de terugweg rijden we naar hotel Gran Bali waar we de lift nemen naar de rooftop bar op de 43 ste verdieping. Best hoog, 43 verdiepingen.Nu zien we de baai en Benidorm van de andere kant, prachtig! Helaas blaast de stevige wind ons bijna om. Niet overdreven hoor want moeders haar zonnebril waait van haar hoofd! 😳 Gelukkig valt het ding op het platform zelf dus loopt het goed af. Dan gaat het door naar Albir om bij Chinees Cuenco de Oro te snavelen. Voor 80,00 euro met zijn vieren (hoofd en nagerecht, drankjes) en nog een glaasje likeur van het huis. Dat gaan we in Nederland bij de Chinees echt niet meer halen! Eigenlijk moet je het niet vergelijken maar we doen het automatisch toch. 4x tapas en 2 sangria voor 20,00 euro in het ‘Tapasstraatje’ van Benidorm. Ik kom er bij Pinchos in de Markthal niet mee uit. Daar heb ik voor dat geld alleen nog maar de 2 sangria. 🤔 Ook het OV is een prijzenslag, voor 0,90 cent heb je een enkele rit met de bus! Enige verwarring welke knop want serieus als je dit toch zo ziet is het niet gek dat ik op de stop knop druk als ik eruit moet….🤔 Het is dus wel gek want hier zit ie bij de invalidenknop zodat er een soort loopplankje bij de deuren uit gaat! Gelukkig is ‘ sorry ‘ in vele talen te begrijpen! 🤣 Nou vooruit als laatste nog een prijsje: een koffie én een thee op de boulevard totaal 2,80 euro. 😊 Er zijn op facebook sites voor de overwinteraar in Benidorm. Ik volg er verschillenden: De Engelse is handig voor alle uitjes in de Engelse straat en de Nederlandse voor alle weetjes, ditjes en datjes in de Nederlandse community. Zo is er bijvoorbeeld maandag jeu de boules op strand, dinsdag koffiedrinken bij restaurant het Duitse huis en zo kan ik de week verder invullen. Op donderdagmorgen is er zingen op het strand en geloof het of niet maar dan staan er op een drukke ochtend zo’n 300 Nederlanders te zingen! Je begrijpt, het moet er eens van komen dat mijn vent en ik aan dit sociale overwinteraars leven gaan deelnemen. Een soort van “When in Rome, do as the Romans do”. Sinds we de camper hebben slepen we de hele tijd al een set van die jeu de boules ballen mee. Ik opper het plan om maandag naar de playa te gaan om te ‘boulen’ maar helaas is mijn vent er nog niet echt warm voor te krijgen. ‘Alleen als het droog weer is hoor want anders kan je me wat!’ zegt ie. Maandagmorgen schijnt een stralend zonnetje en stappen wij met de ballen in een oude fototas op de fiets.Vamos a la playa! Het verzamelpunt is bij restaurant het Duitse Huis en er staan al een paar kandidaten. 😊 De meesten kennen elkaar en storten zich op deze twee nieuwelingen. Het is niet zo maar een paar ballen in het zand gooien want er worden strepen in het zand getrokken voor de banen. Er is een grabbelzak met nummers zodat er een eerlijke loting is wie met wie speelt. Ondanks dat wij een van de jongste zijn is het verrassend leuk. De wandelaars op de boulevard moedigen vaak aan en het zorgt allemaal voor een prima sfeer.   Na afloop van het spel gaan ‘de boulers’ nog een drankje doen op de boulevard. Ach, als we er toch zijn dan gaan we natuurlijk mee! 😉 Ook nu blijkt dat de wereld klein is want ik speel samen met Ruud. Blijkt hij een zwager te zijn van Wout, die een oud collega is van mijn vader en Jan! Ik weet dat Wout ook in Benidorm is en hoe grappig is het als hij aan komt rijden met de scootmobiel om naar het boulen te kijken waar moeders en Jan ook gearriveerd zijn.De kerel met wie Roel speelt woont om de hoek in Vlaardingen. 😊 Nou, we hebben inmiddels ieder een speciaal ballentasje bij de Decathlon gekocht en mijn vent ook een uitschuifbaar stokje met een magneet om de ballen op te pakken. ‘Het is niets dat ik 1 van de jongste ben maar ze laten mij steeds bukken om die ballen op te rapen….’ is zijn excuus. 🤔 Het overwinterseizoen schijnt tot ongeveer tot eind maart te lopen. Dan trekken de overwinteraars terug naar Nederland. Jan en Hennie (broer en schoonzus van Coby) gaan deze week ook weer richting huis. Voor een laatste lunch zien we elkaar op de boulevard. Door het motto ‘wie er zin heeft schuift ook aan’ ontstaat er een gezellig clubje. 😊Vergeet ik bijna te vermelden dat we ook nog naar de optocht van het carnaval zijn geweest waar we Blanchefleur (redacteur van het AD) ook ontmoeten. Inderdaad: de groep van mensen die hier overwinteren is best vol bekenden en groot en….alleen maar groter aan het worden! 😊Site bekijken

Na vier weken Benidorm maar eens een update! In 1 week zijn we rechtstreeks hier naar toe gereden. Waarom zo snel? Omdat de planning is om te ‘overwinteren’ op een vaste stek. De keuze voor Benidorm was gauw gemaakt omdat wij vinden dat er hier het meeste te doen is in de winter. 😊 Na twee nachten op de camperplaats in Palamos hebben we nog een overnachting in Cambrils gemaakt. In deze plaats kwam ik als kind jaren achter elkaar om vakantie te vieren. Het zomers bruisende stadje maakt nu een trieste indruk. Storm Harry is dan wel vertrokken maar dat het heeft gespookt is nog goed te zien. Dat we voorlopig op onbestendig weer moeten rekenen blijkt uit de berichten met waarschuwingen over de volgende storm (Ingrid)die we binnen krijgen op de phone. 😳 De volgende stop is in Tavernes de la Valldigna. Deze kleine kustplaats ligt in de buurt van Gandia, zo’n 70 kilometer vanaf Benidorm. Soms zie je trouwens leuke uitvindingen voor een camper. Wat je al niet met een oude koelkastdeur kan doen. 😊 Per 1 februari hebben we een reservering op  camping La Media Legua maar na telefonisch contact kunnen we gelukkig toch een week eerder al terecht. Wellicht zullen we wel een keer moeten wisselen van plek maar dat maakt ons niet uit. Wat we op de verschillende Facebooksites zien is het echt bomvol in Benidorm. 😳 Zo rijden we zaterdag 24 januari Albir binnen, eerst nog wat inkopen doen en dan door naar de camping die tussen Albir en Benidorm ligt. Voor de ingang klinkt het plotseling: ‘Vlaardingers, mogen die hier ook komen?’ Achter me staat Piet Lagerwaard, een relatie van mijn camper-electronica-mannetje. Die herkende de camper met z’n vele stickers. Hoe klein is de wereld. 😊 De vriendelijke receptioniste legt alles uit en wijst ons een plek toe. Dit is voor mij altijd spannend en zeker nu want door de drukte heb je maar te nemen wat er is. Hopelijk sluit dat aan bij mijn ‘eisenlijst’ zoals: niet bij een sanitairgebouw, niet bij een vuilnisbak, niet naast een camper met schuifdeur en, en, en, en….🤣 Volgens haar hebben we een prima plaats, ‘ One of the most beautiful !’😊 Het is tegenover de ingang van het overdekte zwembad en ver genoeg van het sanitair. Dan de camping! Die is pas drie jaar oud en heeft nog weinig beschutting van bomen. Na een wandeling over het terrein is onze bevinding: er is een overdekt zwembad met een sportzaal. Een mooi buitenzwembad, een kleine supermarkt, een kapsalon en het restaurant heeft een best wel een uitgebreide menukaart met een wisselend dagmenu. De plekken zijn ruim genoeg en hebben ieder een eigen aan/afvoer van water, een rioolaansluiting en dat is geweldig! Er zijn voldoende sanitairgebouwen met prima douches en wasmachines. Hoe de wc’s zijn? Geen idee want niets zit zo lekker als de eigen pot in de hut. 😉 Iedere dag zijn er verschillende activiteiten, de aankondiging is te vinden bij het sanitair/wasmachines. Er staan allerlei nationaliteiten maar weinig Spaans. Veelal overwinteraars die er een half jaar bivakkeren. Na de afgelopen periode kan ik zeggen dat het ons bevalt….zolang je je maar niet teveel van de ‘campingburgemeesters’ aantrekt. Daarover in een volgend blog meer! 😉 Wij gaan dus ervaren hoe het is om voor een langere tijd met de camper op een plek te staan en of we ons niet gaan vervelen….🤔 Wat doen we zoal? Ja, dat vragen we ons zelf ook af want de dagen vliegen voorbij en lijken soms te kort! De eerste dagen is het weer nog onbestendig, harde wind en het is fris. Overdag in het zonnetje gaat het prima maar ‘s avonds keldert de temperatuur naar beneden. Op de fiets gaan we naar de boulevard waar we van het Levante strand helemaal naar het uiterste puntje van het Poniente strand wandelen. Er loopt genoeg ‘kunststof’. 🤣Het leuke van ‘niets moet’ is dat we iedere dag wel minimaal vijf kilometer wandelen over de boulevard. Is het omdat er iedere keer iets anders te zien is of doen we het voor het tapasstraatje in de oude stad? 😉 Ook het terras bij Artigas is onze vaste stek voor een sangria in de middag geworden. Ai kan er leuke dingen mee trouwens.Thuis is het trouwens echt vies weer. Voor de zoveelste keer sneeuwt het dit jaar. Hier doen we maar eens de bbq aan 😉 Voor het eerst dit jaar.Eindelijk maken we een keer de wandeling naar de vuurtoren in Albir en genieten boven van de prachtige uitzichten. Na een week komen moeders en Jan. We huren een auto en lunchen eerst met vrienden die in San Juan de Alicante wonen. Vandaar rijden we door naar het vliegveld en pikken moeders en Jan op. Omdat we de huurauto hebben mag de zaterdagmarkt in Xalo niet ontbreken. Een gezellige rommelmarkt om heerlijk over heen te struinen. Ook gaan we naar Finestrat waar Hans woont en hebben een gezellige middag met elkaar. De volgende afspraak voor paella maken bij hem thuis staat maar of daar nou konijn in moet….🤔 We gaan het beleven want ik moet dan altijd aan dat liedje van Flappie denken. 😪We brengen af en toe de Engelse straat ‘s avonds een bezoekje. Zeker als Pascal  (brandweerman en bekende van Roel) voor een paar dagen in Benidorm is. Iemand moet hem toch wegwijs maken. Waarom we hier nou geen foto’s van hebben….ik heb geen idee! 🤭 En ja, het blijft een soap maar wederom onderzoeken we of we hier een woning kunnen vinden. 🤣 Met een nieuwe lijst aan woningen in een groter zoekgebied gaan we op pad. Ditmaal rijden we ook naar Pinoso. Het is verder weg van de kust, het binnenland in. Volgens de makelaar een gebied sterk in opkomst. Eerder gaven we het geen kans want een uur rijden naar de kust zien we niet zitten maar na het bekijken van de brochure met verschillende woningen en vele mogelijkheden wagen we de gok. De rit ernaar toe is prachtig maar allemachtig wat is het stil en uitgestrekt. De woningen zelf staan ook nog eens buiten het dorpje Pinoso. Echt in de middle of niets staan her en der gigantische huizen in aanbouw. Het is er zo stil dat ik op het gemak naast de auto een plasje kan doen zonder dat iemand het ziet. 🤫  Eerlijk gezegd zijn we verder niet uitgestapt! En dóór gaat het terug naar Altea aan de kust. Daar kunnen we een woning bezichtigen, althans, de buitenkant. Deze ligt echter aan een weg zo steil dat het huurautootje alles moet geven om boven te komen. ‘Lekker dan, ik krijg die camper hier nooit naar boven.’ stelt mijn vent. Je begrijpt, ook nu stappen we niet eens uit. Het is wel weer typisch voor ons want we werken de hele lijst binnen een dag af! De een ligt aan een hele steile weg, de ander heeft geen privacy, die ligt te donker met bomen en zo is er nog van alles te benoemen! 🤣 Om verder geen kostbare tijd van de makelaar te verspillen zetten we de plannen maar weer stop. Ons even niet appen en doorrrrr…. zoiets zullen we maar weer zeggen. 🤣 Verder vervelen we ons nog lang niet. Na een week huren brengen we de auto terug. Hij is ietsiepietsie vies geworden dus snel de hogedruk erop. Deze wasplaats is trouwens ook aanwezig op de campingen ook hier is Ai weer grappig 😳 Wat kan je tegenwoordig nog voor waar aannemen….We gaan binnenkort wel weer eens een auto huren maar voor nu is het fietsen en wandelen. Gelukkig is er af en toe ook een feestje zoals het Chinees nieuwjaar. Zet Hollanders en een gezellige zanger bij elkaar en het wordt al gauw een gekkenhuis. Op mijn verjaardag gaan we ‘s middags voor een lunch met paella en sangria naar de boulevard met moeders en Jan. En voor Roel een varkenshaasje met uiteraard pepersaus. Dan heeft mijn vent nog een verrassing; tickets voor de spectaculaire show Elements in Benidorm Palace. De reviews over de show zijn niet overdreven, het is een top avond geweest met geweldige optredens! Een illusionist tovert binnen twee seconden een complete helikopter op het toneel. Al zou je de truc twintig keer zien dan weet je nog steeds niet hoe ze het doen. Op de vraag of het overwinteren ons bevalt? We hebben inmiddels een maand bijgeboekt….😊 en maken ons op voor een weekend vol carnaval activiteiten hier in Benidorm! Thuis in Vlaardingen was er trouwens ook een mooie activiteit. Een bestelbus die tegenover onze woning stond geparkeerd werd ‘s nachts in brand gestoken. Heel vreemd allemaal en op de camera was de volgende morgen duidelijk te zien dat het brandstichting was. Zoals de beelden laten zien, en onze aanname, is het een busje gebruikt voor iets wat het daglicht niet  mag zien en moesten de boefjes er vanaf? Het ding wordt neergezet, de boef wordt door een andere personenauto opgehaald en later komen er twee die het ding in de fik steken. Helaas voor de boefjes hebben ze geen erg in onze camera’s gehad. Verder bij ons gelukkig geen schade ontstaan….

En in Benidorm: was er ook nog storm 8, Nils. Hopelijk de laatste!

Na de avonturen van Roel die hij in de voorgaande blogs heeft gedeeld even kort terug naar afgelopen december. We zijn dus een paar dagen voor Kerstmis van de cruise thuis gekomen. Natuurlijk had ik vooraf al voorbereidingen gedaan en zo zijn de woning en tuin snel in kerstsfeer. 😊 Dit jaar maar een klein kerstdorp. Het open haardhout is op. We hebben tien jaar kunnen stoken van de boom die op het kerkplein stond en die we mochten opzagen. Nu moet er hout gekocht worden. Oepss….500 euro voor 2 kuub. 😳De kerstdagen brengen we gezellig door met familie en er is zelfs een ieniemienie kerstdametje. 😍 Het weekend na de kerstdagen hebben we een lekker etentje met onze vrienden Rentia en Jos die over zijn uit Canada. Oudejaarsavond gaat ook dit keer in de boeken als super leuk met steekwoorden als; gezelligheid, kaarten, sjoelen, flipperkast, darten, een dansje, bubbels, oliebollen en lekker hapjes! Rond half drie ‘s nachts gaan de eersten huiswaarts en volgt een appje; “ De ruiten van de AH op de hoek zijn eruit geblazen.” Later in de nacht wandelen we er even langs en horen van de nog aanwezige agenten dat er kort voor de jaarwisseling zelfs vier ME wagens zijn geweest om de orde bij het winkelcentrum te herstellen. Nou, het is toch vlakbij ons maar we hebben er niets van gemerkt…. 😳 De muziek wellicht toch iets te hard! 🤭 Gelukkig is het vuurwerk in 2026 verboden maar of dat gaat werken voor de relschoppers? 🤔 Mijn vent moppert iedere dag op de kou, ‘Ik kan er niet meer tegen, mijn hele lijf doet zeer!’ 🥶 Zelfs het personeel van Pinchos in de Markthal kan hem tijdens de zaterdagmiddagen niet in warme sferen brengen. ‘Ik heb gewoon niets meer met de kou! Ik zeg camper inpakken en wegwezen!’ Als er dan ook nog een pak sneeuw valt en het buiten ijzig koud en glad is hebben we de poppen aan het dansen! 🤣 Ongeveer ergens in juni hebben we al een camping in Benidorm besproken voor de maand februari. Ja, lieve lezers, we gaan terug naar “Benihome” en nu om te overwinteren! 🤣 Het viel niet mee want alle campings/camperplaatsen in en rond Benidorm waren reeds vol maar uiteindelijk is het toch gelukt! Moeders en Jan zijn dan ook daar,  voor februari en maart hebben zij hetzelfde appartement als twee jaar geleden gehuurd.  ‘We halen jullie 30 januari op van het vliegveld in Alicante.’ beslist mijn vent. 😳 Terwijl ik mijn kerstdorp opruim vraag ik of we dan nog gaan ‘wintersporten’. Hij kijkt alsof ik iets heel raars heb gevraagd. ‘Nou, misschien in Andorra maar ik heb niets met die kou meer, ik wil gewoon zon!’ 😊 zegt ie heel stellig. Een wandeling in besneeuwd Vlaardingen zit er ook niet echt in (hij zit prima binnen 🤣) en zo loop ik alleen (eigenlijk wel heel lekker) mijn eigen tempo en geniet van al het wit! Maar in mijn hoofd spookt toch wel een dingetje: geen moonboots maar teenslippers dit jaar. 😪Alles voor de liefde zullen we maar zeggen! 😉 Rond 16 januari is ie niet meer te houden. De camper is klaar en staat te roepen op de oprit en de oppas voor onze woning is geregeld. Time to go! Zaterdagmorgen gaan we op pad. We hebben twee weken om in Benidorm te komen. ‘Lekker toch, zo op het gemak.’ opper ik terwijl ik mijn aantekeningen in het dashboardkastje leg. Niet de hele route is uitgestippeld maar ik maak een optie voor 1 of 2 ritten zodat we een beetje weten waar we heen gaan en waar we kunnen overnachten. Het is rustig op de weg en de 500 kilometers naar onze eerste stop in Toul schieten voorbij. ‘Ik kan nog zeker doorrijden hoor, ik rij zo naar Lyon!’ tettert mijn vent opgewekt. 🤨 Mooi niet, want de afspraak is dat we op het gemak de rit naar Benidorm zouden doen. Dus we gaan de weg af en zoeken de camperplaats in Toul op waar we vaker hebben gestaan. Even een wandelingetje door het dorp en dan opwarmen bij de kachel want het is best koud buiten. De volgende dag nemen we toch een stuk tolweg. Gelukkig werkt de nieuwe tolbadge uitstekend en na een vrolijk piepje gaan de slagbomen dit keer gewoon open. Bij Clermont Ferrand verlaten we de tolweg om in het iets verder gelegen plaatsje Issoire te overnachten. Prima camperplek! Op het fietsie gaan we naar de nabijgelegen Buffalo Grill (soort Beren) en snavelen iets lekkers. Het is tenslotte zondagavond dus dan mag het wel. ‘Doen we toch goed, dit is pas de eerste keer dat we deze reis uit eten gaan!’ stelt mijn vent. Serieus die man is niet goed want we zijn net twee dagen onderweg! 😳 De volgende dag wandelen we door het centrum maar zo op de maandagmorgen is er helaas weinig te beleven. ‘s Middags rijden we toch nog maar een stuk verder tot aan het gehucht Sainte Eulalia de Cernon. Het zijn niet veel kilometers maar we houden pas op de plaats omdat storm Harry over de oostkust van Spanje trekt. Dinsdag wagen we het erop, de voorspellingen gaan beter worden. In de regen passeren we de grens. Càlida bienvenida! We zijn er weer! 😊 Het plan was om te stoppen in Rosas maar van andere camperaars onderweg hoorden we dat Palamós in de winter gezelliger schijnt te zijn. Dus….precies, onze stop gaat daar worden. In de stromende regen rijden we langs ondergelopen velden en boomgaarden. Ook zien we de politie druk met wegafzettingen in verband met ondergelopen wegen. Het is een bizar tafereel. Voordat we de camperplaats in Palamós oprijden doen we boodschappen. De winkel heeft flink last van lekkage. Op de camperplaats verbazen we ons wederom hoeveel campers er onderweg zijn want ook hier is het best druk. Omdat de weersverwachting voor morgen goed is besluiten we langer te blijven. Eind van de middag krijgen we echter weer een weeralarm op de app.

Het blijft oppassen geblazen. Maar woensdagmorgen is ie dan daar: de zon! Heel matig en hij heeft er nog niet veel zin in maar het is droog! Op de fiets verkennen we het stadje. Zoals in veel steden bovenin de Spaanse kustplaatsen is het rustig, veel winkels zijn dicht. We denken zeker dat het hier in de zomer erg leuk kan zijn maar voor nu geloven we het wel. Terug fietsen we langs de boulevard en de jachthaven, in de verte komen weer donkere wolken. Tijd om naar de hut te gaan! 😊 Nog zo’n 600 kilometer tot aan Benidorm.

Na de reis door Oost Europa blijkt de tuin bij thuiskomst, ondanks het werk van de tuinman,  in drie maanden een enorme chaos geworden. Zeker het onkruid in mijn vent zijn groententuin staat meters hoog en met moeite is er nog een gewone plant te vinden. We zijn het vele werk daarin wel een beetje zat aan het worden dus moet er maar kunstgras in komen. Eerst de troep eruit. Dan een laag plastic, en dan een stuk kunstgras. Als dat gebeurd is bedenk ik me dat ik dit jaar toch ook wel weer eens een kerstdorp wil bouwen. Dus mijn lover begint met veel zuchten en steunen aan het opzetten van het frame. Tja, een vrouw en haar hobby. 🤣 Daarna mag ik zelf aan de slag. En na twee weken staat er weliswaar een klein dorp maar met een volwaardige skipiste. Nu het oude kantoor boven zoals het er nu uitziet ongebruikt gaat blijven besluit Roel de serverkast en de bekabeling maar eens uit te mesten. Dikke bossen kabel zijn overbodig en worden weggeknipt. Het levert een boel ruimte op. En dan hebben we ook nog de jaarlijkse schil-acties en het inmaken van appelmoes en stoofpeertjes. Gepensioneerd zijn is nog best hard werken hoor aldus mijn vent. 😉 Dan krijgen we ook nog een kunstkerstboom aangeboden maar die moet nog maar even in de garage blijven wachten op zijn beurt. Het nieuwe privékantoortje ziet er nadat we de grote tafel en de lampen van boven hebben gehaald in ieder geval een stuk gezelliger uit.Moeders had weer eens een cruise gezien voor weinig geld. Met de Costa ( Ja, die van kapitein Schettino 😳) van Italië via Zuid Afrika naar Oman en eindigend in Dubai, totaal 38 dagen. Maar helaas, een paar weken na het boeken krijgen we bericht van het reisbureau dat de cruise gezien het gedonder in het Midden Oosten, Jemen en Iran gecanceld gaat worden. Niet veel later komt er een nieuwe reis in beeld:  met de MSC Virtuosa in 19 dagen van Rotterdam via een aantal havens naar het Frans-Caribische eiland Martinique. Daar eindigt de cruise en blijven we nog een kleine week in een hotel aan het strand.😊 De Virtuosa is een ‘grote dame’ met plaats voor zo’n 6000 passagiers. Ze heeft afgelopen maand in het dok gelegen voor onderhoud bij Verolme Botlek. We fietsen de Maassluissedijk op om wat foto’s te maken. En we fotograferen de (proef) vaart de Noordzee op.   Een dag later breng Peet Verhoef ons naar de Wilhelminapier. Moeders en Jan zijn ook al gearriveerd. Terwijl de regen met bakken neerklettert stappen we aan boord van de MSC Virtuosa. Oud collega Jan Booister die in torenflat ‘De Rotterdam’ woont is weer zo aardig om een foto van bovenaf te schieten. Er zijn veel passagiers die een korte trip naar een van de twee eerste havens maken, Southampton en Le Havre. Mooie gelegenheid om eens te kijken of cruisen bevalt. Het schip is zelfs dan nog bij lange na niet vol. Twee keer per jaar, als de seizoenen wisselen, veranderen cruiseschepen ook van vaargebied. ‘s-Zomers bijvoorbeeld in Europa, en ‘s-winters in de Caribbean of richting zuidelijk Halfrond. Wij hebben al on-line ingecheckt en ondanks de drukte gaat het inschepen voorspoedig. Die drukte komt overigens hoofdzakelijk omdat veel mensen, ondanks dat ze in Southampton aan boord blijven, toch een visum moeten hebben en dat niet aangevraagd hebben. Rare jongens die Engelsen. Vrij zinloze geldklopperij want gratis is het niet echt. Maar, wij hebben het gelukkig wel vooraf geregeld. We bekijken snel de hut die op de negende verdieping ligt, het Straussdeck, wij hebben stuurboord en moeders en Jan tegenover ons aan bakboord.Dan richting één van de vele restaurants voor de lunch. In tegenstelling tot de grote Aida Nova, onze cruise afgelopen voorjaar, is het hier op de Virtuosa makkelijker ingedeeld. Een grote centrale wandelpromenade met winkels, bars, enkele specialiteitenrestaurants en een geweldig plafond op de zesde verdieping brengt je naar de verschillende andere bars en restaurants die zich voor en achter op verscheidene verdiepingen bevinden. Op het plafond komen een aantal keren per dag mooie lichtshows. Mocht je verdwalen dan zijn er deze scheepsplattegronden. Een handigheidje is de lift. Aan de buitenzijde toets je in welke verdieping je wilt en de desbetreffende lift brengt je rechtstreeks naar de gewenste etage. Het resultaat: weinig wachttijden en geen liften die op iedere verdieping stoppen. Ook de lift met uitzicht op zee is het vermelden waard! Terug naar de lunch! We kiezen voor het buffetrestaurant. Dat is op ieder schip altijd weer even ontdekken. Eerst een tafel scoren en dan om de beurt de vele verschillende lekkernijen uitzoeken óf eerst eten scoren en dan een tafel? We hebben van moeders alle drie een drankenkaart gekregen dus kom maar door! 😉 Verder is zo’n eerste dag altijd druk, koffer uitpakken, schip verkennen en het verplichte safety programma volgen. Rond 18.00 uur varen we uit. Het is inmiddels donker en door het slechte weer staan er niet veel mensen op de kade om uit te zwaaien. In de Waalhaven aangekomen keert de grande dame haar kont. 😳 Meestal gaat dit al bij binnenkomst maar om onduidelijke reden is de Virtuosa vooruit met haar achterzijde naar zee aan de kade gaan liggen. Terwijl we aan het diner zitten zien we Maasluis en Hoek van Holland aan ons voorbij trekken. Op deinende golven varen we in de nacht Engeland tegemoet. De volgende morgen moet er natuurlijk eerst een Engels ontbijt worden genuttigd. Daarna gaan mijn vent en ik aan land voor een rondje door Southampton. Maar eerst moeten álle passagiers langs de douane. In een honderden meters lange rij sjokken we langs een viertal douaniers die checken of je je ETA hebt. Uiteraard kan m’n vent het weer niet laten om te zeggen “The EU was better,  wasn’t it.” 🤭 Er kwam gedempt een opmerking terug: “Not everything.” “Nou, de volgende keer pak ik wel een rubberboot, dat gaat sneller” zegt ie terug in het Nederlands. Moeders en Jan blijven aan boord, veel te koud.🥶 Gelijk hebben ze want een snoeiharde ijzige wind blaast ons naar het centrum. Na wat shoppen gaan we terug en genieten verder van een quiz aan boord. Eigenlijk is het leven heel easy zo, er zijn veel activiteiten (volgens een app op je phone te vinden of op deze borden) maar niets is verplicht. In Le Havre gaan er de volgende dag wederom veel passagiers van boord, we zien er ook weer enkele bijkomen maar de drukte van de afgelopen twee dagen blijft uit. Hoeveel passagiers er aan boord zijn is onduidelijk. De berichten hierover zijn wisselend maar volgens onze kelner Francis zijn er nu zo’n 2700 passagiers en 1500 bemanningsleden aan boord. Door de vele zeedagen is de reis niet altijd geliefd. Maar deze oversteken zijn over het algemeen prima geprijsd! Op weg naar Ponta Delgada op de Azoren zijn we drie dagen op zee. Het zijn rustige dagen, het weer is wat onstuimig, de temperatuur koud en de zee redelijk rustig. Althans dat vinden wij! 😊 Dat niet iedereen er zo over denkt blijkt als we voor een vraag in de rij bij de receptie staan te wachten. Terwijl we onze vraag stellen luisteren we met een half oor naar het echtpaar naast ons. Het zijn Nederlanders en de vrouw vraagt aan de receptioniste; “Weet u wanneer de golven stoppen en kan het schip anders minder snel varen want ik heb last van het schommelen en hierdoor nog niet alle dingen kunnen doen die ik wil omdat ik nu vaak op bed lig.” 😳 Zeg het maar, moet je dan lachen of huilen als je dit hoort! 🤣 Beiden hebben we een déjà vu momentje naar Amerika/Canada als we daar mensen hoorden vragen hoe laat de beren of walvissen te zien waren. Dan zijn we op de Azoren, de temperatuur is heerlijk en we gaan op pad naar de autoverhuur. Die zit net buiten het haventerrein en al vrij snel zijn we op weg voor een tour over het eiland. Thuis hebben we al een route bedacht met alle bezienswaardigheden. Het is prachtig hier, de natuur met vele verschillen en mooie vergezichten. De lokale geysers doen ons denken aan Yellowstone. Onderweg eten we een typische maaltijdsoep gegaard in een pan die in een gat van de hete geyser heeft gestaan. Na een perfecte dag checken we terug aan boord ons sociale leven en maken ons op voor weer een aantal dagen zonder internet. Alleen Roel heeft een internet pakket genomen om toch bereikbaar te zijn. Of misschien was hij bang voor afkickverschijnselen. 🤣 Rond 18.00 uur verlaten we de Azoren en later op de avond zet de kapitein ‘het golfslag bad’ weer aan (vier meter hoge golven roept ie om) en danst de Virtuosa als een soort Boney M de nacht in. Ik vind dit altijd wel prettig want slingerend wandelend op mijn hakken valt het dan minder op dat ik een aantal Tequila’s Sunrise op heb. 😉 De Virtuosa is op weg naar onze eerste Caribische bestemming, namelijk: Barbados. Verder gaan we de eilanden St. Kitts, Antigua, Dominica en Martinique aandoen. Exotische namen van exotische bestemmingen. De dagen aan boord verlopen easy. De zon is inmiddels gaan schijnen en we vermaken ons bij het zwembad en op andere plekken. Jan denkt toch nog maar eens of een brommerrijbewijs iets voor hem is.Maandagavond: White Night!En een heuse schuimparty. Er is een ober-robot die je cocktails op wens maakt. Maar wat menselijk contact is toch wel beter. ‘s-Avonds bezoeken we een show in het theater en daarna gaan de voetjes op de vloer in de verschillende dancings.Het casino is heel rustig en helaas ongezellig. Een drankje en een een spelletje kaarten. In de plaatselijke Spa boek ik een nagel arrangement. Dat we teveel eten en drinken in dit drijvende hotel laat zich raden! 🤣 Op Elegant nights moeten we ons opdoffen.   Na weer vijf dagen op zee arriveren we in Barbados. We zijn nu elf dagen onderweg.Wij hebben niets geboekt als excursie en dat blijkt nu jammer. We gaan de hoofdstad in maar…. het is een Nationale feestdag en echt alles is dicht. Dan wandelen we maar naar een dichtbij strandje.  We komen de broer van Poetin nog tegen met zijn maîtresse  die een nieuwe kalender aan het maken zijn. Of zou het toch iemand anders zijn.  🤣 Vaarwel Barbados, op naar Saint Kitts.

De wind waait ons dinsdag naar Rovinj. Het zijn slechts een kleine 36 km en dan zetten we de hut neer op een grote parkeerplaats nabij supermarkt Kaufland. Je mag hier voor 10 euro per nacht staan. Nou vooruit, dat doen we dan maar eens een keer. Camping gedrag is niet toegestaan dus geen stoelen en geen luifel. Het is vandaag toch bewolkt dus…. we gaan het zien! Ik zet koffie/thee en bestudeer wat er in het stadje te doen is. Omdat ik toch bezig ben bekijk ik gelijk een aantal campings. Hé, dat is gek bij de openingstijden van een camping staat dat het vandaag een feestdag is. Nu begin ik te snappen waarom het bij de Kaufland ook zo stil is op de parkeerplaats. Wat blijkt:  het is de ‘Dag van de overwinning en nationale dankbaarheid’. De Kroaten herdenken op deze dag de overwinning op de Servische strijdkrachten in 1995. Zo’n dag waarop de meeste winkels dus gesloten zijn. Omdat we net buiten het centrum staan pakken we de fiets en gaan op pad. Men stelt dat Rovinj misschien wel het leukste en mooiste stadje van Istrië is met zijn ligging aan de westkust van het schiereiland. Als we de heuvel afgaan zien we van verre al de vrolijk gekleurde daken. Bij de haven is het een drukste van jewelste. Vissersboten en veerboten om toeristen naar allerlei bestemmingen te varen. Inmiddels is de zon terug, de bewolking trekt weg en staat het zweet op onze ruggetjes. ‘Eerst maar naar boven voor het uitzicht.’ beslist mijn vent en zo sjokken we langs een vuurtorentje naar de top van de Sint Euphemiakerk. Deze kerk uit 1736 is het grootste barokke gebouw van Istrië.    De klokkentoren lijkt op die van de San Marco in Venetië zegt men.Later op de dag merken we dat ze hier in Rovinj tweetalig zijn: Kroatisch en Italiaans. Bij helder weer kan je vanaf hier Italië aan de overkant zien liggen. En ooit was heel Istrië Italiaans. Wandelen is niet echt gemakkelijk want de kleine keien in de smalle straten zijn spiegelglad! Het haventje is het middelpunt van het centrum, we doen een drankje en wandelen verder door de smalle straten en bewonderen de gekleurde huizen. Net achter de haven in een smal steegje vinden we dit Italiaanse restaurant. Wow, wat een geweldig leuke plek. Grappig hoe de prijzen dan ook ineens een stuk aangenamer zijn. Na een heerlijke lunch en een gezellig praatje met de eigenaresse gaan we terug naar de haven  voor een koffie/thee waarna we op de fietsen terug naar de hut gaan. Het is dat we zo mooi, echt bijna met de voeten erin, aan het water hebben gezeten maar 10 euro voor een koffie en een thee is absurd. 😳 Omdat we het een super leuke omgeving vinden en de weersverwachting voor de komende dagen hot, hot, hot is besluiten we een camping te zoeken. Alsof het AD een vooruitziende blik heeft want, inderdaad: deze strip is weer helemaal van toepassing! Zo sta ik dus op woensdagmorgen aan de balie van camping Valalta. “Een turquoise oase voor naturisten!” Heb ik niet verzonnen hoor maar zeggen ze zelf. 😊 Het terrein is ongeveer 4 kilometer uit het centrum en ja, het is een terrein want buiten een mega camping verhuren ze bungalows, appartementen, stacaravans en hebben ook een eigen jachthaven. Tel daarbij op, een aantal kilometer aan strand, diverse zwembaden, restaurants, bars, winkels, een groot animatieteam voor jong en oud en succes is verzekerd! Mijn vent zit dus in de hut te wachten en ik heb net gevraagd of er nog plaats is. De dame knikt bevestigend en waarschijnlijk zie ik er zo truttig uit want pinnig vraagt ze of ik wel weet dat het een FKK locatie is? 😳 Heb ik al gezegd dat er overwegend Duitsers hier zijn? Okay, bij deze dus. Ze spreekt me ook in die taal aan maar ik spreek lekker Engels terug. 🤣 Het concept is eenvoudig: alle plaatsen hebben dezelfde prijs, je zoekt iets uit en komt dan terug naar de receptie om te melden waar je staat. Je ziet het waarschijnlijk al voor je: de keuzestress slaat nu al toe bij me! 🤣 Ik huppel terug naar mijn lover in de hut en met de plattegrond puzzelen we een route. Dat ding heeft trouwens de grote van een landkaart! ‘Eerst zo en dan zo, daar gaan we!’ en mijn vent trapt het gaspedaal in. We rijden langs brede lanen, smalle lanen, bars en restaurants. Die plek is te klein, daar staat een boom, dat past ook niet en natuurlijk gaat het dan ook nog mis. We tikken met de achterkant van de hut een hoge ijzeren stang boven de parkeerplaatsen voor auto’s aan. Erover discussiëren heeft geen zin want ik wilde uitstappen om te kijken hoever mijn vent achteruit kon maar volgens hem was het niet nodig en kon hij het allemaal op de camera zien! 😉Tsja…. het blijft wennen dat de hut zo hoog is! Gelukkig is het nauwelijks te zien, alleen wat lichte lakschade, doordat het vrij zachtjes ging. We gaan dus weer opgewekt verder met zoeken en daar is ie, onze plaats nummer 155! Op een hoek, onder een hele oude olijfboom en recht tegenover de bar annex grillrestaurant. 200 Meter naar links en er is strand en 200 meter naar rechts en er is nog steeds strand! We wennen trouwens wel aan de kiezels! Ver genoeg van het sanitair. Hoe ik aan die fobie kom weet ik niet maar ik gruwel van die gebouwen. Mensen die voorbij sjokken met zo’n ‘potti potti 😉’ die geleegd moet worden, geluiden die je hoort en wat allemaal niet meer. Ik heb bij de gedachten al de rillingen en verbaas me ook nog steeds over de mensen die gewoon tegenover zo’n gebouw gaan bivakkeren. 🤭 De hut staat, de kleren gaan uit en de bar tegenover ons heeft een lekker muziekje opstaan. Ik voel het nu al: dit gaat geweldig worden! ‘Ik weet het niet hoor, tot hoe laat is dat ding open?’ vraagt mijn vent met twijfel. We zoeken het op in de stapel informatie en het blijkt dat ie om 23.00 uur dicht gaat! Okay, ik zal eerlijk zijn: op de fiets verkennen we toch nog even een gedeelte van het terrein of er wellicht een betere plaats is….🤣De balans na vier dagen: het sanitair is modern, super schoon en er is altijd warm water. De restaurants, bars, winkels en receptie prima en heel vriendelijk personeel. Het is groot, zo groot dat we er 2 ochtenden over doen om er helemaal overheen te fietsen! De strandbedjes en parasols zijn overvloedig, ieder moment van de dag dat we ergens bij de zwembaden of aan zee willen gaan zitten hebben we een bed en een parasol! Voor kinderen zijn er glijbanen en luchtkussens in zee en voor de echte waaghalzen zijn er zelfs hele wipe-outs in zee opgetuigd! Elke avond is er in een van de bars/restaurants live-muziek. Het is een afgelegen grote enclave op zich en dat maakt het ook wel jammer want naar het centrum van Rovinj gaat het over een smalle, niet verlichte, weg. Het zijn slechts 4 kilometer maar terug in het donker zien we dit totaal niet zitten. Zo blijven we dus lekker in ons nakie rondrennen op de camping. Lezen, zwemmen, een beetje strand en zwembad hangen en ‘s avonds de voetjes van de vloer. Wel fijn dat de meesten dan hun kleding aantrekken! Mijn vent bakt gevulde koeken, niet goed voor de lijn maar wel heel lekker. Dit maakt gelijk een bruggetje naar een reactie op de vorige editie van ons blog, namelijk: ‘Hoe komt het dat jullie niet zwaarder worden?’ 🤔 Hier het geheim! Alleen de foto’s plaatsen waarop we lekker zitten te smikkelen. Dus de rauwkost, fruit en yoghurt pictures laten we weg 😉 en voordat we een foto van elkaar maken roepen we vaak het magische woord ‘medailles’. 😳 Dat is een verhaal van vrienden van ons. Zij waren op een cruise en een kerel die zij daar ontmoet hadden moest van zijn vrouw rechtop lopen. Deed ie dat niet dan riep zij dus ‘medailles’. Nou dat magische woord gebruiken wij ook. Beter dan dat je staat te toeteren, ‘Hou je buik in!!!!’ 🤣 Oh ja, om de dag doe ik mijn oefeningen en maak een kleine sportschool van de camper. 😊 Ondanks dat we het hier heerlijk vinden slaat de verveling toch ook toe en zo vertrekken we zondagmorgen richting Slovenië. Helaas zijn er niet heel veel foto’s bij het afgelopen verblijf op de camping te plaatsen maar dat lijkt me logisch. Als we een half uur onderweg zijn hebben we al spijt. Het is bloedheet, wie gaat er in vredesnaam op pad als het om 12.00 uur al 38 graden is? 🤔 En nu is het weer een beetje oppassen want we zijn inmiddels al zo’n 80 dagen met elkaar op pad, de hele tijd samen, dan kan de ergernis wel eens toeslaan hoor! Ik zal ook mijn gekkigheden hebben maar mijn vent is zo eigenwijs. Echt, als ‘mevrouw DomDom’ zegt; ‘Sla over 100 meter linksaf’ is hij nog in staat om te roepen; ‘Dat zal toch zeker niet!’ 🤣 Het is een lieverd maar zo’n type dat als je thuis komt met de fiets aan de hand en vertelt dat je helemaal moest lopen omdat je fiets kapot is, hij dan vraagt of dat ding echt wel kapot is en hoe je dat weet?! 🤔 Alsof je voor het plezier een uur gelopen hebt met een onwillige fiets aan de hand. 😡 We ‘babbelen’ dus onderweg naar de volgende bestemming gezellig wie er nou weg wilde en wie niet. De mooie bochtige weg maakt veel goed, hij moet zich concentreren op het verkeer en ik kijk lekker naar buiten. De route op weg naar de grotten van Postojna is prachtig! Omdat de informatie over het gebruik van snelwegen, en dan met name over de tol, heel onduidelijk is gaan we ook hier in Slovenië weer over de binnenwegen. We willen wel betalen maar als we niet precies weten hoe dan riskeren we liever geen bekeuring achteraf! Helaas zijn de tolhokjes niet meer bemand en gaat alles via internet. Dat is voor het gewicht van onze hut niet easy om op te zoeken. 🤔Bij de ingang van de grotten is een camperplek en er is nog plaats! Even passen en meten voordat we staan want onze plek heeft aan het eind een grote hoge boom waar de hut net onder past.Later in de nacht blijkt dat de takken in de wind toch over het dak zwiepen. 🤣 Laat ik het zo stellen, dat gebeurd ons wel vaker en altijd ben ik dan plotseling ‘de bomenverkenner’ geweest en heb het niet goed ingeschat! 😉 Omdat we vroeg zijn besluiten we gelijk vandaag nog de grotten te bezoeken. Mijn vent gaat op internet aan de slag en al snel heeft hij twee kaartjes voor de rondgang van 15.00 uur te pakken. Rond 14.30 uur (half uur van tevoren aanwezig zijn) staan we in de brandende zon te wachten tot we naar binnen mogen in de 24 kilometer lange grotten. Bezoekers krijgen slechts 5 kilometer van de grot te zien, 3 kilometer met een treintje en de rest lopend. Als we in het treintje zitten voelen we het al, de temperatuur is lekker koel tot best wel koud!  De grot heeft een constante temperatuur van 8 tot 10 graden. Ook nu zijn er weer een mensen die dit niet hebben gelezen en in ultra korte broek, chauffeurshemdje en teenslippers door de grot bibberen. 🤣 De treinrit gaat door verschillende zalen die gevuld zijn met prachtige lintvormige stalactieten en stalagmieten die zeker 2 miljoen jaar oud zijn. Daarna verkennen we lopend (soms door de drukte een beetje in polonaise 😉) een gedeelte van de grotten die heel heel lang geleden gevormd zijn door de ondergrondse Pivka rivier. Na archeologisch onderzoek denken wetenschappers dat de eerste bezoekers al in de dertiende eeuw de grot hebben ontdekt. Het bewijs hiervan zijn tekeningen op de muren van de grot. Rond 17.00 uur staan we weer buiten nog na te genieten van deze waanzinnig mooie belevenis! 😍 We wandelen terug naar de hut en oef, wat is het daar binnen warm! De zon staat nog flink te schijnen en de airco gaat hopelijk wat verkoeling geven. Ik maak een salade te eten en gooi voor de verwennerij 2 kaassoufflés in de oven. We zitten net aan de koffie als er buiten een fikse woordenwisseling aan de gang is. Het zijn onze Oostenrijkse buren die met hun Italiaanse overburen ruzie hebben. Het gaat er echt hard aan toe en de kinderen van de Oostenrijkers schreeuwen in paniek als hun moeder belaagd wordt. ‘Ik ga maar eens even naar buiten.’ zegt mijn vent en stapt op de ruziënde camperaars af. Het blijkt om de stroomaansluiting te gaan. Zo’n gevalletje: wie hoort waar en wie zit in het verkeerde stopcontact. De Italiaan is woedend en niet voor rede vatbaar. De aanbieding van mijn vent om ons stopcontact te nemen, want wij kunnen zonder stroom staan, wuift ie met wilde handgebaren weg. Zijn vrouw doet daar nog een schep bovenop door weer te gaan schreeuwen tegen de Oostenrijkers. Met de vertaal app geeft mijn vent aan dat ie terug gaat naar de hut en als ze zich bedenken dan kloppen ze maar op de deur. Hij stelt de Oostenrijkers en hun kids nog even gerust en is dan weer binnen. ‘Wat was dat nou allemaal?’ vraag ik. Hij geeft een beknopte uitleg en sluit af met, ‘My name is Corleone, and I ‘ll make you an offer you can’t refuse.’ 🤣 Na een slechte en korte nacht zijn we vroeg op. Ondanks de airco was het benauwd en de zwiepende takken werkten ook niet mee. De Italiaan is al vertrokken en de Oostenrijkers leven nog 😉 dus we kunnen met een gerust gevoel vertrekken. De rit vandaag gaat naar Triëste. Zo komen we dus in ons volgende land: Italië! ‘Mevrouw DomDom’ probeert weer de kortste weg in plaats van de snelste en die leidt ons door een dorpje met akelig smalle en steile weggetjes. En dan komt ons ook nog een lijnbus tegemoet. Via wat medekampeerders hoorden we een paar dagen terug over een parkeerterrein aan het water van de Adriatische zee waar je gratis mag staan. Het is een kleine kilometer van het dorp Muggia waar de veerpont naar Triëste gaat. Er is nog precies een mooie plaats aan het water vrij. 😊 ‘Lopen of fietsen naar de boot?’ vraagt mijn vent en we besluiten dat een kilometer net zo snel gelopen is als de fietsen uit de kelder halen. Even later sukkelen we puffend en zwetend richting het kleine stadje dat toch ook weer verrassend leuk is!Na een half uur op de pont staan we in Triëste. Waarom weten we niet maar we hebben beiden best wel verwachtingen van deze stad. Wellicht is het de vreselijke hitte maar na 3 uur geven we het op.Meer dan heel veel mooie oude gebouwen, de kanalen met bootjes en het Piazza Unità d’ Italia (grootste plein aan zee van Europa) is de koffiestad helaas niet voor ons. De stad is de thuisbasis van het metaalkleurige blikje met de rode letters dat in Vlaardingen naast mijn koffiemachine staat, oftewel Illy caffé. 😊 Terwijl ik in een schoenenwinkel wat rond kijk, eigenlijk meer voor de airco dan voor de schoenen, fotografeert mijn vent nog in het rond en dan snellen we naar de pont voor de afvaart van half zes.Als twee gekookte kreeften komen we bij de camper aan. Het plan om later die avond terug naar Muggia te lopen om daar iets te eten gaat van tafel en maakt plaats voor een voorgerecht van kaas en worst en een geïmproviseerde pizza waar een Italiaan waarschijnlijk van zal gruwelen. 🤣 Er staat een harde wind die voor verkoeling zorgt, het zeewater klotst tegen de rotsen en een zwanenfamilie zwemt voorbij. Prima avond met een prachtig uitzicht op de verlichte stad Triëste! 😊Gisteravond hebben we onze twijfel opzij gezet. Ondanks de verwachte temperaturen van 40 graden voor de komende dagen gaan we toch naar Venetië. Het is zonde om zo dicht in de buurt af te haken. Voor Italië hebben we hetzelfde tolkastje als voor Frankrijk dat daar zo vaak problemen geeft maar als we op de autoroute de eerste poortjes doorrijden piept het ding er lekker op los en knallen de slagbomen omhoog. Het werkt hier wel! Zo rollen we de 160 kilometer naar Fusina. Nu denk je misschien…. Fusina, jullie zouden toch naar Venetië?! 🤔 De plaats Fusina ligt tegenover Venetië, heeft een camping aan het water met direct ernaast het vertrekpunt van een pont naar de stad met de vele kanalen en de Venetiaanse gondels! Helaas is camping Fusina vol maar de vriendelijke receptioniste verwijst ons naar de iets verderop gelegen camping Serenissima in Malcontenta. Hier hebben we meer geluk, voor 2 nachten is er nog plek. De receptionist vraagt me wel om even mee te lopen om te kijken want hij weet niet zeker of de plek ons aanstaat omdat ie bijna de hele dag in de schaduw onder de bomen staat! 🤣 Hij kan ons niet blijer maken! Bij het oprijden van de loos- en laadplek (dump) voor water zie ik bij het sanitair wasmachines staan. Terwijl mijn vent de hut doet ga ik snel aan de slag met de was. Dit zal onderhand wel de laatste keer zijn want de resterende tijd komen we nog wel door met wat we hebben. Verder doen we die dag niet veel, we hebben ons huiswerk voor Venetië gedaan, weten dat we in deze maand niet de pas ingevoerde entree voor de stad hoeven te betalen en de vertrektijden van de veerpont zijn gecheckt. Op de camping is een zwembad maar helaas de voorgenomen afkoeling gaat niet door want je moet een badmuts op….juist, die hebben we niet! 😞 En met ons nog meer mensen niet!Het was misschien te verwachten met al die bomen maar zodra de zon onder is wemelt het op de camping van de muggen. Het is buiten niet meer te doen en we vluchten na de afwas snel naar binnen. 😫 Omdat het morgen weer zo’n hete dag gaat worden willen we vroeg naar de pont vertrekken. Zo zitten we rond negen uur al op de fiets en trappen de 8 kilometer weg. De pont zet ons midden in het centrum af. Beiden waren we ooit al eerder in deze stad dus het plan is ons niet al te druk maken in verband met de hitte en zien wat er op ons pad komt! Even afkoelen bij een mobiele airco in een winkel. De lunch was betaalbaar en het uitzicht super mooi! En dan kunnen we ook het flesje bijvullen. Italiaanse Aqua Pompa.  Al het moois en al het toeristische van Venetië bewonderen we maar als ik voorstel om nu toch eens een keer met een gondel te gaan zet mijn vent zijn veto in, ‘Absoluut niet! Je gaat toch geen 90 euro betalen voor een half uur in zo’n ding!’ 😡 Ik twijfel maar aangezien er best een rij staat om in de gondels te stappen geef ik me gewonnen. Dan beter mijn euro’s uitgeven bij Jimmy Choo, wat ook niet lukt want ik heb geen zin om de hele dag met die schoenen te gaan sjouwen. Uiteindelijk koop ik wel een mooi Venetiaans masker voor het volgende gemaskerd bal van de dansschool. Volgens de verkoper is het echt Italiaans, er zit een rood keurmerk in maar ik twijfel toch of het ding niet made in China is….🤣 en voor het eerst in mijn leventje koop ik een waaier! Wat een heerlijkheid is dat voor slechts 3 euro! De pont terug hebben we om vijf uur. Het was vermoeiend en snikheet maar een heerlijke dag! Na de pont fietsen we terug naar de camping en springen onder de douche in het sanitair gebouw. Even lekker lang staan en afkoelen! Op de camping zit ook een restaurant en omdat we niet veel puf meer hebben lijkt het ons een goed plan om daar te eten. Helaas vinden de muggen dat ook en zelfs de anti muggenspray weerstaan ze, die kleine rakkers! 😫 ‘Waarom zou Noach die twee muggen eigenlijk hebben meegenomen in de Ark ?’ filosoferen we lachend tijdens het eten. Mijn vent kijkt dan bedenkelijk, ‘Nou, wat ik wel weet is dat God waarschijnlijk vanmiddag heeft gezien dat je de kerk hebt opgelicht door 50 cent in plaats van 1 euro voor de kaarsjes te betalen….🤭 Deze muggenplaag is dus waarschijnlijk je straf! 🤣

Op naar onze volgende bestemming en waarschijnlijk het laatste blog van deze reis want het zit er bijna op! 😊

Het Balatonmeer: beiden zijn we er nooit geweest en onderweg er naar toe zijn onze meningen verschillend. Mijn vent ‘Ik heb er geen hoge verwachtingen van, denk zelfs dat het tegen gaat vallen’, mijn persoontje daarentegen denk juist dat het geweldig zal zijn. Ik zie een mooi meer om te zwemmen en geweldige natuur voor me. We gaan het ontdekken! Camping Balatontourist ligt net buiten het centrum van Balatonfüred. Deze badplaats ligt aan de noordoost kant van het meer. Bij het oprijden van de camping zien we al direct 3 verkeersregelaars bij de slagboom staan. Oeps, is dit zo’n mega camping? 🤔 Bij de receptie komen we er al snel achter dat dit zo is! We zetten door want deze camping heeft volgens de reviews alles: direct aan het meer, een zwembad, prima sanitair en vlakbij het centrum. Er is gelukkig plek en met de opdracht om zelf een aantal opties uit te zoeken gaan we op pad. De camper moet buiten de poort blijven en wij wandelen met een tag (om de toegangspoorten te openen) over het terrein. Dit is waar de keuzestress bij mij toeslaat! 🤣 Kiezen  op een terrein met ruim 950 plaatsen. Gelukkig heeft de receptionist het iets makkelijker gemaakt en ons naar de linkerkant van de camping verwezen. Na drie grote ronden over het veld ben ik eruit! Ver genoeg van het sanitair, geen vuilnisbakken, zon en ook nog in de schaduw. Oh ja, vergeet ik te melden dat de camping plekken heeft van verschillende maten en natuurlijk kies ik niet de goedkoopste. 🤣 We boeken voorlopig vijf nachten en over de prijs gaan we het verder maar niet hebben. Heerlijk, een paar dagen niets doen! De balans na deze dagen: mega camping vol met voornamelijk Denen en wat Duitsers, Polen en Hongaren. Ligt het aan de bewoners van deze landen of is het campingleven aan het veranderen maar er is geen ‘elkaar groeten’ of vriendelijkheid te bekennen, bah, bah. 😞 Het meer ziet er niet aanlokkelijk uit, eerst moet je door heel veel waterplanten lopen, over rotsen klimmen,  of dik entree betalen. Het centrum van Balatonfüred is het ook nét niet. Het heeft alles maar wij hebben er geen gevoel bij.  De toeristenwinkels, terrasjes, restaurants en boetiekjes, het is allemaal aanwezig maar voor ons mist het iets van sfeer en gezelligheid. Ook hier verbazen we ons weer over de prijzen. Het zal onze misvatting zijn dat het in Hongarije nog goedkoop is. Drankjes en een hapjes zijn dezelfde prijzen als bij ons of zelfs duurderen over de kleding ben ik nog het meest verbaasd. Bijvoorbeeld Ibiza style jurken die ik op de markt in Spanje voor 20 tot 30 euro heb gezien kosten hier 120 tot 130 euro! Niet op de markt maar in nagemaakte designerboetiekjes met klinkende namen als Paris, Saint Tropez of Fashion Elegáns. 😞 Verder is de camping wel relaxt, net als de badmeester bij het zwembad 🤣, maar na vier nachten houden we het voor gezien. Donderdagmorgen vertrekken we en onze weg gaat langs vele velden met zonnebloemen,  druiven, kleine dorpen, slecht wegdek en prachtige vergezichten met af en toe in de verte het meer! Na een verlaten grensovergang komen we in Kroatië. Ons doel is Zagreb en we besluiten om vandaag de laatste kilometers nog maar even door te trappen. Eindelijk een gewone tolpoort waar je met cash kan betalen en je geen zorgen hebt of je wel de goede elektronische stikker hebt aangeschaft. 🙂 Eind van de middag rijden we, net buiten Zagreb, het terrein van Vugec Plac Resting Camp op. Wow: dit is wat we zoeken! Kleinschalig en ook nog een heerlijk zwembad. Uiteindelijk blijven we hier vijf nachten staan, wat een super plek! 😍  De bus naar Zagreb stopt vlakbij de camping. Die brengt ons naar het centrale busstation waar we met de tram verder gaan tot in het centrum. De stad is verrassend leuk met markten zoals de boerenmarkt Dolac en de vlooienmarkten Hrelic en Britanski. De terrasjes en winkels in de Tkalciceva straat zouden zomaar uit Valkenburg gekopieerd kunnen zijn. We eten Cevapcici, een lekker Kroatisch gehakt gerecht.In een stenen stadspoort staat een schilderij van Maria met het kindeke Jezus. Dit schilderij heeft een brand in 1731 overleefd en gelovigen beweren dat dit door wonderlijke krachten kwam. Er staan enkele kerkbanken waardoor het lijkt op een doorloop-kapel. Het is een bedevaartsoord waar men komt bidden en een kaarsje opsteken. Voor een mooi uitzicht over de stad beklimmen we de 106 treden van de Lotrscak toren. Deze toren was ooit onderdeel van de stadsmuren. Laten we de Sint-Marcuskerk met zijn prachtige dak waarin de wapens van Kroatië en Zagreb staan afgebeeld niet vergeten. Net als de bijzondere Tunel Gric (350 meter lang) die een onderdeel is van het tunnelstelsel onder de stad. Tijdens de Tweede Wereldoorlog waren dit schuilkelders. De Gric is tegenwoordig een toeristische attractie. Van de andere tunnels zijn er sommigen nog voor militair gebruik. Helaas is het Ilica treintje aan het einde van de 5 kilometer lange winkelstraat, met de gelijknamige naam, gesloten voor renovatie. Jammer want dit schijnt de kortste kabelbaan ter wereld te zijn. We lopen dus weer heel wat af in the city en omgeving en dit alles in een temperatuur die iedere dag boven de 30 graden komt! 😳

De BBQ gaat weer aan!Maar aan het eind van deze dag hier trekt de lucht ineens razend snel dicht en vlug ruimen we alles op. Het is alsof het weer merkt dat we de volgende dag verder willen reizen. Na een korte hevige bui regen is de temperatuur helaas niet veel gedaald.  De afgelopen dagen hebben we de route aangepast. Ik las namelijk ergens in een reisverslag over het natuurreservaat Lonjsko Polje. Dit is het grootste beschermde moerasland in Kroatië. Het bestaat uit 3 belangrijke rivieren (Sava, Lonja, Strug) en grote weides. Door het unieke microlandschap is er een overvloed aan flora en fauna. Zo is het een belangrijk habitat voor adelaars, valken, otters, salamanders, paarden, herten en nog vele andere diersoorten die ik niet allemaal ga noemen. Maar deze nog wel: de ooievaar!  Het dorpje Cigoc is namelijk bekend om de ooievaarsnesten die zich op de daken van de karakteristieke houten huizen bevinden. Er staan ongeveer 70 huizen en er leven meer ooievaars dan mensen! 😳 Ik vertel het mijn lover en als hij op de kaart ziet waar het ligt krijgt hij het volgende plan, ‘Dan kunnen we vandaar een stuk Bosnië in.’ Zo gezegd, zo gedaan en de volgende morgen doen we eerst inkopen (dit is toch wel bijzonder vlees 😉) en gaan dan op pad. Op zich is het niet heel ver, ongeveer 125 kilometer, maar voor het gemak nemen we dit keer de snelweg. Het laatste stuk van de route gaat over een binnenweg met aan de ene kant rivier de Sava en aan de andere kant af en toe hele kleine lang gerekte dorpen. In Cigoc heeft het plaatselijke hotel/restaurant ook een kleine camping met slechts 10 plaatsen. Er staat niemand in deze oase van rust! Ook dit is weer zo’n onverwachts mooie leuke plek met zelfs een ooievaar die op zijn gemak over de camping struint!We eten snel wat yoghurt met fruit en fietsen dan naar het bezoekerscentrum. Een praatgrage vriendelijke kerel vertelt alles over het gebied en stopt ons verschillende folders met routes toe. De entree voor het park is slechts vijf euro per persoon. Gelukkig gaat dan zijn telefoon en we zwaaien snel dat het goed is, ‘We gaan het vinden!’ 😊 Daar fietsen we in de hitte, amper onderweg en nu al bezweet. Maar het is prachtig, de vele nesten met ooievaars, de huizen en de omgeving, geweldig! Het asfalt gaat over in een dijk begroeid met gras en dat gaat uiteindelijk over in modder! 😞‘Er is hier gisteravond meer regen gevallen dan in Zagreb.’ babbel ik tegen mijn lover. Dit pad is pas het begin want de modder wordt erger en dikker. De banden van mijn fiets zitten helemaal vol met de dikke klei waardoor het voorspatbord ook nog eens afbreekt…. 😳 ‘Echt, ik ging al niet meer met je wandelen maar nu ook niet meer fietsen! Serieus, iedere relatie kan kapot hoor!!’ moppert mijn vent. 😡 Alsof ik de route heb bedacht! 🤣 We zien er maar de humor van in, althans ik, zeker als ik naar mijn witte sneakers kijk! Welke gek doet er nou zulke schoenen aan! We ploeteren en klauteren door en komen uiteindelijk weer op het asfalt. Met de modderspetters om ons oren fietsen we terug naar de camping. Daar hebben we een mooie taakverdeling: hij doet de fietsen en ik de schoenen! Dat gaat niet helemaal vlekkeloos want bij het repareren van mijn spatbord zakt mijn vent door het campingkrukje. 🤣 Voor het avondeten gaan we naar het hotel en eten daar een heerlijke goulash schotel. Op de menukaart zien we dat we er ook kunnen ontbijten voor slechts zeven euro dus….precies, de volgende ochtend zitten we er weer! 🤣 Na het uitgebreide ontbijt doen we nog een koffie/thee en genieten van de relaxte sfeer, het geluid van de kikkers, moederpoes en haar speelse jong en de ooievaars! 😍 Dan is het toch echt tijd voor vertrek naar ons volgende land: Bosnië-Herzegovina. Nadat we de brug over rivier de Una over zijn zien we bij de Kroatische plaats Jasenovac iets wat je niet vaak meer tegenkomt. Namelijk een grenspost! 😳 Het is druk en in een lange rij wachten we af. De Kroatische douanebeambte bekijkt onze paspoorten en wappert met zijn hand dat we door kunnen. Dan komen we bij de Bosnische kant. Er zijn twee loketten, eerst de grenspolitie en het volgende loket zal dan douane zijn. We spreken de taal niet maar begrijpen wel van de aanwezige borden dat groenten en fruit aangegeven dient te worden. ‘Gewoon afwachten Dijks of ze wel wat gaan vragen. Vragen ze iets dan zeggen we dat ze zelf binnen kunnen komen kijken in de koelkast omdat wij geen idee hebben wat wel of niet mag.’ Dat is een verschil tussen ons, ik wacht af en mijn kerel wil het al gelijk zeggen….🤔 Het loket bij de marechaussee gaat open, ‘Paspoort.’ blaft de man. Hij bekijkt ze grondig en doet dan het loket dicht. Even later gaat het weer open en geeft hij ze terug, ‘Papers of the car!’ We verstaan niet precies wat ie zegt en hij herhaalt het harder, ‘Papers of the car!!!!’ 😳 Juist, dan ontstaat er een soort chaos want deze vraag hadden we niet verwacht en waar zijn die?! 🤔 Mijn vent springt naar achteren maar vergeet dat ie zijn broekriem tijdens het rijden altijd wat losser heeft dus snel een hand erbij voor de zakkende broek. Ik durf niet zomaar in het dashboardkastje te kijken want wie weet denkt die man dat ik een pistool of zo pak. 🤣 Dus knipper ik met mijn oogjes naar hem en zeg, ‘Wait, wait, I look.’ Hij vertrekt geen spier, het lijkt wel een beeld! Achter me is er een kleine verbouwing aan de gang, mijn kerel haalt de halve kast overhoop. OMG! 🤣 Daar verschijnt ie met een grote map met daarin gelukkig de papieren. De man bekijkt vluchtig het document, zwaait dan met zijn hand dat we door kunnen rijden. Zijn loket klapt weer dicht. 😳 Dit is de gebeurtenis in het kort maar in het echt hebben we inmiddels een hele rij wachtenden achter ons. Waarschijnlijk is dit onze redding want de douane zwaait direct al, ‘Go, go, go!’ Prima, voormalig collega’s, goed gewerkt! Daar rijden we met de inhoud van onze koelkast nog volledig intact Bosnië in. 😊 De omgeving waarin we terecht komen is prachtig! De weg gaat nog steeds langs de Una rivier, weilanden, dorpen met vaak niet afgemaakte huizen en in de verte bergen. Hier is er een mix van religies en dat het overgrote deel moslim is, is te zien aan de vele minaretten die overal hoog bovenuit steken. We zijn nog maar een paar kilometer hier als mijn vent het al snel door heeft: we hebben geen internet! Bosnië zit namelijk niet in de bundel! Lekker dan, want we kunnen nu dus niet veel. Bij een winkelcentrum gaan we aan de kant en het is ouderwets zoeken naar een openstaand netwerk. We hebben geluk en mijn vent kan een camping en de route opzoeken. 😊 Zo komen we uit in Bosanska Krupa aan rivier de Una op camping….juist, die heet ook Una! We worden vriendelijk ontvangen en ook nu is er, ondanks het hoogseizoen, nog plek. Prima zo aan het water! We wikken en wegen of we hier langer zullen blijven maar besluiten toch terug naar het westelijke gedeelte van Kroatië te gaan. Simpel omdat we te weinig over Bosnië hebben gelezen om ons een beeld te vormen wat we willen en kunnen gaan zien. Bosnië-Herzegovina, een land met een lange beladen geschiedenis in de jaren 90 van de vorige eeuw, gaat voor een volgende reis op de lijst en voor nu besluiten we om morgen de Plitvice meren in het gelijknamige Nationaal park van Kroatië te gaan bezoeken. Helaas zijn de weersverwachtingen niet al te best voor de komende dagen dus we willen ook niet te lang wachten. Donderdagmorgen rijden we de camping af richting de grens. Dit is even puzzelen want door onze route naar de meren moeten we een andere grensovergang hebben, die in Trzacka-Rastela. Als we daar aankomen staan we voor een raadsel. Dit ziet er gesloten uit! 😳We parkeren de hut en mijn vent stapt uit voor onderzoek. In een hokje zit een douanebeambte die uitlegt dat de overgang voor voertuigen dicht is, deze hier is alleen voor voetgangers. We moeten ongeveer 30 kilometer verderop zijn in Izacic. Daar aangekomen moeten we aansluiten in een van de twee lange rijen met auto’s, motoren en vrachtwagens. Als we de loketten naderen zien we ook hier de borden over groenten en fruit. Deze borden aan de Kroatische kant zijn groter en meer dwingend: ‘Alle gekochte groenten, fruit en vlees uit Bosnië moet aangegeven worden!’ 😳 Ik geef mijn vent dezelfde uitleg, ‘Afwachten en kijken wat ze gaan vragen.’ Nu zijn we Bosnië zo uit maar om Kroatië weer in te komen is een ander verhaal. Voor ons moet ieder voertuig aan de kant en krijgt controle. Zelfs de motorrijder die voor ons staat moet al zijn koffers openmaken. Dan zijn wij aan de beurt. De vrouwelijke douanier vraagt of we iets aan te geven hebben. Na het antwoord van mijn vent dat we een koelkast met proviand hebben dat eergisteren in oost Kroatië is gekocht mogen we ook aan de kant. ‘Open the door!’ beveelt ze, loopt om en stapt in de deuropening aan de zijkant. Mijn vent moet buiten blijven en ik mag op haar teken de koelkast open doen en vervolgens een aantal keukenladen. Ze kijkt en knikt en vraagt dan, ‘Cigarettes or wine?’  We hebben misschien 4 flessen bij ons dus ik waag de gok en mijn antwoord is , ‘No, no.’ Vervolgens stapt ze uit en zwaait met haar hand als signaal om door te rijden. Zucht, dat hebben we ook weer gehad! 😊 De Plitvice meren zijn razend populair en dat is te merken aan de hoeveelheid hotels en campings langs de route. Onze keus valt op Kamp Korana. Zo’n vijf kilometer van de meren af. Veel dichter kunnen we niet komen. Het is een leuke onoverzichtelijke camping. Leuk omdat je zelf een plek mag zoeken, onoverzichtelijk omdat het niet echt afgebakende plekken zijn, men neemt het niet zo nauw. Het is een groot heuvelachtig terrein met bomen en struiken. Goed opletten dus waar je redelijk recht kan staan! Verrassend is dat het ook hier nog niet echt druk is. Als we staan vrezen we bij het zien van de nummers dat we meerdere plekken in beslag hebben genomen! 🤣 Al vrij snel krijgen we buren, ouders met drie kinderen en een caravan. Wat blijkt: ze komen uit Spijkenisse! Als we een tijd later overburen krijgen die uit Rotterdam Ommoord komen kunnen we alleen maar zeggen: Hoe klein is de wereld!! 😊 We hadden het plan om met de fiets naar de meren te gaan, het is immers maar vijf kilometer. Maar na het zien van de doorgaande weg die waanzinnig druk en smal is lijkt ons dat toch niet slim! We bekijken de mogelijkheden voor een taxi en de tickets voor het park. Ze werken met tijdsloten en omdat het morgen ook weer tropisch warm gaat worden kiezen we 08.00 uur. De taxi regelen we voor 07.30 uur! Laat de wekker het maar niet horen. 🤣 Als we een praatje met het stel uit Ommoord maken blijkt dat zij nog niets geboekt hebben. De mannen gaan snel aan de slag met de booking site en zo zitten we de volgende dag vroeg met zijn vieren in de taxi op weg naar het park. Er zijn twee ingangen. Het verschil hierin is de richting. Begin je bij de boven- of onder meren. Wij hebben tickets voor ingang 1 geboekt. Binnen in het park is een groot bord met daarop aangegeven welke opties er zijn. Er zijn in totaal 8 routes waarvan er 4 hetzelfde zijn maar in omgekeerde richting. Het is maar net welke ingang dat je kiest. Wij gaan voor C (bij de andere ingang is dat H) een route waarbij je zowel de hogere als de lagere meren ziet, met een lengte van acht kilometer veel wandelplezier. 😊 De duur is ongeveer 4 tot 6 uur, dit is afhankelijk van hoe vaak je stopt. Verder omvat de route een boottocht over het Kozjak meer en een treintje terug naar het startpunt. Na nog geen 50 meter in het park zien we het eerste wild: een vuursalamander.In het begin is het best druk met andere wandelaars maar het is niet storend. Op route C kom je al vrij snel langs de Veliki Slap, de hoogste waterval in dit park. De wandeling is goed te doen over stenen en houten vlonders. De foto’s spreken verder voor zich hoe schitterend het hier is! 😍 Een dag niet gestift is een dag niet geleefd zeg ik altijd maar !  Bij de uitgang geven we Monica en Jeroen, het stel uit Ommoord, een appje waar zij zitten. We zijn elkaar onderweg wel tegen gekomen maar hebben niet met elkaar gewandeld. Mijn vent wil meestal vaak stoppen om foto’s te maken en niet iedereen vindt dit leuk. 😊 Maar ze blijken vlakbij en zo zitten we even later weer met zijn vieren in de taxi op weg terug naar de camping. Om de prachtige dag af te sluiten gaan we ‘s avonds gezellig met hen uit eten in het restaurant van de camping. Dan is het al weer zaterdag, we zijn inmiddels 67 dagen onderweg! De buurtjes uit Spijkenisse en Ommoord trekken verder Kroatië in en wij besluiten om een rustdag te houden. Mede ook omdat de weersverwachting slecht is en er vele waarschuwingen, met name voor de Alpen, volgen. We houden het nauwlettend in de gaten. De dansgroep die nog optreedt op het terras heeft best mazzel. ‘s Avonds gaan we ook hier de storm in: windvlagen, fikse regenbuien, donder en bliksem trekken over de schuddende hut heen! 😞 Voordat we naar bed gaan checken we of alle ramen en luiken goed dicht zijn. Zelfs het kleine luik in de douche moet dicht want het regent keihard in! Dat het inderdaad hevig is geweest merken we de volgende morgen als we weg willen rijden. De hut zit vast in de modder maar gelukkig met wat extra mankracht van de nieuwe Poolse buren komen we los en belanden op het asfalt. Laat de zondag maar beginnen, een nieuwe dag! 😊