Auteur: Sia du Buf

Wat een dag gisteren! Het avontuur met de vissers en de vermoeiende dag waarop we een hoop hebben gezien maar ook een hoop kilometers hebben gemaakt heen en weer naar Kaap de Goede Hoop. We zagen trouwens heel ver uit de kust nog walvissen zwemmen! Vandaag, donderdag, hebben we een rustige start. ‘s Middags rijden we richting Stellenbosch en lunchen bij Wine-estate Glen Carlou.  Vandaar rijden we door naar het centrum van Stellenbosch. Maar alsof de duvel ermee speelt, ook nu begint het te regenen. ‘Het is ons niet gegund om hier te shoppen.’ grap ik tegen moeders terwijl we een koffieshop in vluchten. Terug in de B&B doen we nog een drankje met Ronnie, Thelma en haar broer die over is uit Engeland. De volgende dag bezoeken we Robbeneiland. Vanuit de haven van Kaapstad bij Waterfront varen we er naar toe. Het lijkt zo dichtbij maar we zitten toch zo’n drie kwartier aan boord. Wij waren er eerder maar voor mijn moeder is het de eerste keer. Het is en blijft zeer indrukwekkend! Onze gids, zelf een oud gevangene op Robbeneiland,  vertelt een hoop, zeer interessant allemaal maar iets korter had van ons ook gemogen….😊 Onderweg zien we de Sinfonia uitvaren naar Walvisbaai in Namibie. Korte Cruise van maar 3 dagen. Terug bij de Waterfront lopen we door Victoria Wharf shoppingcentrum enontdekken we ook hier een Spurs Steak Ranches. (Dit is een keten zoals wij bijvoorbeeld de Beren hebben.) Net als bij hun restaurant in shoppingcentre Canal Walk  is het prima maar veel te veel! Kerstavond brengen we traditioneel door met het kijken naar ‘All you need is love’. 1e Kerstdag gaan we na het ontbijt richting Blouberg. Dit ligt aan de kust, niet zo heel ver van Kaapstad vandaan. Verrassend genoeg zijn vele restaurants open en op een terrasje genieten we van het uitzicht op zee. Volgens de informatie van Ronnie en Thelma zou er niet veel te doen zijn met kerst maar als we later bij Waterfront aankomen weten we niet wat we zien.  Wat een drukte en gezelligheid op straat! Bij alle restaurants staan lange wachtrijen om binnen te komen. Onze keus valt op restaurant den Anker, het terras is hier geweldig. De wachttijd valt mee: ongeveer een half uurtje. Fijne plek om deze eerste kerst zonder mijn vader door te brengen!  Dan is het op 2e kerstdag toch echt tijd om na zes weken richting huis te gaan. We hebben een nachtvlucht en Thelma is zo vriendelijk dat we de kamer vandaag helemaal gratis nog mogen gebruiken. We pakken de koffers in, blijft altijd een gedoe 🤣, en gaan dan richting Paarl waar we onze laatste dag afsluiten met een lunch bij Nederburg Wines. Echt, dit is een geweldige keuze! We hebben niet gereserveerd maar al snel komt er een tafeltje vrij, het eten en de wijn zijn perfect! We maken de balans op van zes mooie weken waarin we heel veel hebben gezien, veel indrukken hebben opgedaan en nieuwe mensen hebben leren kennen. Met veel mooie herinneringen leveren we de auto in en vliegen we weg van Kaapstad. De blauwe vogel brengt ons in een rustige vlucht  naar Nederland. We moeten eerlijk bekennen dat de service aan boord  na de Covid minder is geworden. De keuze uit eten en drank is nihil. Zonde KLM want ondanks dat ons ticket meeviel zijn de prijzen toch aanzienlijk. Rond 11.00 uur landen we dan op Schiphol en gaan op zoek naar bagageband 16 waar onze koffers zullen komen. Daar aangekomen zien we een bomvolle band met koffers van vluchten uit Amerika. De koffers draaien vrolijk rondjes maar de passagiers zijn nog niet door de paspoort controle heen. Er komt een Schiphol medewerker die de koffers van de band gaat halen en ze netjes naast de band op de grond zet. Mijn lover ziet dit en besluit de kerel te gaan helpen. Al snel komt er ook van een paar andere reizigers hulp en is de chaos op de band verholpen. Met onze koffers lopen we richting de uitgang als er een (grond)stewardess van de KLM aan komt rennen, ‘Meneer, meneer, spreekt u Nederlands?’ roept ze vragend aan mijn lover. Echt, lieve lezers, ik dacht serieus, ‘Die gaat mijn vent bedanken voor de hulp met de koffers!’  Maar helaas, op zijn bevestigende antwoord steekt ze van wal en krijgt hij op zijn kop, ‘Hoe durft u de koffers van anderen mensen aan te raken, waar zit u verstand?’ en zo foetert ze nog even door. Mijn vent haalt zijn schouders op, geeft aan dat er een medewerker van Schiphol bij was en sluit af met; ‘Als jullie je werk niet doen dan zal ik het zelf moeten doen!’ 😡 Precies dat! Welkom in Nederland! 😊 Wij nemen de trein terwijl moeders en alle bagage in de auto gaan bij onze vriend Peet Verhoef. Home sweet home….voor zo lang als het duurt want op de oprit staat de camper. Maar eens opzoeken hoe het inmiddels met de sneeuw in de Alpen is….😉

Met de vol bepakte huurauto rijden we naar Stellenbosch. Hier hebben we 2 overnachtingen gereserveerd in Lovane Boutique Wine Estate. Het is altijd afwachten wat je via booking.com boekt maar al direct als we de oprijlaan indraaien zijn we aangenaam verrast. Wat een mooie ligging! Na een maand in de prima maar niet al te ruime cabin op de Sinfonia voelt de geboekte kamer hier aan als een balzaal. 🤣 De weersvoorspelling voor vandaag is niet best, namelijk regen. Nu is het nog droog en we rijden naar het centrum van Stellenbosch voor een lunch. Een vriendelijke serveerster neemt onze bestelling op en waarschuwt gelijk dat de stroom zo uit kan vallen. 😳 In verband met de verdeling van de stroom over de verschillende wijken is hier een blackout tussen 12.00 uur en 14.00 uur. En inderdaad iets na 12.00 uur zitten we in het donker! Dit restaurant heeft gelukkig een generator dus even later floept het licht weer aan. We zullen dit fenomeen de komende dagen nog meer mee gaan maken. Winkels hebben soms zo’n herriemaker voor de deur staan. Het is inmiddels gaan regenen dus we besluiten Stellenbosch maar even te laten voor wat het is. Eind van de middag rijden we naar het grootste winkelcentrum op het zuidelijke halfrond (Canal Walk) waar we wat shoppen, mijn husband naar de kapper gaat en we gelijk iets eten in een prima restaurant van Spurs Steak Ranches. De volgende dag rijden we een gedeelte van de wijnroute waar de streek hier bekend om staat. We maken een korte stop bij Boschendal. De ligging van deze wijnboerderij is prachtig maar het restaurant is erg groot. Ze doen ook bruiloften, feesten en partijen. We rijden door naar Simonsig. Hier waren mijn vent en ik een paar jaar geleden maar helaas heeft deze wijnboerderij besloten zijn restaurant te sluiten toen de covid kwam. We zijn dus een beetje teleurgesteld maar een dame bij de receptie van Simonsig verwijst ons naar Delheim. Wine Estate. Wow, daar aangekomen is de teleurstelling snel weg want eigenlijk is dit ook nog eens veel mooier en beter! 😍 Zelf gebakken brood. Fish and chips.Het toetje was Pinot Grigio ijs.  ‘s Avonds terug op ons logeeradres spelen we nog een spelletje rummikub, we moeten het tenslotte niet verleren! 🤣 Dan is het alweer zondag en vandaag staat Franschhoek op het programma. Dit plaatsje is kleiner dan Stellenbosch maar zeker ook leuk! Er is een markt en bij een dame die servetringen van kraaltjes maakt kan ik het niet laten en koop er een paar. Het stellen verschillende dieren voor en ik zie ze al op mijn tafel liggen bij een BBQ….😊 Na Franschhoek rijden we de prachtige route door de bergen af en komen in Somerset west uit. Daar bezoeken we de lokale shoppingmall en uiteraard kopen we weer het één en ander, ik een paar schoenen die ik volgens mij never aan ga doen, teveel bling bling, maar je weet het nooit! Vervolgens rijden we terug naar Lovane waar we al hebben uitgecheckt (helaas had ik hier maar 2 nachten geboekt) en de koffers ophalen. Op naar Kaapstad of eigenlijk: weer terug naar Kaapstad! Ook bij deze geboekte accommodatie haal ik opgelucht adem, het is top. Eerder zaten mijn vent en ik in Camps Bay maar voor een week, en na de al schitterende cruise, vinden we dit te duur. Mijn keuze is dus Atlantic Breeze in Milnerton geworden. Met de auto zijn we in hooguit 20 minuten in Kaapstad en het ligt 100 meter van het strand met uitzicht op de Tafelberg en Robbeneiland. Het is een B&B waar de Engelse Thelma en de Zuid Afrikaanse Ronnie de scepter zwaaien. Het is er meer dan leuk, zij zijn super gastvrij, hun personeel maakt de lekkerste ontbijtjes en doggie Elly is so cute! 😍 Vorig jaar hebben ze dit overgenomen en eerlijk, ik zou het zo van ze kopen! 😊 De finale van het WK zien we bij Fancy Frank’s Sunset Beach terwijl we gelijk een hapje eten. De keuze op de kaart is beperkt want ook hier is de stroombeperking en vandaag is tussen 18.00 uur en 20.00 uur de stroom eraf. De generator wordt ingezet voor de televisieschermen! 😊 De komende dagen merken we dat dit steeds verschillend is, het kan zowel overdag, ‘s avonds als ‘s nachts gebeuren. Meestal is het maar twee uur.

De dagen in Kaapstad vullen we met: Kaap de Goede Hoop, de koddige pinguïns in Simon’s Town, (Vreemd trouwens, ze discrimineren als de neten, wij moeten vier keer zoveel betalen als een ‘Afrikaner’.)de gekleurde huisjes bij Muizenbergen rijden de waanzinnig mooie route langs de kust van Kaap de Goede Hoop terug naar Kaapstad. Daar struinen we door het centrum,over de Green Market, Camps Bay, de Tafelberg en the Waterfront, Signal Hill en Lions Head. Voor ons is het bekend terrein maar moeders is doodop na een paar dagen en roept; ‘Ik trek dit niet meer!’ 😫 Na een etentje in Camps Bay parkeren we haar op een muurtje en gaan de auto halen. Vooruit voor deze éne keer komen we haar oppikken en hoeft ze niet meer te lopen! 😉 Laten we ook restaurant Dixie’s niet vergeten. Ons aanbevolen door Thelma. Het ligt op de weg richting Simon’s Town en is in handen van een familie Nederlanders. De oude eigenaar is inmiddels overleden maar zijn kinderen zetten de traditie voort. Zo vinden wij op het menu: kroketten, Hollandse biefstuk met brood, erwtensoep en bitterballen. 😊 De kerstmutsen worden op verschillende locaties gefotografeerd want alles voor de leukste kerstkaart! 😉

Natuurlijk had mijn lover deze dagen ook weer iets geks, alhoewel ik de aanstichtster was….🤫 Terwijl we langs de kust richting Simon’s Town rijden zie ik een visser met een hele gebogen hengel staan en nog een vent spartelend in zee. ‘Zagen jullie dat? Daar is iets aan de hand, keeeeerrrreeenn!!’ roep ik en waar het kan draait mijn vent de auto. Nu is er een verschil in het hoofd van mijn vent met ‘waar het kan’ of ‘waar hij vind dat het kan’ dus een scherpe bocht van 180 graden en we rijden ineens op de andere rijbaan en duiken zo, bonk, bonk, het pad naar het strand op. Resultaat van het jarenlang rijden als persfotograaf zullen we maar zeggen! 🤣 Het zijn 2 vissers en de 1 heeft iets heel groots aan de haak. De ander worstelt in de golven om het op het droge te krijgen. We lopen dichterbij en Wow, het is een super grote stingray! 😳  ‘Can you help us?’ vraagt de vent met de hengel terwijl ie het ding aan mijn lover geeft en direct naar de zee gaat om zijn maat te helpen. Vervolgens komt hij even later weer proestend terug rennen om zijn telefoon en portemonnee te geven voordat die zeiknat worden. Terwijl de beide mannen in zee spartelen hanteert mijn lover de hengel, viert de lijn en haalt weer in. Wat een klus! Het is absoluut niet gemakkelijk want de stingray is gevaarlijk door het gif in zijn staart. Maar dan eindelijk lukt het! Mijn lover heeft zijn handen nog (de vislijn was super scherp) en de andere twee zijn totaal doorweekt maar het dier ligt op het droge. Moeders en ik zijn bang voor wat er komen gaat: gaan ze de vis nu doden?! 😪 Maar ze stellen ons gerust, ze gaan hem opmeten en dan gaat ie retour het water in, de vrijheid tegemoet. Oh ja, het geschatte gewicht….zo’n 180 kg! 😊

We zijn dus op weg vanaf le Réunion naar Durban in Zuid Afrika. De Sinfonia zal hier 3 dagen over gaan doen. Op deze zeedagen merken we dat hoe langer deze reis duurt hoe meer men zich thuis gaat voelen aan boord. 😉 Je gaat gewoon lekker op een bank liggen slapen, legt in het restaurant je voeten met schoenen aan op een andere stoel, reserveert voor de hele dag een tafel bij het zwembad door middel van handdoeken op de stoelen te leggen en zodat het ook echt duidelijk is: je schrijft je naam op een briefje en legt dit erbij en je wasje aan dek drogen is ook een optie. 🤣 Nee, we zeggen er niets meer van want zoals al eerder geschreven, de stelling bij MSC is: de klant is koning! 🤮

De klok is vannacht een uur teruggegaan, ik ben vroeg op (07.00 uur) en besluit een rondje over het dek te maken. Bij het zwembad zie ik tot mijn verbazing dat echt alle ligbedden in de schaduw al bezet zijn. Althans er liggen handdoeken maar bijna geen mensen! 😳 Wat is dit voor rariteit aan het worden! Uiteindelijk vind ik de heer die toezicht moet houden bij het zwembad. Hij stelt dat er zoveel mogelijk aan gedaan wordt maar dat hij dit gedrag moeilijk kan tegenhouden. En zoals altijd als je er op gaat letten valt het ons gedurende de dag op dat men soms maar een uurtje op zo’n gereserveerd bed doorbrengt. Er zijn zelfs stellen die ieder een bed in de schaduw hebben maar ook in de zon! 🤨 Zo ook een Italiaans stel naast mijn husband. Als hij er op een gegeven moment (het is dan al 14.00 uur en is er nog niemand op de bedjes geweest!) genoeg van heeft en de 2 bedjes naast hem in de schaduw weggeeft breekt er bijna een oorlog uit. Er zijn wat omstanders die vinden dat hij dit niet kan maken….😳 Hij pakt dus de handdoeken van de gereserveerde schaduwbedden en legt die op de gereserveerde bedden in de zon. ‘Kom maar zitten hoor!’ zegt ie tegen de 2 andere passagiers die een bedje in de schaduw zoeken. Rond 15.00 uur verschijnt dan eindelijk het Italiaanse stel voor het eerst en wordt door een andere passagier op de hoogte gebracht van het wangedrag van mijn lover! Ja, lieve lezers het is soms echt een omgekeerde wereld. 🤣 Maar, we hebben de bedjes-Italiaan beloofd: we make you famous. Bij deze.Durban is de eerst haven in Zuid Afrika die we aandoen. Daarom moet iedereen van boord om zich te melden bij de douane. Ook de bemanning, dit geeft een grote wachtrij. Omdat we geen plannen hebben doen we rustig aan en als rond tienen de rij weg is gaan we van boord. Nog even snel en onverwacht een formulier voor de douane invullen. Waarom dit gisteren niet al uitgedeeld….Door voor ons onbekende reden heeft de Sinfonia vannacht zo’n 2 uur vertraging opgelopen. De wildste verhalen doen hierover de ronde maar de leukste wil ik jullie niet onthouden: het schip is op een zandbank gelopen en is door een helikopter los getrokken! Zo dan! In het kader van goed verhaal lekker kort ook! 🤣 Het horen van het geluid van de helikopter klopt trouwens wel want daarmee is de loods aan boord gekomen. Goed, wij lopen dus na de paspoortcontrole naar een bushalte iets verderop. Daar komen we een ander Nederlands stel tegen waarmee we aan boord ook wel eens een praatje maken. Zij zijn eerder in Durban geweest en gaan naar de Victoria markt. Volgens hen een aanrader omdat het echt een Afrikaanse markt is en geen toeristische. Omdat wij toch geen plan hebben sluiten we aan. Het is even overstappen en puzzelen welke bus maar dan staan we bij de markt. Een gedeelte is overdekt, deze is ook best toeristisch. Maar als we langs de kramen buiten lopen dan zijn er behalve ons geen toeristen te bekennen. Volgens ons zijn dit slangenonderdelen. Het is een beleving en we hadden het absoluut niet willen missen. Net als de rit met dit kleine taxibusje retour naar het schip. Het busje stopt om de haverklap en mensen komen in en uit. Zit je achterin dan geef je het geld voor de rit door aan de overige passagiers tot het bij de chauffeur is. Als we later aan boord andere Nederlanders spreken dan horen we dat het erg gevaarlijk is wat we gedaan hebben omdat dit gedeelte van Durban een hoog risico op berovingen heeft. Wij hebben er niets van gemerkt en ons ook geen moment onveilig gevoeld. Een aantal malen krijg ik tijdens het lopen wel een waarschuwing om op mijn telefoon te letten, zelfs uit langsrijdende auto’s. Die zou zomaar uit mijn handen gegrist kunnen worden terwijl ik foto’s maak….😳 Ook kregen we de avond ervoor een waarschuwingsbrief van de MSC over Durban. Het zou zo zijn dat passagiers van een vorig cruiseschip overvallen zijn. En als de MSC niet waarschuwt….genoeg Amerikanen aan boord. Zit vast ook een advocaat tussen. 🤔

We lopen daarna nog even van boord naar het strand maar het is gaan miezeren.

‘s Avonds staat alles aan boord in teken van Afrika. In het theater zien we een wervelende show en aansluitend is er in de Manhattan een geweldig optreden van alle artiesten en een boel personeel aan boord.😊 De Italiaan spreken we overdag bij het zwembad maar hij laat zich ‘s avonds niet meer in de Manhattan zien. Zoals eerder gezegd: een nieuwe kaartkampioen in wording! 🤣 Na Durban hebben we nog 2 dagen op zee, die staan in het teken van: veel wind, afscheid nemen, e-mail adressen uitwisselen, inpakken, drankje doen, nog een laatste keer in het bubbelbad,de kerstman komt aan boord, we maken een foto om Loes te bedanken voor haar kerstkaart, in het restaurant een afscheidsdiner inclusief servetten zwaaien op muziek,ja Ruud, ook jij hebt je plekje in de blog, en er zijn nog vele spelletjes bij het zwembad die uitmonden in een polonaise, ach een mens moet iets doen! 🤣 ‘s Avonds de gebruikelijke dingen zoals een spelletje rummikub, casino, theater en de Manhattan. Dan eindelijk op vrijdag 16 december komen we in Kaapstad! Zoals altijd is er ook nu de hectiek bij het ontschepen. Wij hebben vrij snel de huurauto en zetten eerst koers naar Stellenbosch voor een paar dagen. Bye, Bye, Sinfonia het was een belevenis om een maand bij je aan boord te verblijven! 😍

De Seychellen bestaan uit verschillende eilanden, wij varen de haven van Victoria op het hoofdeiland Mahé binnen. De temperatuur is hoog en opvallend en de luchtvochtigheid hier: we zijn echt op een tropisch eiland! 😊 In plaats van 10.00 uur gaan we rond 16.00 uur pas aan wal waar we worden ontvangen door een band met danseressen. We hebben een auto gehuurd maar door de vertraging loopt alles anders. Uiteraard is het verhuurbedrijf door ons op de hoogte gebracht. De medewerker is er al wel maar de auto moet nog komen. Een uur lang vertelt de kerel ons, ‘It’s coming!’ 😡 Dan kunnen we eindelijk op pad. Ze rijden hier links en de wegen zijn smal. Met daarnaast diepe geulen waar het regenwater na een tropische bui weg kan stromen. Het is goed uitkijken en gelukkig is de max snelheid veelal maar 40 km. Omdat we niet in het donker willen rijden maken we voor nu een kleine ronde met als laatste stop het toeristische strand Beau Vallon Beach. Er is een leuke strandtent waar we een drankje doen. Terug aan boord gaan we boven ‘buffetten’ want we zijn te laat voor het diner. Het blijft wennen qua tijd zo’n eerste en tweede zitting. Het eten is overal goed dus we klagen zeker niet! 😊 Op dek 11 in de buitenlucht is het nog zweten, de temperatuur is hier dag en nacht bijna gelijk: tussen 26 en 28 graden!  De Sinfonia blijft een nacht over op de Seychellen en aangezien we morgen vroeg op pad willen gaat het geen latertje worden. Het eiland is niet heel groot en we rijden het helemaal rond. Om van oost naar west te komen nemen we de wegen door het dicht beboste binnenland. Verdwalen is volgens ons niet echt mogelijk. Aan de kust staan vooral veel en hele grote resorts. Is er veel over Mahé te vertellen? Het is prachtig met hagelwitte stranden, diepblauwe zee, palmbomen en een overweldigende groene natuur. Onderweg een tropisch buitje om het groen te houden, afschrikwekkende prijzen zoals 3 thee voor 20 euro, maar een heerlijke vis met een enorme portie frites en drie drankjes als lunch voor ook 20 euro, zwemmen in de Indische oceaan, weer een drankje onder een palmboom en een marktje met groenten, fruit en prullaria. Opvallend is het enorme aantal drankwinkels op dit eiland! 🤔 Men geniet op deze zondagavond met elkaar van het buitenleven maar misschien doen ze dit ook wel iedere dag, we hebben geen idee! Gebeurde er dan vandaag echt niets geks? Ja zeker wel! We zijn op een verlaten stralend wit strand in zee, moeders blijft voorzichtig uit de buurt van de hoge golven maar mijn lover en ik springen er door heen. Echt een hele hoge golf slaat ons ondersteboven. Proestend komen we boven, ‘Ik ben mijn bril kwijt!’ roept mijn vent. 😳 Voordat ik iets kan antwoorden komt de volgende aan en verdwijnen we weer helemaal onder. Als we staan en elkaar zien kijkt hij hulpeloos in het rond, ‘Mijn bril, mijn bril!’ Om vervolgens te roepen; ‘ Volgens mij heb ik hem, ik voel hem!!’ Hij gaat onder en komt boven met de bril! Wat een mazzel kan een mens hebben! 😊 Als we terug het strand oplopen zijn er voorbereidingen voor een bruiloft aan de gang. Bij ons aan boord zijn ook drie stelletjes die op de Seychellen zijn getrouwd. Door de vertraging had dit nog wel wat voeten in de aarde maar gelukkig bleef meneer pastoor op ze wachten. De kerst wordt ook al voorbereid. Gek hoor, bij 28 graden. De volgende haven voor twee nachten is op het eiland Mauritius, Port Louis. Apart is deze brief met informatie die we in de hut krijgen. 🤔 Ook hier hebben we een auto gehuurd en ook nu is het weer een dingetje om deze te krijgen. De autoverhuur is ongeveer 4 kilometer verderop in het centrum. Natuurlijk op Mauritius ook de gebruikelijke verwelkoming. Hier staan gewoon airconditioners op het haventerrein. Hoezo wij energie besparen thuis, maar toch wel lekker: even de oksels drogen…. 🤣We lopen eerst van het haventerrein af en dan krijg je de taxi’s. Omdat het erg warm is en best ver lopen besluiten we om er 1 te nemen. Mijn vent gaat dus onderhandelen over de prijs. Het is lastig dit keer want veel chauffeurs bieden dagtochten aan en hebben geen zin in een korte rit. Uiteindelijk na even heen en weer vragen is er 1 die toch besluit het te doen. Bij de verhuur staan wat wrakken. Het verkeer schijnt hier toch wel anders te zijn. Gelukkig hebben we alles goed verzekerd. 😉Mauritius is een stuk groter met erg drukke wegen (men rijdt ook links) en veel files. We hebben geen internet, er is geen telecomwinkel te bekennen waar we een simmetje kunnen kopen en borden met plaatsnamen ontbreken dus we gokken de richting aan de hand van een papieren kaartje van het eiland. Hoe deden we dit vroeger? 🤨 Op internet heb ik een aantal bezienswaardigheden gevonden. We beginnen in het binnenland en wel de theevelden van Bois Cheri. Er is een theemuseum, theefabriek en een restaurant waar we, tegen een acceptabel bedrag, een heerlijke lunch hebben. Vandaar rijden we door naar het meer van Grand Bassin, een heilige plek voor Hindoeïstische pelgrims voorzien van tempels en twee enorme beelden van Hindoegoden. Helaas is het weer wat omgeslagen en rijden we op deze hoogte in de bewolking. De volgende stop is bij de Alexandra Falls. Als we op de parkeerplaats bij de waterval de auto uitstappen spotten we gelijk deze aapjes. De kleine rakkertjes zitten in de bomen en wagen zich af en toe watervlug op het gras om vervolgens weer de bomen in te vluchten. Het binnenland van Mauritius is ruig en groen en bestaat uit bergen met Jurassic park-achtige begroeiing, dit is vooral hier in het Black River Gorges National park goed te zien. Via Chamarel komen we terug bij het strand van Le Morne in het zuiden. We rijden langs de kust omhoog tot het strand van Flic en Flac. Men zegt dat de zonsondergang hier het mooist is. Ook hier aan de kust zijn weer veel grote resorts te vinden. De auto wordt geparkeerd en als we op zoek gaan naar een terras om iets te drinken zien we Jolanda en wat vrienden van haar zitten. Hoe toevallig is het dat je elkaar ook hier weer tegenkomt. Zij hebben een dagexcursie gedaan en wachten ook op de zonsondergang. 😊 De volgende dag doen we de andere kant van het eiland, het noorden. Grand Baie is een grote toeristische plaats met net buiten het centrum een flink shoppingcentre in kerstsfeer. Het is aardig om wat rond te kijken maar we krijgen nog geen wow-gevoel van dit eiland. De stranden zijn in vergelijking met de Seychellen een stuk minder mooi. Weinig zandstrand en het zeewater ziet er niet echt aantrekkelijk uit. Op een terrasje aan het water drinken we wat en rijden dan terug naar Port Louis. Moeders brengen we eerst aan boord en rijden dan de auto terug naar het verhuurbedrijf. Mijn vent en ik lopen de ongeveer 4 kilometer terug naar de haven. Het is ontzettend warm maar wat een beleving om in de hectische drukte terug te wandelen. We lopen langs wat Hindoe tempels.    Net voordat we het haventerrein op lopen zien we dat er op een groot sportveld weer een healing aan de gang is. Gisteravond was er ook al een. Rond 18.00 uur varen we weg en maken ons op voor de White night party. Helaas vergeten foto’s te maken want het viel echt tegen! 😪   Zo druk en goed het entertainment in het begin was zo saai is het nu aan het worden. Wellicht ligt het ook aan de duur van de reis en zijn mensen moe van de dagen aan de wal maar er is ‘s avonds steeds minder volk op de been. Wij vermaken ons toch wel: hebben ons praatje tijdens het diner met de twee andere Nederlandse stellen en eindigen meestal in de Manhattan of het casino. En daar is ook híj weer te vinden: de Italiaan. De eerste avond na zijn quarantaine zitten we als vanouds naast elkaar aan de Black Jack tafel. ‘Where is your husband?’ vraagt hij en ik leg uit dat die ergens ‘rondzwerft’. Het heerlijke van cruisen vind ik dat er voor een ieder iets is. Overdag ligt mijn vent in de schaduw en moeders en ik wisselen zon en schaduw af. We gebruiken de maaltijden gezamenlijk. Maar daarna kan het zomaar gebeuren dat hij en ik ook niet de hele avond bij elkaar zitten. De Italiaan kijkt me wat meewarig aan, ‘So my darling, he left you all alone.’ In het kort: de casanova denkt zijn kans te zien en als een gentleman ontfermt hij zich over de, naar zijn mening,  desperate housewife die zo alleen gelaten is door haar husband. De doos met trucjes gaat open en hij probeert me gewoon te versieren! 😳 Als we later op de avond in de Manhattan de dansvloer aflopen en hij me op een barkruk hijst zegt ie met donkere stem; ‘Come to my room darling!’ Op dat moment verschijnt mijn husband dan eindelijk op het toneel. De korte versie voor het blog: we hebben de casanova een beetje geplaagd en op weg terug naar het casino een aanbod gedaan, zeg maar een ‘an offer he can’t refuse’: We gaan gewoon allebei mee to the room….🤭 Laten we het maar op een misverstand wegens de taalbarrière (we spreken Engels en Duits door elkaar) houden maar hij herinnerde zich ineens dat hij met vrienden had afgesproken, ‘I forgot, I promiss to play cards with my friends….’ En weg was ie. Hij liep zo snel op zijn Italiaanse stappers dat het vuur bijna uit het tapijt kwam.🤣  Mijn lover en ik hebben hem de volgende avond uitgelegd dat we hem een beetje geplaagd hebben. Het is een aardige vent en hij ziet er nu de humor wel van in maar blijft toch volhouden, ‘For you my darling, I even learn Dutch!’. Grappig want als hij ons ziet dan roept ie in zijn beste Nederlands de eerst geleerde zin; ‘Mij niet appen!’ 😉 Het blijven dus nog spannende dagen op weg naar Kaapstad! Persoonlijk denken wij dat Italië er een nieuwe kaartkampioen bij gaat krijgen. 🤣

Dan het volgende eiland, Réunion. Het is een Frans eiland, EU dus dank zij Neelie Smit-Kroes eindelijk weer internet zonder krankzinnig hoge kosten! Moeders gaat niet mee vandaag, ze is moe en wil het rustig aan doen. Mijn vent en ik gaan dus alleen op pad. De Sinfonia ligt in de haven van La Possession. We hebben weer een auto gehuurd en kunnen die ophalen in Le Port, zo’n 7 kilometer verderop. Ook nu is het lastig een taxi te krijgen. Zeker omdat er maar twee staan en men ook hier hoopt meer te verdienen dan een kort ritje. De chauffeur weigert om ons mee te nemen. De MSC heeft een shuttlebus rijden maar dat is helaas geen optie want die gaat richting het strand. Aan een agent die bij zijn motor staat vraag mijn vent hoe we bij de autoverhuur kunnen komen. ‘Take a taxi!’ zegt de agent laconiek. Roel vertelt dat de chauffeur weigert en dan legt de agent uit dat dit niet de bedoeling is omdat het niet mag. Hij gebaart dat we achter hem aan moeten lopen terug naar de taxi. Jullie snappen het waarschijnlijk al: het is allemaal een misverstand van de chauffeur, natuurlijk kunnen we instappen en brengt hij ons graag naar de autoverhuur! 🤣 Het eiland Réunion is prachtig! Het heeft drie cirques die ooit gevormd zijn door instorting van de vulkaan Piton des Neiges. Deze cirques vormen nu spectaculaire berggebieden met ruige pieken en hoge passen. Wij rijden via een 25 kilometer lange smalle kronkelige weg met zeker 148 haarspeldbochten (we hebben ze geteld 😊) naar Cirque de Cilaos bij het gelijknamige plaatsje Cilaos. Dit gebied staat bekend om zijn vele wandelmogelijkheden. We lunchen in het kleine stadje en rijden dan via dezelfde bochtige weg terug naar beneden. ‘Wat mij betreft hadden ze er op Mauritius 1 dag van kunnen maken en hier 2!’ verzucht mijn vent. Ik ben het helemaal met hem eens! Er is veel te ontdekken op dit best wel grote eiland. Door tijdgebrek en de afstand laten we Piton de la Fournaise, één van de meest actieve vulkanen ter wereld en de bekendste bezienswaardigheid van Réunion, voor wat het is. We komen hier vast nog eens terug! Via de kustplaatsen St. Giles les Bains en Saint Paul rijden we terug naar Le Port. Samen met nog een ander stel, dat ook een auto heeft gehuurd, krijgen we een lift van een medewerkster van het autoverhuurbedrijf naar de haven, weliswaar tegen een kleine betaling maar het scheelt weer een onderhandeling met een taxichauffeur. 😉 Vanuit de shuttlebus bel ik moeders maar even dat we er aan komen. Lekker dat Europese gratis bellen.De Sinfonia zet koers naar Durban, we hebben drie zeedagen in het verschiet. 😊 Ik doe de deur van de cabin open en schrik me rot. Tippie heeft een krokodil neergelegd met een ijsemmer tussen z’n kaken….

Er zijn inmiddels best wat kuchende, proestende en verkouden mensen aan boord. Op de negende verdieping is een gedeelte voor covid patiënten die in quarantaine moeten. Daar ligt ook de Italiaan heb ik vernomen via vrienden van hem. Hij is er niet al te beroerd aan toe maar positief is positief! Wat ik begrijp is de verzorging prima maar je mag je hut niet uit. Je eten wordt nog wel gebracht.Uiteraard ben ik nieuwsgierig hoe dit verder allemaal geregeld is. Mooi verhaal voor het blog! De Italiaan heb ik beterschap gewenst via een, onder de deur door geschoven, briefje. 😊 Moeders is ook vreselijk aan het hoesten maar een zelftest wijst uit dat zij negatief is. Inmiddels  is het zaterdag 26 november en we hebben een zeedag. Na de drie drukke dagen in Egypte is het lekker bijkomen. We zoeken een mooi plekje op 1 van de vele ligbedden. In het begin leek het mee te vallen maar nu we meer en meer in de hitte komen zijn de bedjes in de schaduw al snel bezet. Althans, er liggen handdoeken op maar de eigenaar is ‘even’ weg. 😡 We komen om 09.00 uur en echt alles is al bezet ‘gereserveerd’. Voor moeders en mij maakt het niet zo uit, wij schuiven wat in de zon heen en weer maar mijn vent baalt en als hij daar ineens de kapitein ziet lopen snelt hij op de man af. De kapitein is trouwens erg aardig en snel in voor een praatje. De man begrijpt het probleem maar het gedrag van mensen is lastig te veranderen. Hij regelt met een poolboy dat mijn lover door wat verschuivingen toch een bed in de schaduw heeft. 😊 Daarna maar even ontbijten. De Sinfonia vaart ons vandaag naar Saudi Arabië, Jeddah om precies te zijn, waar we morgenochtend zullen aanmeren. Voor ons is dit een van de hoogtepunten op deze reis. Dit land heeft zijn grenzen nog niet zo heel lang opengesteld voor toeristen. Pas vanaf januari van dit jaar. Dat is te merken bij het aanvragen van het visum. Het is totaal onduidelijk, er zijn verschillende varianten en prijzen. Uiteindelijk krijgen we twee maanden voor ons vertrek een visum voor de prijs van 195,00 euro pp. Voor een dag Jeddah erg duur maar we zijn het erover eens: we willen het zien! Ik krijg nog een telefoontje van de ambassade met een aantal regels hoe te kleden en te gedragen. Plus de opmerking dat we niet naar Mekka of Medina mogen reizen. Bijzonder om te weten is dat gehuwden op straat geen affectie naar elkaar mogen tonen, dus don’t kiss or hug. 🤨 Er werd eerst gezegd dat we het visum vooraf moesten regelen maar nu blijkt toch ook weer dat het op het schip ook lukt en nog veel goedkoper ook. Misschien zijn we opgelicht, we hebben door de slechte MSC informatie in ieder geval teveel betaald maar we hebben wel de zekerheid aan land te kunnen. Er vormt zich gelijk een rij. Het gaat mateloos traag . Die staan nog wel even. Voorafgaand aan de reis en ook na het plaatsen van alvast wat foto’s op Facebook zijn er verschillende meningen en oordelen over het bezoek aan Saudi gekomen. Laat ik voorop stellen dat ik echt wel lees over hoe de mensenrechten en de man-vrouw verhoudingen hier zijn. Of wij wel of niet aan land gaan: het zal er niet door veranderen. Dat ik als vrouw een aantal regels in acht moet nemen deert me niet. Ik pas me sowieso aan aan de regels van het land dat we bezoeken. Kan of wil je dit niet dan is er altijd de keuze om, in dit geval, aan boord te blijven. En om het ook maar gelijk te vermelden: de Sinfonia mag tijdens het gehele verblijf in de wateren en haven van Jeddah geen alcohol aan boord schenken, zelfs de minibar’s in alle hutten zijn leeggehaald! Kom maar op met het commentaar! 😉 De volgende morgen na het ontbijt lopen we rond 10 uur de gangway af en zetten voet aan land in Saudi. Aan boord is de eerste check op het paspoort en visum geweest. Vervolgens stappen we in een shuttlebus die ons naar de volgende check brengt. Daar is het druk, rijen wachtende mensen worden adequaat gecheckt op papieren, foto’s en er worden vingerafdrukken gemaakt. Een van de eerste dingen die opvallen is dat er ook vrouwen in uniform werken met mooi opgemaakte gezichten omlijst door een hoofddoek. Dan staan we buiten en de hitte valt op ons. Er zijn georganiseerde tours van de MSC maar wat ik erover gelezen heb worden deze allemaal afgeraden. Je zou hier namelijk de stad gemakkelijk op eigen houtje kunnen verkennen. We hebben daarom alleen een transfer geboekt. Die brengt ons naar Al Balad (oude stad). Het is hier enkele dagen terug heel ongebruikelijk noodweer geweest en dat is nog goed zichtbaar. De chauffeur en de gids spreken weinig Engels dus het is even gissen wat de bustijden voor de terugreis zijn. 🤣 Internet werkt hier ook niet dus op Google maps kijken waar we heen moeten gaat niet lukken. De eerste indrukken zijn: vele verschillende winkels, etalages boordevol goud, vrouwen alleen op straat, met of zonder hoofddoek, heel veel zwerfkatten, dominerend in de verte een moskee en bij ons bijna uit het straatbeeld verdwenen: geldwisselkantoren. Het voelt niet vervelend en nadat onze hoofddoeken een aantal keren zijn afgezakt laten we ze voorlopig voor wat ze zijn. Dan zie ik een klein soort warenhuis met een etalage vol mooie stoffen. ‘Kom, we gaan even kijken!’ beslis ik. Voordat we naar binnen gaan doen we de hoofddoek weer om. Het is een oud pand met vier verdiepingen. Ik neem de steile trappen helemaal naar boven terwijl moeders en Roel beneden blijven rondkijken. Wow, wat een mooie collectie kleding en sjaals! 😍 Een medewerker begroet me, ‘Salam’. Ik begrijp dat hij vraagt of hij me kan helpen dus ik wijs op de sjaals. Hij wenkt me mee naar een toonbank en pakt wat sjaals. De ekster in mij wordt wakker en ik vraag; ‘Do you speak English?’ Het kleine hoofd van het Arabische heertje gaat schuddend heen en weer, hij spreekt het niet. Dan tikt ie op zijn borst en zegt; ‘Ali.’ ‘Bling, bling, bling!’ doet deze Cheryl en wijst op de sjaal die voor me ligt. Inmiddels is mijn eigen hoofddoek afgezakt en Ali en nog een andere aangesnelde Arabier kijken schichtig naar mijn blonde pruik. In mijn fantasie staan er nog een paar rovers achter de coulissen en wordt er nooit meer iets van me vernomen. 🤣 Maar in de werkelijkheid gaat Ali los en pakt achter hem een aantal doeken met glitters. Hij heeft een rekenmachine, zo’n hele grote uit 1900 zeg maar, en zijn vingers rekenen het bedrag van Saudi Riyals om in Dollars. Ik gebaar of dit wel klopt en Ali knikt van ja. Zijn hoofdje valt bijna van zijn romp en een glimlach laat zien dat de tandarts niet veel bezocht wordt. Mijn lover en moeders hebben mij beneden op een camera gespot en komen ook boven. We kopen verschillende mooie omslagdoeken en dat allemaal voor een prijsje zo laag. Na een uitgebreid afscheid staan we weer op straat. We wandelen verder door de oude stad. We hebben een leuk gesprek met een Syrier.We zien wat kunst…. In iedere winkel waar we komen worden we, ondanks de taalbarrière, heel vriendelijk geholpen. Moeders koopt een paar gouden oorbellen en wij nog wat souvenirs. Men had ons gewaarschuwd om niet te fotograferen maar na het vragen is dit geen probleem. De agent gebruikt Google translate om ons te helpen, winkeliers poseren voor hun shop en nodigen je heel rustig  uit om binnen te komen. Niet opdringerig zoals vaak in soeks….  Dan spot ik deze winkelende dames met een aangekleed aapje op 1 van de dames haar arm. Ik vind het walgelijk om te zien en zo zielig maar als ze mij ziet kijken en oogcontact maakt schakel ik mijn gevoel uit. Wie weet willen ze op de foto! 😊 I’m sorry, but dou you speak English?’ vraag ik. Ze knikt bevestigend en begint een gesprekje over het 3 maanden oude aapje, dat is haar kind! Ja, koekoek! Ik hoor het jullie denken maar ík heb een husband die fotograaf is dus….’Can my husband take a picture of you?’ Ze kijkt, overlegt met de andere dames en knikt dan dat het goed is. 😊 In de verte klinkt dan de oproep voor de moskee en van alle kanten snellen mannen er naar binnen. Als laatst bezoeken we een oude Arabische woning die is opengesteld voor toeristen. Bij binnenkomst worden we eerst met een soort wierook uitgerookt waarna we kunnen ronddwalen.  We duiken snel nog even een winkelcentrum in m.Terug in de bus zakken we verhit en uitgeput neer: wat een geweldige ervaring en belevenis was dit! Op naar het schip.Ik zie een mega vlag hangen.De Sinfonia heeft 6 uur vertraging voordat we kunnen vertrekken uit Jeddah dus ook tijdens het diner blijft het bij een fles water in plaats van wijn. Echt alle alcohol zit achter slot en grendel. 😳 Later op de avond zijn we happy als de bar open mag. Kom maar op barman: de ladies are back on board! 😉 Ook Sylvia is van de partij. Terwijl we op de muziek van ‘Hej Mambo!’ de dansvloer bij het zwembad onveilig maken worden de lichtjes van Saudi Arabië steeds kleiner en kleiner. Wij hadden het bezoek aan dit land absoluut niet willen missen! 😊

De eerste plaats in Egypte waar we aan land gaan is Sokhna. Vanaf hier is het ongeveer twee uur rijden naar Caïro. De haven van Sokhna heeft nog niet veel cruiseschepen gehad, naar men zegt zijn wij het tweede schip sinds 2011. Dat is te merken! Het is een chaos. Eigenlijk begon dit Egyptische avontuur al met het aanvragen van een visum. Omdat er over dit visum en het visum van Saudi Arabië veel onduidelijk was heb ik wel zeker 30 telefoontjes hierover gepleegd met het reisbureau en de MSC. Maar volgens hen was dit toch echt onze eigen verantwoording om het zelf te regelen . Dus heb ik het gedaan: 49,50 euro per persoon. Nu blijkt het onnodig te zijn geweest want het wordt aan boord geregeld. De paspoorten moesten dagen van te voren allemaal ingeleverd worden en we krijgen ze (gratis) voorzien van een Egyptisch stempel terug. Bye, bye, 3 x 49,50! 😡 Jullie begrijpen, er gaat nog een klacht hierover richting het reisbureau en de MSC. De excursie vandaag naar Caïro hebben we geboekt via een Amerikaanse dame, Karen, die op Facebook een forum MSC Venetië – Kaapstad is gestart. Zij heeft een Egyptische touroperator benaderd. Met een groep van 26 mensen gaan we naar de piramides, het museum, een papyrusfabriek en krijgen ondertussen ook een lunch in een traditioneel Egyptisch restaurant aan de Nijl. Niet onbelangrijk: het is goedkoper dan via de MSC. Alhoewel de prijzen hiervoor in vergelijking met de HAL ook redelijk zijn. Om 06.15 uur verzamelen we op de afgesproken plek aan boord. Maar al snel blijkt dat we er niet af mogen. De Egyptische autoriteiten geven namelijk nog geen toestemming! Omdat alle excursies vandaag vroeg vertrekken is er inmiddels een flinke wachtende mensenmassa in de gangen ontstaan. 😳 Een Amerikaanse vrouw uit onze groep pikt het niet meer. Ze wil het afzetlint openmaken en zegt bazig tegen het bemanningslid, dat ervoor staat, ‘We are going off the ship!’ 🤔 Zoals het vaak gaat in een massa, er zijn voor en tegenstanders. Het blijft allemaal redelijk maar de arme bemanning krijgt er van langs. Terwijl die er ook niets aan kan doen. Mijn lover legt de bazige Amerikaanse uit dat ze niet zomaar van het schip kan maar ze gelooft hem niet. Dit schepsel is sowieso bijzonder want ze loopt alle dagen aan boord met kaplaarzen aan. Langs het zwembad, in het restaurant en wie weet ook in bed! 🤣 Ik heb haar al eens gevraagd of ze slecht weer verwacht of moeilijke voeten heeft….🤫 Vervolgens kreeg ik een demonstratie over hoe gemakkelijk dit soort laarsjes zijn! 🤣 Maar goed, terug naar de gang, ruim een uur later mogen we van boord. De stoet mensen komt echter maar heel langzaam in beweging. Wat blijkt: de controle is bizar! Allemaal worden we meerdere malen gecontroleerd, tassen moeten open, brillen en petten af en dit alles wordt geëist zonder een glimlach. Het voelt echt ongemakkelijk. De paspoorten worden langdurig bekeken en doorgebladerd. Buiten aangekomen staan er vele bewapende militairen, politie en beveiliging. We worden naar onze bus gedirigeerd en de vriendelijke Egyptische gids legt de procedure uit. We moeten wachten tot alle bussen gereed zijn om het haventerrein te verlaten. We zullen dan in een bewapende colonne richting Caïro rijden. Buiten de gids en chauffeur krijgen wij ook 2 beveiligers in de bus. En echt, de onze heeft een enorm groot pistool bij zich! Het lijkt me dat het flinke gaten in je lijf schiet. 😳 Dit alles zou zijn voortgekomen na diverse terroristische aanslagen oa. die in de badplaats Hurghada in 2017. Het verkeer is chaotisch maar niet zo erg als we verwacht hadden. Men loopt gewoon over de snelweg en gebruikt niet de overpasses , de taxibusjes stoppen overal op de afritten of de rijbanen. De gids, een gezellige babbelaar met veel informatie, legt lachend uit dat de strepen op de weg slechts voor decoratie dienen. Verder zijn de regels: goed uitkijken en flink toeteren! De piramides zijn prachtig om te zien. Hier liggen, net naast een piramide, de botten van een walvis. Er ontstond bij de kamelendrijvers nog een opstootje en er werd iemand afgevoerd door de enorm aanwezige politie. De drukte en de verkopers zorgen voor een hectiek die hoort bij een toeristische attractie. Wij ondervinden het absoluut niet als storend. Al de tijd lopen de beveiligers met ons mee. Ook als mijn lover foto’s van net een andere kant wil maken gaat de beveiliger mee. Jullie begrijpen dat hij heel wat meters achter mijn sprintende fotograferende kerel heeft afgelegd. 🤣 De demonstratie van het papyrus maken en het Egyptisch museum zijn interessant. Zeker het graf van Toetanchamon. Maar die mocht dan weer niet op de foto. Ik had me voorgenomen om de traditionele Egyptische lunch te laten voor wat het is en een sultana kaakje te knabbelen maar waag toch een poging. Het potje met groenten in saus is echt bijzonder lekker! De onvrijwillige en plotselinge afslank kuur, waar ik bang voor was, is gelukkig uitgebleven! 🤣 Na deze lange dag rijden we terug naar het schip. Het was vermoeiend en warm met heel veel indrukken. Rond 19.30 uur stappen we stoffig en bezweet de gangway op, eten nog iets in het buffetrestaurant en verdwijnen vervolgens naar onze hut. Douchen en nog 2 dagen Egypte te gaan! 😊 Sharm El Sheikh is de volgende stop. Ook hier weer veel moeite om van boord af te komen doordat men alles veelvuldig wil controleren. Buiten het haventerrein staan taxi’s te wachten. Omdat het warm is en voor moeders te ver lopen nemen we een taxi. Dan begint het! Hetgeen waar ik zo’n hekel aan heb, namelijk: het onderhandelen. Moeders en ik houden ons afzijdig terwijl Roel zijn best doet. ‘Kom, kom, het is gelukt’! roept ie ons. ‘Ik heb 10 euro afgesproken.’ We stappen in en de kerel brengt ons naar het centrum. Daar aangekomen is de rit ineens duurder! Natuurlijk: welkom in het land van oplichters! In gebrekkig Engels legt de chauffeur uit dat het 3 x 10 is. 🤮 Mijn lover blijft onverstoorbaar zitten en blijft bij de 10 euro. Het rotte is dat we geen gepast geld hebben en de chauffeur inmiddels een briefje van 20 van ons heeft. ‘It’s good, you can pay me 10 less.’ zegt ie ook nog met gulle lach. Ik zie inmiddels wat stoom uit de oren van mijn lover komen, oeps als dat maar goed gaat! 🤨 Resoluut zegt die; ‘I give you just one chance to give me 10 euro back! 😡 De chauffeur sputtert nog wat maar geeft dan het geld terug. Zo staan we even later in het midden van Old Market met als middelpunt de Al Mustafa moskee.  Het is toeristisch en de verkopers proberen je te verleiden om binnen te komen. Natuurlijk doen we dat en kopen wat kleine souvenirs en strandjurkjes. Zeg nou zelf: een jurkje voor 5 euro kan je toch niet laten hangen! 😊 Het internet is ook hier ronduit pet en als we een koffiebar zien met een groot bord WIFI snellen we naar binnen. Even contact met de wereld! 🤣 Na dit avontuur gaan we terug naar de Sinfonia en liggen in de schaduw bij het zwembad. Want terwijl men thuis in de kou zit, puffen wij hier van de hitte en schijnt de zon ongenadig op ons. De laatste stop in Egypte is Safaga. Met de shuttlebus van de MSC komen we vanaf hier na een uurtje in Hurghada. Wat kan ik erover vertellen? Ik heb echt nagedacht maar kan niet veel positiefs bedenken. De winkels zijn veelal dicht of leeg, de stranden vragen allemaal entree en weer een moskee bekijken is het ook niet.  Ik geloof zeker dat als je van duiken of snorkelen houdt het hier geweldig is. De stranden zijn ondanks dat je er voor moet betalen niet echt proper en vol met Russen…. zeg het maar! We zijn blij dat de shuttlebus ons weer komt ophalen. Moet nog worden  vermeld dat ook op dag 3 de controles om van en aan boord te komen weer zeer streng zijn. Egypte: een bijzondere ervaring die we zeker niet hadden willen missen. ‘s Avonds zet de Sinfonia koers richting Saudi Arabië. Morgen weer een zeedag, lekker bijkomen van alle indrukken. Ondertussen hou ik angstvallig ieder kuchje van mezelf in de gaten want de Italiaan heeft laten weten dat ie covid heeft en in quarantaine moet….😳

Er is best veel te vertellen en mede omdat het internet ronduit pet is springen de blogs soms van hot naar her! We zijn inmiddels in Egypte. Het land dat voor mijn lover zijn honderdste land is dat hij bezoekt. Leuk om te doen: landenverzamelaar.nl. De Sinfonia is dus gestart in Venetië en vandaar naar Split in Kroatië gevaren. Wat een super leuke stad is dit! We zien het paleis van Diocletianus, de markt met vis, vlees en groenten, de tempel van Jupiter en wandelen door de smalle straatjes. Eén ervan zo smal dat je elkaar echt niet kan passeren. Daarom is er ooit een voorrangsregel afgesproken: de persoon die het eerst ‘Let me pass’ roept heeft voorrang. Na een koffietje op een van de vele sfeervolle terrassen op de Ria boulevard gaan we terug richting het schip. 😊 De volgende dag is een rustige zeedag. We zijn op weg naar Griekenland. Katakolon om precies te zijn. We waren hier al eens eerder op een vorige reis met de HAL. Het is een kleine plaats en de uitvalbasis voor Olympia. Wij blijven in het plaatsje,  lopen over de kade met vissersbootjes, bekijken de winkels vol met Griekse prullaria en zakken neer op een terras. De rest van de dag brengen we bij het zwembad door. Het leven is easy op deze cruise want de volgende dag is wederom een dag op zee. Okay, ik doe mee met aerobics, volg een dansles en doe niets anders dan liggen in het zonnetje met een glaasje. Later op de dag, rond 18.00 uur naderen we het 193 kilometer lange Suez kanaal ontworpen en uitgevoerd door Ing. Ferdinand de Lesseps. De verbinding tussen Port Saïd aan de Middellandse Zee en Suez aan de Rode Zee, de scheiding tussen Afrika en Azië. Helaas is het al donker. Wel zien we de vele lichtjes van schepen om ons heen. Er zijn geen sluizen omdat er geen hoogteverschil overwonnen hoeft te worden. Er is een noordelijk en zuidelijk deel die door een groot meer met elkaar verbonden zijn. Het belang van het kanaal is heel groot, 17.000 schepen varen per jaar de elf tot zestien uur durende tocht. Het is eenrichtingsverkeer en we moeten wachten tot de tegemoetkomende schepen er allemaal uit zijn. Inmiddels ontstaat aan onze kant een rij met wachtende schepen. In mijn baan bij de Douane hadden we ook te maken met schepen die door het Suez gingen. Zij hadden hiervoor extra sigaretten aan boord. Een soort omkopen voor de eerste plek vooraan in de rij zeg maar. Terwijl we hier liggen begin ik dit te begrijpen. De geschiedenis van het kanaal is bijzonder. Neem bijvoorbeeld het geplande beeld van de indrukwekkende vuurtoren bij de ingang. Het werd wegens financiële redenen afgekeurd door de toenmalige Pasja van Egypte. Het beeld werd toch gemaakt en uiteindelijk door Frankrijk aan Amerika geschonken ter herinnering aan het eeuwfeest van de Amerikaanse Onafhankelijkheidsverklaring en de vriendschap tussen de beide landen: het staat nu bekend als het Vrijheidsbeeld van New York.

We zullen achter elkaar aan varen met sleepboten ertussen. Althans dat valt nog te bezien want het containerschip Ever Given vaart met ons mee in dezelfde richting. Je weet wel , het containerschip dat begin 2021 overdwars kwam te liggen in het kanaal. Na 6 dagen werd ie door, uiteraard Nederlandse bedrijven, weer losgetrokken. En nu zit uitgerekend dit schip áchter ons. Dat is trouwens ook wel weer een voordeel. Beter dan vóór ons.😊 Voor nu zijn we voor anker gegaan om vannacht rond 04.00 uur verder te varen. In de morgen rond zessen schrikt mijn vent wakker, ‘We varen!’ roept ie terwijl hij naar buiten kijkt. Schiet vervolgens zijn kleren aan en sprint dan naar boven om vanaf het hoogste dek alles te fotografen. Ik doe het iets rustiger aan, vanuit bed is het prima te zien. Als moeders en ik rond achten boven komen varen we net onder de Peacebrug over het kanaal. De brug die nooit gebruikt werd omdat Israël en Egypte elkaar niet vertrouwen. De VN heeft er nu toezicht op. Deze brug is voor velen een fotomoment. Ook de bemanning neemt snel even de tijd hiervoor. Langs het kanaal, het eerste stuk zou trouwens gezien het landschap ook zo maar het kanaal door Voorne kunnen zijn, zien we veel restanten van na de zesdaagse oorlog in 1967. Israël werd door Egypte en Jordanië aangevallen maar die sloeg hard terug en dreef Egypte helemaal uit de Sinaïwoestijn terug naar de oever van het kanaal. Israël is intussen weer terug naar de oude grenzen maar er liggen om de paar kilometer wel Baileybruggen te wachten om aan elkaar gemonteerd te worden en snel met militairen het kanaal over te steken. Er zijn ook gewoon veerponten trouwens want nu worden beide oevers weer door Egypte gecontroleerd. Zijn ze die Baileybruggen gewoon vergeten of vrezen ze toch weer oorlog ? We passeren een nooit gebruikte spoorbrug want de rails werd nooit aangelegd.De Ever Given komt steeds meer uit de smog.Er wordt door o.a. van Oordt en nog wat bedrijven keihard gewerkt om het kanaal op diepte te houden én te verdubbelen. Nadat de loodsen van boord zijn gegaan verlaten we het kanaal en komen in de Rode Zee. ’s Avonds maken we ons weer op voor het diner. We hebben inmiddels een andere tafel met 2 Nederlandse echtparen. Daarna is het kijken waar we zin in hebben. Een show in het theater of een spelletje rummikub bij de gitarist om uiteindelijk rond 21.30 uur in de Manhattan te belanden. Hier speelt een band en er is iedere avond een ander thema. Als moeders naar bed is doen we dan nog een rondje casino. En daar aan de Black Jack table ontmoet ik hem: de Italiaan! 😉 Mijn vent speelt op de éénarmige bandieten maar heeft er genoeg van, ‘Ik loop nog een rondje over dek 11 om te kijken of het groepje er zit.’ zegt ie in het voorbij gaan. Hij heeft wat mensen leren kennen die iedere avond een drankje en babbeltje doen bij het zwembad op dek 11. Ik heb geluk vanavond, inmiddels mijn speelgeld verdubbeld, dus blijf zitten. De Italiaan naast me ook en volgens hem komt dat omdat we elkaar geluk brengen. 🤣 Hij woont in de Dolemieten en spreekt Engels zoals de Italianen dat doen. ‘I like you!’ zegt ie met een zangerige accent als ik uiteindelijk de tafel verlaat. ‘Bye, bye, beautiful!’ De volgende dag staan we toevallig naast elkaar in de rij voor de excursie naar Caïro. Ik stel hem mijn lover en moeder voor. ‘It’s nice to meet the family. You make nice product mama!’ 😳 Soms klinkt het in een andere taal toch echt anders. Wij zouden gekscherend zeggen, ‘Je hebt goed je best gedaan!’ Voor nu ben ik een product. 🤣 Roel vraagt waar ie vandaan komt. ‘Dolomieten, Süd Tirol, Ich spreche auch Deutsch.’ zegt de kerel om vervolgens in het Duits met mijn lover verder te babbelen. Hij zit niet bij onze excursie maar daarover later meer. Want Egypte is een ding hoor! Strenge beveiliging, vele wegcontroles en roadblocks. We slaan de excursie (in het volgende blog verslag van 3 dagen Egypte) nu even over en belanden na een tweede dag Egypte weer aan boord voor een avond met het thema: Tropical Night! Omdat ik ongeveer wist wat voor thema’s we konden verwachten heb ik voor mijn vent zijn ‘lievelingsoverhemd’ met de ananassen ingepakt. Toen hij het kocht wisten we nog niet wat de betekenis achter deze vrucht is. Ook niet op de hoogte? Google maar eens. 😉 Ik heb ook een tropische outfit, een felgekleurde lange tuniek. Moeders maakt de look af met een jurk vol bloemen. Rond 22.00 uur kijken we eens bij de Manhattan. Daar zit Sylvia al een tafeltje bezet te houden. Op de heenreis zat zij bij ons in het vliegtuig. Een vrolijke charmante vrijgezelle dame van achter in de zestig. We slaan lekker aan het roddelen over iedereen en mijn vent vlucht naar het casino. Ik probeer de beide dames steeds te koppelen aan de alleenstaande mannen die we tegenkomen. Als ze het niets vinden dan roepen ze in koor; ‘Mij niet appen!’ 🤣 Daar komt de Italiaan aangelopen, ‘Bueno Sera!’ roept ie, gaat dan naast me op de bank zitten en legt zijn arm achter mij op de rugleuning. Voor jullie beeld, ik heb z’n foto even gepikt bij de fotogalerij.Het lijkt een scène uit de Godfather, daar zit ik met mijn chaperonnes. Ik frunnik wat aan mijn schoenen om aan de arm te ontsnappen en blijf dan heel ongemakkelijk voorover gebogen zitten. ‘You said also Bueno Sera, parli Italiano?’ vraagt ie. Melig door het eerdere gesprek met de dames knik ik bevestigend, ‘Si, si, si, macaroni, spaghetti, una giornata particolare, Pavarotti en broekie broekie pantalone.’ 🤣 Helaas ben ik de enige die het leuk vind. De chaperonnes tegenover ons verstaan niets door de muziek en de Italiaan  begrijpt het niet zo. ’It’s a little joke.’, leg ik uit als ik uitgelachen ben. Maar om hem aan te kijken moet ik draaien en zit weer in de houdgreep. Ik besluit dus om te gaan dansen maar de Italiaan gaat mee. Echt, hij is wel leuk hoor en zeker charmant! 🤫 Na de dans brengt ie me terug en hup daar komt de arm weer. ‘Waar blijft Roel verdorie!’ sis ik tegen de dames. Die gieren het uit en roepen in koor, ‘Het is gelukkig een leukerd om te zien!’ Hij heet trouwens Péter. Welke Italiaan heet nou zo?! 🤣 Hij vraagt wat voor type hut ik heb en vertelt dan dat hij een suite heeft. Ondertussen wenkt hij de kelner. Voordat ie kan vragen wat ik wil drinken zegt de kelner tegen mij ‘For you another Tequila Sunrise!’ 😳Ach, het kan maar duidelijk zijn voor de Italiaan, hij heeft de Nederlandse Bonnie ontmoet! 🤣 Zelf neemt hij een gin tonic en staat erop voor mij te betalen, ‘For you only the best is good enough.’ zegt de charmeur en zijn arm gaat nog steviger om me heen. In de verte zie ik een wandelende ananas aankomen, daar is mijn redding! Maar wat zal hij denken dat ik zo met die vent zit? 🤨 Hopelijk niets want je vind zo een paardenhoofd in je bed! 🤣 Roel ploft aan de andere kant van mij neer. ‘Ik heb geen succes met mijn shirt, niemand zegt er iets van!’ 🤨 Om vervolgens de Italiaan hartelijk te begroeten. ‘Kijk hoe die vent zit!’ sis ik tegen mijn lover. Heb ik al eens eerder gezegd dat hij soms wat doof is? Zeker ook nu met die tropische discomuziek. ‘Lekker doen!’ is namelijk zijn antwoord. 😳 Voorheen ging ik het dan nog eens uitleggen maar tegenwoordig laat ik het maar zo. ‘Ik ben nog even gokken!’ roept ie als hij zijn glas leeg heeft en loopt richting casino. 😡 De dames komen terug van het dansen. ‘Zit je nou alleen met hem?’ vraagt mijn moeder, ‘Jullie zitten wel dicht op elkaar!’ 🤣 Vervolgens gaan ze weer de dansvloer op terwijl ze gieren, ‘Ons niet appen, we helpen je niet!’ De Italiaan vraagt wat er zo leuk is, ‘They like you, and they are single.’ vertel ik hem. Hij kijkt me aan en serieus dan komt het; ‘I like you, most beautiful woman on the ship!’ Hij kijkt me doordringend aan, staat dan op en zegt; ‘My room is 1061! I hope to see you!’ 🤭 Ach, het kan maar duidelijk zijn, een soort van: ‘I make you an offer you can’t refuse!’ Hoe het verder is afgelopen? Er zijn drie delen van the Godfather, dus to be continued. 😜

Eindelijk het visum voor Saoedi Arabië is binnen! 😊Oeps, een nieuw avontuur maar voor dat het zover is eerst snel nog een korte terugblik naar de afgelopen periode.
Aansluitend op het laatste blog ben ik terug in Nijkerk waar we een aantal zeer warme dagen eind augustus hebben. We doen dus ook niets, hebben zelfs geen foto genomen! De voorspelde regen op vrijdag is niet meer dan een beetje miezer maar genoeg om ons op weg naar de volgende camping in Lettele bij tuincentrum Fonteyn in Uddel te doen stoppen. Serieus, dit is een tuincentrum met een grote T! Wat een ruimte en keuze, bovenal is heel veel gewoon op voorraad. De jacuzzi en BBQ die we thuis hebben zijn kinderspel vergeleken met wat we hier zien!Natuurlijk kunnen we het niet laten en kopen twee leuke stoelen voor bij de buiten haard. 😊
Na dit avontuur shoppen we gelijk maar verder in een supermarkt en zien dit bijzondere gerecht: vegetarische kippensoep?! 🤨 Tsja, zeg het maar! 🤣 De kíp was vegetarisch zullen we maar denken….Vanaf camperplaats de Brandkoele

in Lettele verkennen we op de fiets Deventeren omgeving, onder andere Kasteel de Haere en de IJssellinie (uiterst geheime waterlinie uit de Koude Oorlog) met ingegraven tanks. Dat ‘onder water zetten’ geen oplossing was wisten we na de Tweede Wereldoorlog al, de Duitsers vlogen er zo overheen, maar dat wilden we in de jaren 60 toch nog een keer proberen tegen de Russen. Dat het een zonnige droge zomer is is ook hier aan de natuur goed te merken.We  bezoeken net buiten Lettele nog een uiterst gecamoufleerde plek waar de Duitsers in WW2 V1’s afvuurden richting Engeland. Dan komt de vergelijking met Rusland-Oekraine toch ook wel weer dichtbij.We verkassen onze hut naar Holten.vanaf waar we op de fiets de Holterbergbeklimmen nadat we ‘s morgens eerst stil staan bij de oorlogsslachtoffers op de Canadese begraafplaats.Net als wij er zijn is er een kleine delegatie die een herdenking heeft. De vredige rust wordt echter wreed verstoord door een schoolklas kinderen met een juffrouw die óf geen orde kan houden óf zelf geen opvoeding heeft gehad want de kinderen gaan koprollend en rennend langs de graven. ‘Ik had er verdomme wat van moeten zeggen!’ foetert mijn vent als we terug zijn bij de fietsen. Ik geef hem groot gelijk maar ben ook blij dat ie zijn mond heeft weten te houden….🤫 Woensdag hebben we afgesproken met Bob. Hij is de oudste neef van mijn moeder en woont in Velp. De vorige keer hebben mijn moeder en ik met hem in Maison du Steeg geluncht en ook dit keer zien we elkaar daar. Het blijft ongelofelijk hoe ze hier voor een acceptabel bedrag zo’n heerlijke lunch serveren.De dag daarop gaan we naar Claudia en Roy, de zus en zwager van Roel. Zij wonen sinds kort in Eerbeek.We bewonderen hun vorderingen in huis en stappen vervolgens op de fiets naar Apeldoorn. Wat is dit een leuke stad! Wellicht spelen het zonnige weer en de vele terrassen ook mee. We drinken een biertje en bekijken een aantal verschillende street-art tekeningen. Claudia gaat met de dolfijn spelen. Op de terugweg stoppen we voor diner in Loenen. Na het eten zoek ik overal naar mijn fietssleutel maar kan deze nergens vinden. ‘Het zal toch niet!’ denk ik bij mezelf en snel naar buiten. Daar vind ik het sleuteltje gewoon in het slot. Snel stop ik het in mijn tas en loop naar de anderen terug. ‘Gevonden!! Zat gewoon in mijn tas!!’ 🤫 Helaas trappen ze er niet in. 🤣
Voor de boeken ‘Vanuit de wolken’ staan intussen Zeeland en Twente op de rol. Roel moet hiervoor de lucht in om foto’s te maken van de húidige situatie. Nu we toch in buurt zijn en het weer er ook goed uit ziet is vliegveld Teuge een prima optie om de foto’s van Twente en omgeving te maken. Hij belt met de schrijver en op vrijdagmorgen rijden we naar het vliegveld waar we de camper parkeren. De piloot komt vanuit Hilversum gevlogen, landt op Teuge en  Marco, de schrijver van dit boek, en mijn husband stappen in.Zelf fiets ik naar Twello waar ik geluk heb want toevallig dit weekend is er een leuke braderie en ik slenter langs de kraampjes. Met een nieuw truitje, een paar oorbellen en een leuk tasje fiets ik retour naar het vliegveld. Teuge is best een bedrijvig vliegveld. Er worden veel parachute sprongen gemaakt, ik schat dat er ieder half uur wel een vliegtuig met waaghalzen de lucht in gaat. Ook de reclamevliegtuigjes vliegen af en aan. Vanaf het bijbehorende terras sla ik het allemaal gade. ‘Ping’ doet mijn telefoon en ik krijg een berichtje van Roel dat ze zojuist geland zijn. Als ik de mannen het terras zie naderen kijk ik verschrikt naar de schrijver, ‘Zag die kerel er eerder op de ochtend nou ook al zo slecht uit. Hij ziet namelijk helemaal grauw! 😳 ‘Hij is niet helemaal lekker geworden.’ zegt Roel met een grijns. Ja, die heeft makkelijk praten met zijn ‘sterke’ maag. Het blijkt inderdaad een ruige tocht van bijna drie uur te zijn geweest waarbij het vliegtuigje niet alleen maar rechtuit is gegaan maar veelvuldig rondjes draaide voor de juiste positie van de foto.Na een kop thee en wat koekjes is de ongelukkige weer opgeknapt en vertrekt huiswaarts. Wij rijden terug naar Claudia en Roy waar we in de tuin een lekkere BBQ hebben en daarna wat darten in Roy zijn mancave.Maandag roept de plicht op kantoor weer dus op zaterdag gaan we retour naar Vlaardingen. We hebben net een week en zullen dan naar Noorwegen vertrekken. Van mijn moeder hebben Roel en ik deze cruise cadeau gekregen voor de hulp bij het overlijden van mijn vader. Zelf gaat ze ook mee met haar goeie vriendin Coby. Door de lage waterstanden hebben we geluk en vertrekt het MS Rotterdam niet vanuit Amsterdam maar Rotterdam. Dank Jan Booister voor de mooie foto vanuit jouw fantastische appartement !De zoon van Coby werkt op de watertaxi en heeft als verrassing zijn zus en verdere familie aan boord, luid toeterend varen ze ons vele malen voorbij!Wat is het leuk om weer aan boord te zijn. Het MS Rotterdam is splinternieuw en we genieten van alle prachtige dingen. Mijn moeder, die een paar weken geleden ook al aan boord was met een andere vriendin, maakt ons wegwijs.Op een zeedag: beetje zwemmen, niets doen enrond 16.00 uur naar de high tea.We verkennen Noorwegen: EidfjordÅlesundBergenen het wonderschone Geirangerfjord.15 centimeter sneeuw🤣‘s Avonds na het diner zingen we mee met de liedjes in de pianobar, gaan vervolgens de voeten van de vloer en zetten we de BB King, 1 van de twee dancings van de Rotterdam, op de kop. Door het stormachtige weer is dit af en toe heel letterlijk als het schip op de hoge golven haar eigen dans uitvoert! 🤣 Natuurlijk gebeuren er ook weer allerlei gekke dingen met ons vieren, eigenlijk met de twee dames kan ik beter zeggen….😉 Onze hutten zijn op dezelfde gang vlakbij elkaar maar de hut van de dames ligt precies onder de Rolling Stones Rock Room en de herrie is vreselijk! Na een gebroken nacht melden ze zich bij de receptie en krijgen het advies om die avond te bellen als de overlast weer zo erg is. Dan komt er iemand luisteren of het echt niet te harden is. De volgende ochtend zijn we de dames kwijt, geen gehoor in de hut en de telefoon wordt niet beantwoord. 😳 ‘Die zijn vast al gaan ontbijten.’ stelt mijn vent en in het restaurant gaan we op zoek. ‘Waar zaten jullie nou, je zou toch kloppen bij ons!’ vraag ik verbaasd. En echt dan komen de genen want mijn moeder zegt; ‘Hèhhhhhh?’ En het is alsof ik mezelf hoor. 🤣 Ik vraag het nogmaals iets dwingender en de dames gieren het uit. ‘We hebben zo’n leuke nacht gehad want we hebben gebeld voor de herrie en toen kwam er zo’n aardige vent die ons een andere hut gaf. Gewoon in onze ochtendjas met behulp van de ‘Tippies’ (zonder bijbedoelingen maar ik noem de hutbedienden altijd met een grapje Tippi Wan zoals in de serie Gooische vrouwen) gingen we door de gangen om 02.00 uur vannacht.’ zegt mijn moeder. En nee, ze hebben er geen erg in gehad om ons dit eerder vanmorgen te melden, ‘Kind, ik kan toch nergens heen, doe niet zo raar!’ 🤣 Trouwens een prima service van de Holland America Line want de dames krijgen een grotere hut en daarbij ook nog eens 90 dollar retour voor de slapeloze nacht. 👍 Het bleef oppassen hoor met die twee: ze zitten heerlijk in de bar of hebben sjans met de Italiaanse zanger.En wij? Natuurlijk heel braaf en maar heel soms 😉 in het casino. We varen heel dicht tussen booreilanden door.En genieten van alles aan boord.Grappig moment is als we ineens Lambert en Sylvia (kennissen) tegen komen die ook aan boord zitten.De laatste avond is ‘Orange night’en zo sluiten we deze super leuke week af en varen 18 september, de verjaardag van mijn vent, de haven van Rotterdam weer binnen. 😍Maar nu het visum voor Saoedi Arabië, wat gaan we doen?! Mijn moeder ziet best wel op tegen de Kerstdagen zonder mijn vader, ‘Ik wil het liefst niet thuis zijn.’ 😪 Voor mezelf hoeft het dit jaar ook niet echt want Kerst zonder kalkoen van mijn vader is een dingetje. Dus we besluiten op reis te gaan. Maar waar heen? Naar de zon of naar de sneeuw maar het laatste is helaas niets voor mijn moeder want ze denkt dat het heel erg koud is. 🤨 Samen met mijn ouders zouden wij 15 oktober aanstaande met de Holland America Line de oversteek van Rotterdam naar New York maken met het MS Rotterdam. Deze oversteek is bijzonder omdat het dan precies 150 jaar geleden is dat de HAL deze voor het eerst maakte. Mijn vader zou tijdens de trip  ook zijn tachtigste verjaardag vieren. Helaas is dit nu allemaal anders en hebben we de reis geannuleerd. ‘Ik heb nu een aanbieding gezien!’ roept mijn moeder enkele weken geleden opgetogen en mailt ons de gegevens. Wow, dat ziet er absoluut goed uit. 😊 Met de MSC Sinfonia, vanuit Venetië naar Kaapstad! Welke landen we allemaal doen? Ik durf het bijna niet te vermelden….oa. Egypte, Saoedi Arabië, Seychellen, Reunion en Mauritius. En echt, voor een mooie prijs, zeker nu met de huidige energieprijzen is thuisblijven zelfs duurder! 😉 Wordt half november vervolgd….

Na een korte nacht worden we zaterdagmorgen een beetje kregelig wakker en kijken terug op een gekke avond in Agde. 😊 Op de agenda vandaag staat de Camargue. Ook hier waren we vorig jaar al maar het is er zo leuk, althans vinden wij. Op de camperplaats vlakbij Saint Marie de la Mer vinden we weer een prima plek en we staan. De middag brengen we door op het strand. Dat is gelijk achter de camperplaats. ‘Ik voel me niet helemaal lekker.’ stelt mijn vent en we besluiten om bij de camper te eten. Hij hangt een beetje futloos voor de hut terwijl ie mompelt; ‘Ik weet niet wat ik heb….’ 🤨 De volgende dag schijnt de zon weer uitbundig en gaan we op de fiets richting het centrum. Ook nu loopt mijn energieke vent tam naast me en af en toe zucht ie maar wat. ‘Ik ga straks een uurtje naar het strand, doe jij lekker rustig aan in de schaduw, wie weet knap je er van op!’ zeg ik hem. Althans ik vind dat ik het zeg maar hij vindt dat ik het beveel….🤣 ‘s Avonds gaan we uit eten bij een van de vele restaurantjes maar het is geen succes.

Vroeg naar bed maar weer! 🤔 Het gaat ééntonig worden maar ook de volgende dag is het niet veel en slaat het futloze gevoel ook op mij over. We hebben allebei zo onze vermoedens en zeggen tegen elkaar; ‘Het zal toch zeker niet!’ ☹️ We hebben nog een week en willen verder langs de kust richting Monaco om vanaf daar via Lac de Annecy en Genève naar huis te rijden. Over de autoroute trappen we zo’n 300 kilometer weg naar het plaatsje Le Lavandou. Ook dit keer weer gelazer bij de tolpoorten maar langzaam beginnen we te begrijpen wat het zijn kan. Onze hut is 3.30 meter hoog en valt met deze hoogte in klasse 3. De tol-badge die we hebben is door de Fransen echter op klasse 2 (meest gangbare voor campers tot een hoogte van 3.00 meter) gezet. Iets wat wij prima vinden want die klasse is goedkoper. Als we een poort naderen en een ticket moeten trekken gaat het probleemloos. Echter iedere keer als we een betaalpoort naderen wordt automatisch de hoogte gemeten en de fout gesignaleerd. We drukken dan maar steeds op de knop voor assistentie, roepen dat we een tolbadge hebben en we niet weten waarom het ding niet werkt. In de meeste gevallen komen we met deze uitleg weg, drukt de beambte de klasse weer op 2 en gaat de slagboom omhoog. Soms hoor je alleen maar piep, ziet de klasse veranderen en ploep gaat de slagboom open. ‘Daar heb je er weer een….’ 🤭 Via een videosysteem kunnen ze namelijk alles bij de slagbomen zien dus scannen zo ons kenteken waarop ze de verdere gegevens voor de badge krijgen. Ze zíen ook dat we een camper hebben en meestal is dan een (schotel) antenne op het dak de foutieve trigger voor de hoogtemeting, die telt namelijk níet mee. Maar dit kan natuurlijk niet goed blijven gaan en uiteraard tref ík de beambte die voor de prijs ‘overijverige medewerker’ gaat. 😤 De dame is gelukkig wel zo bijdehand om boven ons wegdek gelijk het rode kruis aan te zetten (misschien bedacht ze zelf al dat dit wel even kon gaan duren) zodat er niemand achter ons komt staan. Ik roep dus dat we een badge hebben maar ze krast terug; ‘You are to long!’ (Ze zal bedoelen to high). In mijn beste Frans probeer ik het uit te leggen maar dat gaat helemaal mis. Ze wil de badge zien en die moet ik voor de video houden. Het is warm, ik ben niet echt lekker dus zeker niet op mijn best. Welk videovenster bedoelt dat mens?! Ik kan er niet bij, de autogordel moet af, haal mijn voet van de rem, reik nog eens en daar rijden we achteruit. In gedachten zie ik haar zuchten bij de camerabeelden. Eindelijk heb ik de badge voor het scherm en roept ze ‘Closer, closer, closerrrrr!’ Nou het ding zit er al helemaal tegen aangeplakt dus helaas voor haar. ‘Not possible!’ roep ik dus maar terug. Het duurt en dan roept ze in het Engels dat we de verkeerde klasse hebben. ‘You need 3 not 2!’ 😫 Dan blijft het stil en wij wachten ook. ‘Is ze nou weg?’ vraagt mijn vent. Ik druk maar weer eens op de assistentie knop en dan blijkt aan de schelle pieptoon dat ze er nog is. ‘What now??’ roept mijn kerel inmiddels ook iets geïrriteerd. Haar antwoord is helder; ‘Pay!’ Zo dan, daar kunnen we iets mee. 🤣 Het is geen pratertje en we moeten de woorden uit haar trekken. We mogen niet met de tol-badge betalen en op de vraag hoe dan wel tettert ze de volzin; ‘Card.’ Echt, het is dat mijn vent dan zo verstandig is want ik had er nu nog gestaan. ‘Betaal nou maar gewoon met de card dan zijn we er van af.’ 😡 We vrezen wel dat het nu over is met de pret en we vanaf heden voor klasse 3 moeten gaan betalen. 😪 Voordat we de camping opzoeken doen we wat boodschappen en Roel sprint een apotheek binnen. ‘Gewoon voor de zekerheid even een Covid zelftest gekocht!’ 😳 Ik heb grote campings gezien maar Camp du Domaine slaat alles! Zoals het op zo’n camping gaat is er voor ieder wat wils qua plekken en ligging. Mijn vent is hier eerder geweest en ontpopt zich als een heuse gids waar ie wil gaan staan. Helaas zijn de plaatsen aan het strand allemaal bezet. Iets wat ik niet heel erg vind want nu in het seizoen staan ze daar wel erg dicht op en in elkaar. Wij vinden een plek net twee terrassen hoger met uitzicht op zee en privacy. Over de prijs van deze camping gaan we het maar niet hebben. 🤣 We boeken 2 nachten en rijden dan het mega terrein op. Om onze plek te bereiken moeten we door een lang laantje wat bij de plek hoort. Het gaat ook hier maar allemaal net goed met laaghangende takken en opstaande stenen randen. Als we staan komt mijn vent erachter dat ie vanaf de receptie zijn leesbril nog op heeft! ‘Ik dacht al, zie ik het nou zo rottig!’ zegt ie lachend. 🤣 ‘Even de stoelen neerzetten en een uurtje naar het strand?’ vraag ik hem. Het is inmiddels rond vieren en nog steeds erg warm. ‘En testen.’ oppert hij en zit aandachtig de beschrijving van de zelftest te lezen. Het is griezelig om het zelf te doen want hoe ver moet dat stokje erin? Als ik er uiteindelijk van moet niezen lijkt het me ver genoeg. Roel gaat met de testen aan de slag en al snel hebben we resultaat. Positief! WTF, zijn we al die tijd zo voorzichtig geweest en nu dit. Tuurlijk hebben we een vermoeden waar we het opgelopen hebben maar daar kopen we niets voor. Verslagen kijken we elkaar aan en hopen dat we geluk hebben en de klachten hierbij blijven. We zijn niet lekker maar aan de andere kant zijn we van een flinke verkoudheid wel eens beroerder geweest.  Daar zitten we op de top camping aan zee bij de camper! Gelukkig hebben we een plek met privacy. Om ons heen horen we genoeg gekuch dus we zullen met ons hoestje niet echt opvallen. Dinsdag lig ik de meeste tijd op bed en Roel hangt op de bank, we zijn doodmoe en lusteloos. Het mooie sanitair van de camping laten we voor wat het is en douchen in de camper want we willen niemand besmetten. Woensdag zijn we best opgeknapt en zetten de terugreis naar huis in. Wat een ander einde dan we verwacht hadden. Het valt sowieso tegen: eerder naar huis in verband met de zaak en nu de Covid, bah, bah. ☹️Onderweg zien we plotseling tientallen Tour de France auto’s rijden en wat blijkt: we zitten nog geen tien kilometer van de start van de touretappe van vandaag af.Hmm, toch maar verder rijden want om nou een heel peloton te besmetten. 🤭 Een lief berichtje van mijn moeder zorgt echter voor nog een positief bericht: Roel en ik krijgen een mailtje met daarin een virtuele cadeaubon voor een cruise naar Noorwegen omdat we haar de afgelopen maanden zo geholpen hebben na het overlijden van mijn vader. Ze heeft het allemaal al geregeld met het reisbureau en onze secretaresse… dus wie zijn wij om daar tegen in te gaan! 😍 We stoppen voor de nacht in Charavines, een leuk plaatsje aan een meer met gezellige terrassen maar wij blijven uit de buurt van alles.De volgende ochtend weer verder. Ontelbare velden zonnebloemen komen ons tegemoet.Onderweg halen we in Luxemburg nog een portie sushi dat we opeten in de camper. De eetlust komt terug, het gaat de goede kant op!Vrijdag aan het eind van de middag parkeren we de hut op de oprit. Ons huis is weer thuis, home sweet home. ❤️