De beleving van de manosfeer!

De maand mei is voorbij gevlogen. Onze terugblik! 😊 Zaterdag 2 mei vliegt de groene vogel ons retour naar Alicante. Moeders en Jan brengen ons naar Rotterdam airport met de splinternieuwe ‘ koets’ van Jan. Hoe leuk is dat als je 82 jaar bent en dit nog kan doen! 😊 Na een rustige vlucht (mijn lover en ik zitten eens niet naast maar achter elkaar) landen we op Alicante en worden daar opgepikt door de shuttle van het autopark waar de camper staat. Van te voren hebben we al met hen afgesproken dat we een nacht op het terrein in de camper mogen blijven overnachten. Want wie ziet ons aankomen ‘s avonds rond 23.30 uur op een camping?! 🤣 Het plan is een paar dagen Benidorm en daarna verder reizen naar bovenin Spanje om de Picos te bezoeken. Begin juli moeten we thuis zijn. Voor nu heb ik mijn oog laten vallen op camping Cap Blanch in Albir. Dit stadje ligt ongeveer  zes kilometer van Benidorm, is kleiner en daardoor ‘charmanter’ zullen we maar zeggen. De camping ligt vrijwel direct aan zee. Misschien is het daarom dat ik hoge verwachtingen van deze camping heb…. 🤔 Met een plattegrond waarop de vrije plekken staan aangegeven rijden we zondagmorgen een kleine 45 minuten in het rond over de grote camping met ruim 300 plekken. Deze zijn rommelig en van verschillende groottes. Een aantal proberen we uit maar nergens kunnen we met goed fatsoen staan. Of het komt niet uit met de bomen of we blokkeren al het zicht van buren. Ook komen we er achter dat er slechts 1 sanitairblok is! Weliswaar heel groot maar zit je aan de verkeerde kant van de camping dan kan je op de fiets naar de douche en afwas! 🤣 ‘Het maakt me niet uit maar kies iets!!’ klinkt het geagiteerd naast me als ik weer naast de hut sta om een plek te bekijken. 😡 ‘Wat een rotplekken allemaal, laat dat strand maar zitten en rij naar Media Legua (daar stonden we in het voorjaar) daar hebben ze tenminste grote plekken!’ mopper ik terug. 😡 De stemming zit er al goed in! 🤣 Terwijl mijn vent de camper weer draait roept ie ‘Ik probeer nog een laantje en anders geef ik het op!’ Daar is dan eindelijk een plek waar we mee kunnen leven. Ook niet groot, bijna pal naast de wasstraat en uitzicht op een muur maar het is wat het is! We staan vlakbij de ingang, ver genoeg maar toch op loopafstand van het sanitair en bijna op het strand! Het thuisfront is er ook blij mee want we blijken gelijk in het zicht van de webcam op de camping te staan!🤣 Roel maakt nog een mooie foto van een bui onweer. Het plan om minimaal een weekje op deze camping in Albir te blijven worden er twee. We doen niet heel veel: fietsen, wandelen, uurtje strand, markt bezoeken, mijn vent maakt jam van de gekochte aardbeien (Ai doet de rest 🤣) en we spreken af met vrienden. Hans en Willy en de kleine Xita zijn namelijk ook nog steeds in Benidorm. De verkering tussen andere Hans en Ineke is een feit en na zijn bezoek aan Nederland is zij nu meegekomen naar Spanje. Met elkaar hebben we gezellige etentjes. Uiteraard bij onze favoriete Chinees Cuenco d’Oro maar ook bij het nieuw ontdekte restaurant Domino en thuis bij Hans en Ineke in Finestrat waar we ons ook in het toch wel koude zwemwater wagen. Ook hier wordt het met Ai wat spannender. 🤣 Voor wat extra beweging gooien we een aantal keren een jeu de boulesballetje en ook dan verzorgen we de interne mens als blijkt dat er bitterballen op de menukaart staan. 😉 Vriend Charl, die samen met Evelien in San Juan de Alicante woont, is tijdens de maand dat we in Nederland waren heel ziek geworden en toch nog zeer plotseling overleden. Zo zie je weer hoe snel het kan gaan want we hadden nooit kunnen vermoeden dat eind januari onze laatste ontmoeting met elkaar zou zijn. Samen met Evelien halen we, tijdens een heerlijke lunch bij La Rive, mooie herinneringen op hoe onze vriendschap twee jaar geleden onderweg met het ‘camperen’ is ontstaan. Met de beide Hansen rijden mijn vent en ik nog een keer naar haar toe om te helpen met de hoes die ter bescherming over haar camper moet. Het was even afzien in de hitte maar het ding zit! 😊 Inmiddels zijn we dus al weer twee weken hier en hebben besloten om samen met Hans en Willy naar de Picos op te rijden. Zij staan op camping la Torreta in Benidorm. Eigenlijk vinden we camping Cap Blanch al na een paar dagen niets. De plek waar we staan is het niet, het sanitair is schoon maar sterk verouderd en wordt momenteel ook nog gerenoveerd. Zo sta ik te douchen in het stof tussen het ‘geboor en gehak’ van de werklui. Ook de actie van het gif spuiten is bizar. Zonder waarschuwing vooraf komen mannen in witte pakken met een masker op de snuit de bomen op de camping behandelen. Hun advies: laat de ramen en deuren maar een half uur dicht dan is het goed….🤔 Rondom het kampeerterrein is het rumoerig, zo dichtbij het centrum is dat voorspelbaar. Maar achter de muur waar we met de hut tegen aan staan loopt een straat die zich leent voor heren die lijden aan de aandoening ‘Penis-Minimalis’ , het stevig en langdurig intrappen van het gaspedaal van een auto met kapotte uitlaat.🤨 Hier werkt zelfs geen blauw pilletje tegen.  Net als we afgesproken hebben dat we niet gaan verhuizen omdat we overmorgen toch verder reizen klinkt er ‘s-morgens luid door de geopende camperdeur met hor, ‘Goedemorgen, is er iemand binnen?’ Dit met een flink Amsterdams accent. Vanuit de deuropening kijken we naar ‘Gabber Johnny’,  een gedrongen kerel, type sportschool, in het zwart gekleed met een dikke gouden ketting. Echt mijn type! 😉 Voordat ik op YouTube een filmpje met de muziek van “Gabbertje” heb opgezocht blaat ie verder. ‘Luister even, wij komen hier naast jullie staan dus schuif die camper opzij want die staat op de lijn en dus in mijn vak!! Opschuiven!! Tot zo!!’ 😳 Zoef, zoef, weg is ie. Zijn armpjes zwaaien wijd alsof er tennisballen onder de oksels zitten. 🤣 Wat is dan de keuze? Je kan koffie zetten voor de nieuwe buurtjes, meester Visser bellen of zoals ik doe: Ik ga naar het sanitair om mijn was bij de wasmachine op te halen. Net als ik die aan het ophangen ben komt Gabber terug. Een patserige BMW met daarachter een flinke sleurhut. Er blijkt nu ook een Anita te zijn. In een rookwolk staat een zenuwachtig 40 kilo wegend skelet heftig aan een sigaret te zuigen. Als ze dat met andere dingen ook doet dan weet ik waarom hij haar heeft gekozen, zeg maar…. 😉 Hij is not amused dat we nog niet verplaatst zijn. Nou hebben we op de buitenspiegel een houten bordje met onze namen. Het ding is een keer gemaakt in Amerika en we slepen het sindsdien overal mee naar toe. Leuk toch, zo kan men zien wie we zijn! 😊 Nou Gabber heeft het ook ontdekt, ‘Roel, héééééé Roel, kom eens naar buiten!!! schreeuwt ie langs mij en het wasrek heen. Natuurlijk komt mijn vent niet naar buiten want ik heb mijn ‘heethoofd’ opdracht gegeven om binnen te blijven. Terwijl Gabber mij negeert loopt ie druk heen en weer te meten hoeveel centimeter we moeten verkassen. ‘Roel, Roel!!!’ schalt zijn stem weer. Iemand moet hem toch antwoorden dus….dan ik maar. ‘Ik hoop dat het lukt met de caravan maar als je niet kan rijden/sturen dan roep je maar….’🤭 Het is helaas niet helemaal een goed antwoord want Gabber is echt een mannetje en zoals ik hem snel inschat een fanatiek aanhanger van de manosfeer. 😡 Mensen die mij kennen weten dat ik heel rustig kan blijven. Op zachte toon praat ik tegen hem als tegen een onwillig kind. ‘Als je het niet eens bent met hoe we staan dan ga je naar de receptie, pas wanneer ze daar zeggen dat we verkeerd staan dan zetten we onze camper opzij. En nou ophouden met die onzin, ik ben met de was bezig.’ 🤭 Gabber is nu echt boos, hij wil alleen met Roel praten. ‘Je hebt toch een vent, waar is die?? Doe even normaal en roep hem!!’ Echt, als hij er bitch achter had geroepen had ik het niet gek gevonden. 🤣 Hij roept nog een paar keer om Roel maar waagt het toch niet onze camper in te gaan. Als die nog steeds niet verschijnt springt ie in zijn auto terwijl hij roept; ‘Laat maar, ik ga gewoon je wasrek aanrijden!!!!’ 😳 Ja, lieve lezers, zomaar een gezellige ochtend in het altijd zo rustige Albir! 🤣 Dan komt Gabber weer uit de auto met de afstandsbediening voor de caravan. Hij koppelt de sleurhut af en geeft een forse druk op de afstandsbediening. Direct zet het ding zich in beweging, ‘Kijk dan, kijk dan, ik rij je was aan!’ schreeuwt ie. 😳 Gelukkig neemt Anita op dat moment even geen trekje van haar sigaret en ziet door de optrekkende flarden rook dat de voorkant van de caravan bijna een andere caravan ramt. ‘Ho, ho, stop, stop!!’ roept ze. Dit is trouwens het enige wat ze al die tijd heeft gezegd en dat snap ik want Gabber reageert als door een wesp gestoken. Met opgetrokken schouders en gebalde vuistjes loopt ie met driftige passen haar kant op terwijl ie “vriendelijk” vraagt; ‘Ja, wat nou, wat mot jij nou weer hè?!’ 😳 Inmiddels hebben we gezelschap gekregen van een aantal Spanjaarden uit ons laantje. Ook zijn Hans en Willy op de fiets gearriveerd voor een koffietje. Een laatste schets van deze bizarre vertoning: de Spanjaarden staan hoofdschuddend in een groepje hun verbazing te uiten, Hans en Willy bellen de receptie van camping la Torreta of daar nog plaats is, Gabber scheurt weg in zijn BMW om die verderop te parkeren, het rokend skelet heeft een nieuwe sigaret en….mijn vent? Nou, die is uit de hut gekomen en naar de receptie gewandeld om te betalen want we vertrekken per direct. Hier hebben we zó geen zin in! 😡Voordat we vertrekken wachten we wel even tot Gabber zijn hele spulletje heeft uitgepakt en neergezet….Zo kan hij nog wat energie kwijt om de hele zooi na ons vertrek eventueel toch wat ruimer neer te zetten. 🤣 ‘Concentreer je op het wegrijden en geef die twee kneuzen geen blik.’ is het advies aan mijn vent en zo rijden we rustig en beheerst de camping af. 😊 Een verhuizing die niet helemaal gepland is maar soms heb je een zetje nodig. 🤣 Op camping la Torreta krijgen we een prima plek, waar ik de ingepakte was voor de tweede keer die dag ophang. We balen dat we de beslissing om Cap Blanch te verlaten niet eerder hebben genomen. 😞 Dan is het toch echt tijd om verder te reizen en na een afscheidsetentje met elkaar in de Blauwe Walvis verlaten we, samen met Hans, Willy en de kleine Xita, maandagmorgen Benidorm. Via de ons eerder bezochte plaatsten als Jalance, Cuenca, De burcht van Belmonte, Campo di Criptana, Consuegra, Toledo, komen we in de Vallei der Gevallen. Een door dictator Franco gebouwde ondergrondse kathedraal en een enorm kruis domineren de omgeving. Het eerste wat ik zie zijn een rijtje oude oldtimers. In zo’n Fiat 850 reden mijn ouders met ons kinderen  voor het eerst op vakantie naar Spanje. Het autootje was zo klein dat moeders met haar voeten op een koffer zat. 🤣 Een hele onderneming in 1968. De volgende stop is Segovia.Je hebt werkpaarden en luxe paarden. 😉 Daarna komen we in de voor ons nog niet bezochte plaatsen Valladolid en Leon. De diesel blijkt hier duur, 1.80 euro. Vijfhonderd meter verder maar 1.51 euro. Geen idee hoeveel het in Nederland is momenteel.  Het is een mooie en zeer warme route want uitgerekend nu heeft Spanje de eerste hittegolf van dit jaar! Uiteindelijk zijn we na elf dagen, vele mooie steden en een garagebezoek voor een kapotte koplamp in de Picos de Europa aangekomen! 😊 Bij het enorme stuwmeer van Riaño waar gezien de bomen die onder water staan het waterpeil de afgelopen maanden enorm is gestegen, ontmoeten we vrienden Piet en Wilma nog die ook in de buurt aan het rondreizen zijn.  Er zijn zeven dorpen onderwater gezet voor het stuwmeer. Riaño is op een hogere plek opnieuw opgebouwd. In Posada de Valdeon vinden we een mooie overnachtingsplek waar we twee dagen blijven en wat in de omgeving wandelen. Tot zover en binnenkort meer over de prachtige Picos de Europa! 😊