In Spijkenisse werd in 1986 de vrouw van een bankdirecteur ontvoerd. Het was allemaal heel vaag. We hoorden dat het de Verenigde spaarbank op de Slinge in Rotterdam was maar wie de bankdirecteur was bleef een raadsel.
Dat werd puzzelen. Het persbericht van de politie gaf prijs dat het om een dame uit Spijkenisse zou gaan. Later bleek dat we ook bij de verkeerde bank aan het zoeken waren. Toen leerde ik van Telegraaf redacteuren Huib Boogert en Theo Jongedijk wat rechercheren is. Dagenlang parkeerden zij beiden achter het politiebureau in Spijkenisse en volgden zo onopvallend mogelijk elke burgerauto van de politie die de poort uit reed. Totdat ze een aantal keren achter elkaar op hetzelfde pleintje in de Krekenbuurt uitkwamen.
Een simpele vraag aan een buurtbewoner ‘Weet u waar die bankdirecteur woont’ gaf het antwoord. Er bleek ook een rechercheur in een auto buiten het huis ‘onopvallend’ de boel in de gaten te houden. Nou herken ik die gasten op 200 meter afstand. Toen wisten we dat we goed zaten.
Het verhaal werd compleet toen Huib en Theo de door de politie aan de straatkant gezette vuilniszak meenamen naar de redactie en ze de weggegooide kladjes van de rechercheurs vonden. Een dag of wat later toen de vrouw werd vrijgelaten zaten Theo, Huib en ik bij haar ouders, die ons omdat het allemaal goed afgelopen was, wel te woord wilden staan. Aan de muur hing een foto van een innig stelletje. Huib vroeg ‘Kunnen wij die foto gebruiken in de krant?’. Ja, dat kon wel maar we mochten hem niet meenemen zei de moeder die me de foto overhandigde. ‘Geen probleem’ zegt Huib, ‘Onze fotograaf maakt er wel een kopie van’. Ik dacht, mooi, hoef ik niet iets stiekem te doen. En terwijl ik m’n groothoeklens van mijn camera afhaal om een repro-lens erop te zetten zegt de vader: ‘Weet je dat wel zeker? Daar krijgen we herrie om hoor’. En moeder hangt de foto weer aan de muur. Hád ik nou maar een foto met die groothoeklens gemaakt dan had ik in ieder geval iets gehad. Zeker omdat het een dag of wat later helemaal wereldnieuws werd toen bleek dat de bankdirecteur zijn eigen vrouw had laten ontvoeren om met het losgeld wat frauduleuze praktijken bij zijn bank wilde verhullen. In die tijd bracht een foto bij zo’n nieuwsitem nog rustig een bedrag met vier nullen op. In guldens. Maar helaas. Dit keer niet.
In Schiedam had een echtpaar een dispuutje met de buurt en de gemeente. Ze wilden in een woonwijk een sexshop beginnen. Geen gekke dingen, alleen vieze boekjes, condooms en vibrators geloof ik. Voor bij het interview moest er wel een foto bij maar ja, het winkeltje was er nog niet. Dan maar bij die mensen thuis. En,… heel eerlijk, elke keer als ik er nu nog langs rij moet ik weer grinniken. Ik belde aan, ze deden open en de foto moest in hun kelder gemaakt worden. Een sado-kelder. De zweepjes hingen in kleur en lengte gesorteerd aan de muur. En aan het einde van de hondenriem ….. kroop de huisslaaf door de kelder. Tja… Je maakt wat mee als fotograaf ;-)
Koninginnedag was altijd prijs. Ik moest achter Hare Bea aan. Dat fotografeerde ik voor het persbureau Sunshine die dat over de hele wereld wegzette. Je hebt geen flauw idee hoeveel Royalty tijdschriften er zijn in de wereld. In Nederland hebben we de Party, Story, Weekend en nog een paar maar bijvoorbeeld in Duitsland zijn er tientallen. De meeste jaren was het leuk geregeld, waren er een stuk of 6/7/8 persvakken langs de Koninklijke wandeling waar we dan snel door de Rijksvoorlichtingsdienst door steegjes, soms zelfs woonhuizen, van het ene vak naar het andere vak werden geloodst. En dat soms met 30 fotografen. Slechts 1 fotograaf van het ANP en een cameraploeg van de NOS mochten de hele wandeling voorop lopen. Vaak in ons beeld wat weer veel geroep en gescheld teweegbracht bij de rest. In Scheveningen in 2005 was het allemaal wat minder. Er waren 6 persvakken maar we mochten er maar 3 kiezen. Ik dacht: dat gaat hem niet worden. Ik had altijd een keukentrapje in mijn auto liggen, het Bea-laddertje, en besloot maar achter het publiek langs de route mee te lopen. Af en toe met die drie treetjes even boven het publiek uit en weer verder. Nu bleek er in oud Scheveningen een smal straatje afgezet te zijn. Alleen bewoners mochten erin. Ik wist daar langs een agent te lopen die op een stoel in de schaduw zat. Ik riep hoi, en hij zwaaide terug. Oke, ook goed. En tien tellen later stond ik tussen 10 bewoners te wachten tot de hele stoet de bocht om kwam. 
En weer tien seconden later dacht ik: ‘Krijg de hik maar, ik ga gewoon meelopen’. Ik zie wel waar het schip strand. En even later maakte ik deze foto van Wim-Lex en Maxima. Nou heb ik echt niet het idee dat ze van mij schrokken maar wat het dan wel was weet ik nog steeds niet.
RVD-er Aad Meijer zag me en vroeg: ‘Hoe heb je dit voor elkaar gekregen?’ Maar zei verder niks. Dus ik liep vrolijk verder mee. Arianne Balledux riep 500 meter verder: ‘Dijkstra WEGWEZEN !’ Ja hoor, ik ben al weg. Altijd orders opvolgen toch ;-) Maxima liep er vrolijk bij, haar zwangerschap aan het publiek tonend.
Ondanks de weinige persvakken werd het toch een groot succes. Het waaide er trouwens behoorlijk die dag. Echt, als ik het niet zelf gezien had zou ik het niet geloven. De reclamesleep vliegtuigjes bij het begin van de wandeling op de boulevard vlogen áchteruit. Helaas geen foto van.
Maxima is trouwens sowieso een op en top expressieve Zuid Amerikaanse. Vaak leuke foto’s van kunnen maken. Deze na het slaan van de eerste munt naar aanleiding van de geboorte van Amalia.
Diverse Nederlandse steden hebben een Molukkerwijk. Daar woonden de KNIL militairen die eind jaren 40 vóór Nederland, tegen Suharto in Indonesië vochten. Die moesten vluchten want die waren de vijand van Indonesië. Maar de belofte dat ze ooit terug zouden kunnen bleek onhaalbaar. En, terwijl ze in eerste instantie in de kampen nog gratis woonden, en later ook in huizen weinig tot geen huur betaalden eindigde dat ook. Protesten tegen die huur liepen uit de hand. In Capelle ad IJssel moest de ME optreden. Gewapend met bijlen, scheppen, vlaggenmasten en enorme latten stonden beide partijen tegenover elkaar.
Maar de reactie op ‘ME voorwaarts’ werd: ‘Molukkers voorwaarts’ . Dat was de ME niet gewend en ze stapten terug. 
Toen daarbij een brigadier ten val kwam werden er wapens getrokken en toen de Molukkers door bleven lopen klonk er een schot. 
Het was gelijk over. De ambulance nam de getroffen Molukker mee. Einde actie. De volgende dag wilde ik mijn spijkerbroek aantrekken en zag toen pas dat de hele achterkant vol zat met gaten. Hadden die Molukkers met zakjes zoutzuur gegooid. De spetters hadden mijn broek opgelost. Collateral Damage.
De Vlaardingse brandweer moest eens uitrukken voor een koe in de sloot. Die eruit halen was niet zo’n probleem. Maar bij het weglopen zei er iemand…. ‘Kijk eens wat er uit het achterwerk van dat beest komt’. De koe bleek hoogzwanger te zijn maar het kalfje wilde niet echt meewerken. Een veearts die snel ter plaatse kwam bond wat touw aan de poten en toen moest iedereen trekken. Eindconclusie: de koe kwam gemakkelijker uit de sloot dan het kalf uit de koe.
De brandweer in Schiedam rukte uit voor een rare melding naar een oud bankgebouw. ‘s-Avonds laat. Er was hulpgeroep gehoord. De voordeur van de bank stond open en afgedaald naar de kluisruimte vond men drie mensen, opgesloten in de kluis. Er werd een slijptol bijgehaald en losgelaten op de kluisdeur. Dat gaf nogal wat wat rook en toen de mannen door het gat konden kruipen was iedereen aan het hoesten en proesten. Het bleken de koper van het gebouw en twee vrienden. Wat minder grappig was toen de koper me toevertrouwde dat hij gewoon de sleutel van de kluis op zak had, hij liet hem zelfs zien, maar hij wilde een geintje uithalen. De brandweer had het vast niet leuk gevonden dus ik heb mijn mond maar gehouden.
Op de Coldenhovenlaan in Maassluis/Maasland/Maasdijk was een nieuwe rotonde gemaakt. Maar heel suf in mijn ogen, met een verhoogde middenberm. En het werd al vrij snel duidelijk waarom dat niet handig was. In twee weken kantelde drie keer een Engelse vrachtwagen met hangend vlees op weg naar de veerboot in Hoek van Holland. Nota bene ook nog van hetzelfde bedrijf. Geslachte koeien en varkens, hangend aan haken aan het dak van de trailer. Of dat nou met het stuur aan de verkeerde kant te maken had of niet is me nooit duidelijk geworden maar opvallend was het wel. Drie keer de rotonde, en dus de afrit van de snelweg, voor uren gestremd terwijl de aanhanger leeggehaald moest worden en in een andere vrachtwagen geladen. Een ezel stoot zich in het gemeen,….. wel drie keer aan dezelfde steen ;-)
Op 1 juli 1981, aan de kleding te zien was het best fris, opende Willem Alexander samen met zijn moeder de nieuwe Rotterdamse Willemsbrug.
Dat zooitje pers werd op een podium gezet, uiteraard weer veel te ver weg dus alle telelenzen kwamen weer uit de tassen.
Na de inleidende activiteiten gingen we van de oude Maasbruggen naar de nieuwe brug waar een plaquette onthuld zou worden. Het gezelschap liep, de pers zou op een open vrachtwagen naar de brug gereden worden omdat wij voor het gezelschap uit moesten en de RVD geen ‘rennende fotografen’ wilde.
Alleen de chauffeur van die vrachtwagen had het niet helemaal goed begrepen want ondanks roepen en op het dak slaan door de fotografen reed hij in een keer naar het einde van de brug. Onthulling gemist en we moesten weer terugrennen. Midden op de brug stond een huilend meisje met een bos bloemen die werd tegengehouden door de beveiliging. Totdat Beatrix het zag en haar als de verloren dochter inhaalde. En zo te zien moest Willem Alexander er ook wel om lachen. Niet goed je best gedaan meissie want hij zit nu met Maxima. Betere keuze denk ik ;-)
Aan het eind van de brug, ja waar we van die vrachtwagen gesprongen waren, zou de gemeente Rotterdam aan Willem Alexander een cadeau geven: de Stadstimmerkist. Alle fotografen poogden in volledige chaos een plaatje te maken maar iedereen keek tegen zijn achterhoofd aan. Ik ben maar door mijn knieën gegaan en riep ‘Alexander’ en hij keek om. Klik. Hebbes. En wegwezen ;-)
Als je toevallig toch in Oostenrijk aan het skiën bent en de Koninklijke familie houdt de halfjaarlijkse fotosessie, ja dan moet je er toch heen. Veel fotografen die allemaal in hotels in het dorp zaten, een kilometer verder van de fotolocatie. En na de foto’s moest je snel de foto’s doorsturen naar je klanten.
Dan is het toch handig als je je eigen perscentrum, mijn camper, meeneemt. Na 1 minuut was ik al foto’s aan het doorsturen.
Op de 85e verjaardag van Prins Bernhard mochten we komen opdraven op paleis Soestdijk. Er waren veel veteranen en verzetsstrijders uitgenodigd en Juul en Benno begaven zich in het gezelschap. Tot de al een beetje dementerende Juliana op de fotografen begon te schelden. Elke keer als een fotograaf flitste kreeg zij een harde tik in haar gehoorapparaat. Dat wisten wij dus niemand had een flitser op zijn camera. Maar de RVD was dat vergeten aan de veteranen door te geven en veel van hun hadden een ritsratsklik camera in hun binnenzak. Niks gedaan en kregen we toch de schuld.
Op 30 maart 2001 belde de RVD de pers dat we om 18.00 uur moesten verzamelen op het paleis Noordeinde. Geen idee wat er aan de hand was maar we werden in de kelders, de catacomben, een soort van ‘opgesloten’. We werden goed opgevangen hoor, koffie, thee limonade, zelfs bitterballen. En we hadden nog steeds geen idee. Tot ons duidelijk was dat Willem Alexander zou verloven met zijn Maxima. Om even voor acht moesten we naar de trap in de hal en kwamen zij de trap afgelopen. Hij trok aan haar met het idee van ‘Ze is van mij en ik laat haar niet meer los’. Maar ik stond net een beetje in het beeld van de NOS camera. Voor we tien minuten laten naar buiten konden had ik al 30 sms-jes ‘Je bent in beeeeld’. 
Het maffe was, in die kelder hadden wij helemaal niets meegekregen wat er boven gebeurde. We hadden geen tv daar maar dáár ging wél in de rondte dat de verloving aangekondigd werd. En half den Haag was naar het Noordeinde gekomen. Het was eerst niet de bedoeling dat het stel naar buiten ging maar ze deden het toch. Lekker fotograferen dan.
Dan rij je over het Zuidbuurtseweggetje naar Maassluis en daar rij je totaal onverwacht tegen een survival aan. En zie je daar Prins Pieter Christiaan, de sportprins. Mooi meevallertje.
En dan is daar de grote dag. 02-02-2002. Hét Huwelijk. Wij rukten met het hele bedrijf, vier fotografen, uit naar Amsterdam.
Persvakken.
Belangrijke, beroemde gasten.
En het Bruidspaar.
Na aankomst van de gouden koets dan de bekroning, de Kus.
Keihard gewerkt. We hadden ons gezien de datum warm aangekleed maar dat was eigenlijk niet nodig want het was zelden in februari zo warm.
Begin jaren 90 startte ‘de Krant op Zondag’. Precies, een krant die op zondag bezorgd werd. Ik moest voor een van de uitgaven een foto leveren en hoewel ik een fotozender had wilden ze dat ik hem kwam brengen. TomTom was er nog niet dus met de 100.000 stratenkaart op mijn knieën probeerde ik de Spinozastraat te vinden. Nada. Ten einde raad, de deadline naderde, belde ik maar met het politiebureau De Eenhoorn. Ja, in die tijd kon je 008 bellen en kreeg je de lokale wachtcommandant. Mijn autotelefoon was nog zo’n grote kast in de kofferbak en een hoorn naast de handrem. Je mocht nog bellen met die hoorn in je hand in die tijd. Ik stond ergens op een laad en loszone op de Wiboutstraat. De wachtcommandant zei: ‘Zie je ergens een politieauto?’ Ik keek om me heen en zei: ‘Nee’. ‘Oke, ‘ zegt de wachtcommandant, ‘Ga maar rechtsaf de Sarphatistraat op. Dat mag niet maar anders kan ik het niet uitleggen.’ Het lag dus niet echt aan mij. Ik sloeg rechtsaf de busbaan op en verdomd…. Er komt me een politiewagen tegemoet. Blauw zwaailicht even aan, stopbord aan…. Intussen heb ik nog steeds het bureau aan de lijn en zei de wachtcommandant dat ik staande werd gehouden. Raam open, ‘Rij en kentekenbewijs alstublieft’. ‘Jawel agent, ik heb hier uw collega aan de lijn en die stuurt me deze straat in’. ‘Rij en kentekenbewijs alstublieft.’ Intussen hoor ik door de telefoon op de achtergrond de commandant op de mobilofoon roepen ‘Kees en Wim kom er eens in’. Maar die stonden naast me dus die hoorden het niet. Ik zei maar ‘Jullie zijn Kees en Wim?’ Toen keken ze toch even of ik een cursus ‘glazen bol kijken’ had gedaan. ‘Jullie worden opgeroepen door je wachtcommandant’. Toen werd het ze duidelijk en kreeg ik zelfs escorte naar de redactie. Pfff…
Een mooie klus was de Elfstedentocht van 1997. Ik had helaas 1985 en 1986 gemist dus nu moest het gebeuren. It giet Oan. De Tocht der Tochten. Bij de voorbereidingen had ik al begrepen dat met de auto komen niet echt een optie zou zijn.
We konden weliswaar een ontheffing krijgen, heel Nederland was opgeroepen vooral per openbaar vervoer te komen of thuis naar de tv te kijken, maar als alle wegen vast zouden staan heeft een ontheffing ook geen nut. Ik had nog geen motorrijbewijs dus vroeg ik buurman Ronald of ie wilde rijden. Motor gehuurd in Leeuwarden en een hotelkamer. De start was om 5.30 uur maar daar moet je dan toch om 5 uur staan dus na een nacht met weinig slaap kon ik het startschot fotograferen. En dan op pad. Kolere wat was het koud. Nog geen 3 kilometer onderweg maar bij het eerste benzinestation zijn we gaan opwarmen.
Toen het wat later licht werd ging het beter. Leuke foto’s kunnen maken.
Klunen
Bij de finish werden we weer eens in een pers-vak geperst. What’s in a name.
De opdrachtgever was een verzekeringsmaatschappij die een boek wilde maken. Ze hadden 11 fotografen geregeld in alle plaatsen en mij als 12e, de vliegende keep. Alleen, terwijl van andere uitgevers het eerste boek de volgende dag al in de winkel lag kwam de verzekeringsmaatschappij pas na drie weken. Beetje mosterd na de maaltijd maar …. leuke goedbetaalde klus om nooit te vergeten.
Berlijn. In de geschiedenis is het altijd een interessante stad geweest. Ik was er al eens geweest in 1980. Daar zag ik in het Haus am Mauer de wereldberoemde foto van de soldaat die in 1961 bij het bouwen van de muur als laatste over het prikkeldraad naar het westen sprong. Die had ik graag gemaakt maar ik was toen pas 3. Op 9 november 1989 keek ik naar het journaal en zag dat het rommelde in Oost Duitsland. Terwijl bij andere Oostbloklanden het IJzeren Gordijn al tot heuphoogte gezakt was bleef de president Honecker van Oost Duitsland standvastig in zijn communisme.
Bij vluchtpogingen werden tientallen mensen doodgeschoten.
Maar zoals altijd komen veranderingen van binnenuit. DDR bewoners mochten wel naar bijvoorbeeld Hongarije op vakantie. Daar reden in die tijd de Oost-Duitsers die naar het westen wilden vluchten tot het hekje dat de grens markeerde, lieten hun Trabant of Wartburg in het weiland staan en vroegen asiel aan in Oostenrijk. Honecker was overleden en Egon Krenz nam het presidentschap van de grootste gevangenis ter wereld over. Er schijnen in die tijd in de tuin van de Nederlandse Ambassade in Boedapest 10.000 mensen te hebben gekampeerd die in de ambassade asiel hadden gevraagd. Daar werden door de Hongaarse spoorwegen speciale treinen voor geregeld om ze naar Oostenrijk te brengen. Kortom, het rommelde. Het Politbureau, de regering van de DDR, wilde de reisbeperkingen naar het westen wat versoepelen, waarschijnlijk met een visumplicht en dat alleen voor 1 of 2 leden van een gezin zodat ze zeker zouden zijn dat je terug zou komen. Maar Gunter Schabowski die de persconferentie moest leiden had niet goed opgelet. En op de vraag wanneer dat dan in zou gaan stotterde hij ‘….. Ik denk nu’. En toen was de beer los. De eerste Trabbi reed naar Checkpoint Charley,
een van de drie grensovergangen van Oost naar West Berlijn en riep ‘Ich will raus’. Ja die kreeg gelijk een Kalashnikov op zich gericht. ‘Kijk dan maar op je televisie dan zie je het wel.’ De Vopo zette de tv in zijn wachthokje aan, zag de persconferentie en zei ‘Oke. Dan zal het wel’ En hij deed het hek open. En toen kwam nummer twee, en drie, en vier, en …… ene grote file. Dat hoorde ik dus op 9 november op het Nederlandse nieuws. Ik belde eerst mijn ma en pa. Maar die namen de telefoon niet op. Vroeg naar bed en telefoonstekker eruit. Daarna belde ik naar de Vrije Volk redactie. En wie kreeg ik daar aan de lijn: Aly Knol, de correspondente in Duitsland. Jaren was zij de Vrije Volk correspondent in Duitsland en toen er echt iets gebeurde zat ze in Rotterdam voor een vergadering. Ik heb zelden door de telefoon zo’n gegrom gehoord. Ik kreeg Stef van Item mee. In de auto van de hoofdredacteur Leo Pronk reden wij midden in de nacht naar Berlijn. West Duitsland uit, via Checkpoint Alpha Oost Duitsland in , en dan bij Checkpoint Bravo (Dreilinden) West Berlijn in . Ik had een klein tv-tje dat op 12 volt, 110 volt, 220 volt en batterijen werkte. En Secam, NTSC en PAL aankon. Die hadden we op het dashboard gezet en tijdens het rijden konden we het nieuws volgen.
Rare toestand was het bij de overgangen. De Vopo’s bleven zware checks doen, met spiegels onder je auto kijken, alle deuren moesten open, achterklep open. Alsof er geen revolutie gaande was. Waar gaan we heen. Ik opperde Checkpoint Chárley. Dan maar het alfabet afwerken ;-) Daar aangekomen was het pakweg 7 uur en de meeste Berlijners pakten net hun ochtendkrant en zagen wat er loos was. Duizenden mensen kwamen naar de muur. Trabbi schütteln is een werkwoord geworden daar.
Elke auto werd bij de dakrand gepakt, een paar keer heen en weer geschud en kon door, west Berlijn in.
Dat gaf ook nog wel problemen want hele volksstammen stopten over de grens en gingen midden op de snelweg de (vrije) grond kussen.
Daardoor konden de achterop komende auto’s ook niet verder. Dat veroorzaakte bij de terugreis nog wat problemen, daarover later meer. Een omstander ging om 8 uur toen de bank openging 100 mark wisselen in briefjes van 5 en de eerstvolgende 20 auto’s kregen 5 mark naar binnen geschoven
onder de woorden ‘ga maar eens een lekkere bak koffie drinken want dat hebben jullie sinds 1961 al niet meer gehad’. Feest. Fietsers liepen de grens over.
Vanaf daar liepen we naar de Brandenburger Tor, de ereboog die Oost van West scheidde. Het eigenlijke centrum van het oude Berlijn dat trouwens in de Tweede Wereldoorlog nagenoeg geheel platgegooid is. Mensen klommen op de muur.
Wij ook.
Aan de Oost Duitse kant werden militairen opgesteld. Wij verwachtten dat er binnen no time iemand van de muur naar beneden zou springen maar dat gebeurde niet. Op een moment komt er een West Berlijner die met een steen op de muur gaat meppen.
Jammer van die mooie graffiti ,
er sprongen wat vonken weg. Nog geen minuut later komt er een met een hamer en een beitel. Er sprongen wat schilfers weg. Er kwam er een met een moker, er sprongen wat kiezels weg. Ik kijk Stef aan en zeg: ‘Waar blijft die vent met die kango hamer’? Oh, daar was ie al. Toen er nog een bouwkundig ingenieur bij kwam die adviseerde niet op de muur maar op de naden te hakken lag er binnen een uur een plaat van de muur uit.
Toen ging aan de Oost Duitse kant het waterkanon op. Maar het was niet meer tegen te houden. Aan de Oost kant kwamen bulldozers die noodwegen aanlegden door de mijnen velden die er volgens zeggen nog zouden liggen. Als ik dit nu opschrijf lopen de rillingen nog steeds over mijn rug. Kippenvel. De filmpjes ontwikkelen was niet zo’n probleem, tankje en ontwikkelaar en fixeer, kon zo in de hotelbadkamer. Maar toen ik de hoteltelefoon open schroefde om mijn fotozender aan de telefoonlijn te hangen hoorde ik door de hoorn nog minstens drie andere zenders ratelen.
Dat zou gegarandeerd storing opleveren. Ja, e-mail was er nog niet. Dus we hebben maar geprobeerd om bij de Bild, de grootste Duitse krant de foto’s door te seinen. Dat lukte. Nog even een souvenirtje scoren, zelf maar uithakken.
Ook dit had een naam: Muurspechten ;-) Toen we na drie dagen met totaal 8 uur slaap weer naar Nederland wilden kwamen we in een 100 kilometer lange file terecht . Alle Ossies die bij Helmstedt West Duitsland in reden gingen ook hier de grond kussen. Op een bepaald ogenblik ging een dikke West-Duitse Mercedes door de middenberm, ze hadden daar geen vangrails, en ging op de andere weghelft tegen het verkeer in alles inhalen. Toen er nog twee achteraan gingen dacht ik bij mezelf: ‘Ik ga erachteraan, als er een tegenligger komt vangen die drie de klap wel op’. En velen achter mij deden hetzelfde. Zo haalden we zeker 50 kilometer in over de verkeerde rijbaan. Toch duurde de hele terugreis 24 uur. Maar we hadden wel op de eerste rang een stuk wereldgeschiedenis meegemaakt. Mijn ma is trouwens de rest van haar leven chagrijnig geweest als het over Berlijn ging want zij was er ook zo graag bij geweest. Tijdens de terugtocht zaten Stef en ik wat te mijmeren over hoe lang het zou duren voordat beide Duitslanden zich weer zouden verenigen. In Leipzig ontstonden vrij snel daarna elke maandagavond demonstraties waar op het laatst 300.000 mensen aan meededen. Ik ben daar met collega Robert Bas maar eens heengereden om het vast te leggen. Veel jongeren zouden we nu bestempelen als neo-nazi’s maar toch blijken deze demonstraties de aanzet te hebben gegeven tot de hele snelle eenwording. 
Nog geen jaar later was het al zo ver. Ook daar ging ik heen.
Voor de muur zelf weg was ging er nog wel een tijd overeen. 
Later werden weer stukken teruggezet. Als herinnering.
Intussen zijn er ook wel mensen, zowel in het oude westen als het oude oosten, die de muur weer terug willen hebben. Die hebben helaas niet geleerd van het verleden.
Ik heb ook wel eens vóór de camera gestaan. Bij de opnamen van Soldaat van Oranje werden figuranten gevraagd. Ik werd in een overall gehesen, er moest 15 centimeter haar af en samen met wat andere leden van de Vlaardingse Amateurtoneel Vereniging Varia langs het Noordeinde gezet. Als je de film ziet: Snel kijken. Ik ben weg voor je me ziet. Maar wel een leuke dag gehad ;-)
In Spijkenisse kwam een melding over de scanner dat er op een boeren landweggetje een vrouw in een rolstoel van haar hondje was beroofd door twee jongens op een brommer die het beestje hadden opgehangen aan een hek. Een van onze fotografen ging die kant op en kreeg herrie met de rechercheurs. Ze mocht het niet fotograferen. Waarom werd later duidelijk. Uit de sporen bleek dat de vrouw het zelf had gedaan. Er waren alleen wiel sporen en geen voetstappen. Daderinformatie. Dát wilde de politie niet in de krant. Met ons praten helpt. Fotografen zijn best gevoelig voor dit soort info.
Koud terug van het feestje in Berlijn ontstond er een ander oproer waar ik popelde om erheen te gaan: In Roemenië had dictator Ceausescu duizenden mensen laten executeren door de Securitate, de geheime politie, die in Timisoara een opstand neersloeg. De megalomane Ceausescu, hij woonde in een paleis dat ongeveer het grootste gebouw ter wereld was,
probeerde te vluchten en werd uiteindelijk na een kort proces ter dood veroordeeld en geëxecuteerd. Het leger stond echter achter het volk. Met Havenloods verslaggever Robert Bas, die een Roemeense vriendin had, reden we zo rond 20 december 1989 in mijn oude rode Toyota Starlet door Duitsland naar Oostenrijk waar we na de eerste etappe in het appartement dat mijn ouders huurden in Oostenrijk konden overnachten. De volgende morgen bleek er echter een meter sneeuwgevallen. Alle wegen onbegaanbaar. Dan maar een dagje skiën. Volgende ochtend reden we door Oostenrijk naar het Hongaarse Boedapest. En dag drie naar de grens met Roemenië. In die tijd had je nog een bende stempels en visa nodig om door Oostblok landen heen te rijden. Hongarije bleek aan de grens te regelen maar een visum voor Roemenië, geen idee. Proberen maar. Het was midden in de opstand. We hoopten dat de grensbewaking andere prioriteiten had.
De grenspassage was inderdaad een peulenschil. Er stond ook een Rode Kruis transport te wachten. Daar hebben we maar aangehaakt. Ook voor een beetje bescherming. Met zo’n geel kenteken val je wel op. 
Een paar kilometer na de grens kwamen we in Arad, een grote plaats. Vies, grijs, en grauw. En puin.
Langs de kant van de weg veel mannen met wapens, veelal jachtgeweren. Maar het zag er niet vijandig uit dus gingen we verder naar Timisoara.
Maar we hadden teveel oog voor de omgeving, zowel Robert als ik hingen links en rechts uit de autoraampjes om te fotograferen. En plotseling misten we het voor ons rijdende Rode Kruis transport. Oeps. Even niet opgelet. Effe stevig gas geven en net voor de stadsgrens reden ze weer voor ons. Bij het ziekenhuis werden de goederen en medicijnen uitgeladen en liet men ons het ziekenhuis zien.
Een burger was in zijn bil geschoten. Hij had nog geluk gehad.
En een gewond kind mocht even het geweer van de soldaat die het ziekenhuis bewaakte vasthouden.
Plotseling rende al het verplegend personeel naar een klein kamertje waar een nog kleinere tv stond. Rechtstreeks verbinding met de executie van de dictator en zijn vrouw. Er ging een gejuich op.
We konden een kamer krijgen in het Intercontinental Hotel. Op zes hoog stonden wat schotelantennes van CNN, wij lagen op de vierde verdieping. Met schoenen en kleren aan achter de dikke gietijzeren Oostblok verwarming. Er klonken schoten buiten, de Securitate was kennelijk nog actief, met lichtspoormunitie probeerden ze de schotels van CNN van het dak te schieten.
De volgende ochtend reden we de stad maar eens in. Een stad in revolutietijd.
Hoe raar ook, de kranten verschenen gewoon. En werden uitgespeld.
Bij het rondrijden zagen we een groep mensen langs de kant van de weg staan, even buiten een begraafplaats. En er kwam een open vrachtwagen met een tiental doodskisten erop. Het waren slachtoffers die tijdens een demonstratie gewond waren geraakt, door de Securitate uit het ziekenhuis ontvoerd, gemarteld en vermoord. Zoals ze op het journaal zeggen: De volgende beelden kunnen als schokkend worden ervaren. 
De oom die het uitlegde in arm- en beengebaren en een beetje Duits en Engels vertelde dat dit de vader was van de vermoorde man. Zij wilden dat ik dit fotografeerde en dat dit in het buitenland bekend moest worden. Ik had er eigenlijk niet zo’n trek in maar kreeg een (zachte) schop om het wel te doen. Op de terugweg ben ik in München langs de Bild gereden, toch wel een Duitse sensatiekrant, maar die wilden het niet hebben. Te gruwelijk. Daar kan ik ze alleen maar gelijk in geven. Maar ik heb het geprobeerd.
Ik kachel lekker met mijn campertje door Frankrijk heen als ik in het fraaie dorpje Gordes plotseling in een ooghoek vrachtwagens zie uitladen. Een filmset. Statieven, kabels, kisten, de hele rataplan.
De camper geparkeerd en maar een wandeling gaan maken. Inderdaad een filmset. En even later zie ik Russel Crowe handtekeningen uitdelen aan wat voorbijgangers. Ik was midden in de opnamen van de film ‘A Good Year’ terechtgekomen. Zo zie je nog eens een bekendheid in het wild ;-) De foto verkocht trouwens goed in zijn geboorteland Australië.
Filmsterren in het wild zijn altijd wel leuk. De redactie van het RD kreeg eens een tip dat Brad Pitt in Rotterdam was gesignaleerd. Ja tuuuurlijk…. Maar goed, ik ging op zoek. Hij zou op bezoek zijn bij architect Rem Koolhaas. In de miezerregen parkeerde ik voor het pand van Koolhaas. Onder in die flat zat een politiepost. Na een uur of wat liep ik maar de post binnen en vroeg de dames aan de balie of zij toevallig die bekende Amerikaanse filmster gezien hadden. ‘Wie dan? ‘ vroegen ze. Toen ik Brad Pitt zei stoven ze allebei naar de voordeur. ‘Waar dan?’ . ‘Jaa. Dat had ik graag van jullie willen horen’. Pech, ze wisten van niks. Ik liet mijn visitekaartje maar bij ze achter en ze beloofden me te bellen als ze iets hoorden. Wat later zag ik, ja, het leek wel de glazenwasser met zijn helper, twee mannen het pand uitkomen en de hoek om slaan. Toch even snel een foto gemaakt. Ik kende Koolhaas niet en Pitt alleen maar met heeel lang haar.
Vijf minuten later belden de dames van het bureau: ‘We horen net van de wijkagent dat ie met zijn auto is weggereden….’ Toch ! ‘Met de moed der wanhoop vroeg ik nog ‘Jullie hebben zeker geen idee waarheen ?’ Ja, wel dus: naar de Kunsthal. Een route uitkiezend met zo weinig mogelijk stoplichten scheurde ik naar de Westzeedijk. Daar stond een hele dikke BMW op de laad- en loszone. Dat zou hem wel eens kunnen zijn. Maar niemand in de buurt te bekennen. Schichtig achteromkijkend liep ik naar de kassa en vroeg of zij iets wisten. ‘Nou, ik mag het eigenlijk niet vertellen maar loop maar even buitenom naar het restaurant beneden.’ En daar binnengekomen zie ik Koolhaas, wat studenten en Brad Pitt. Eerst met zijn rug naar mij toe (schijnen celebrities altijd te doen om niet herkend te worden) maar toen iedereen naar mij keek draaide hij zich ook om. Klik. Hebbes. Ik had in ieder geval 1 foto dus ik kon me wel veroorloven om nu naar hem toe te lopen, een hand te geven (heb ik van m’n (h)ex een week niet mogen wassen) en te vragen of ik na afloop wat foto’s mocht maken. Ja, dat was oke maar hij ging niet poseren. Oké hoor ;-)
Ik ging dus maar bij het Natuurhistorisch Museum ertegenover op het stoepje wachten tot ze weer naar buiten kwamen. Daar kwamen twee Noorse toeristen op me af met de vraag wat ze in de buurt nog meer konden zien. ‘Nou zeg ik, daar links zijn onze Kroonprins en Maxima op bezoek bij museum Boymans (daar stond onze Fred te fotograferen), en hier rechts is Brad Pitt op bezoek. Je zag ze kijken. Die fotograaf is knettergek. Maar de man kon het toch niet laten en ging even om de hoek kijken en kwam met flitsende ogen weer naar buiten. Ja, dat zei ik toch ;-) Tien minuten laten kwam het hele gezelschap naar buiten en kon ik op weg naar de auto nog een leuke foto maken.
Maar het verhaal werd een paar uur later nog gekker. Agent Kees, al eerder genoemd in andere verhalen, moest het Prinselijk Stel na afloop van het bezoek aan Boymans naar de VIP terminal begeleiden omdat ze gelijk door vlogen naar hun vakantiebestemming in Italië. De begeleiders van de DKDB (Dienst Koninklijke en Diplomatieke Beveiliging) liepen daar de VIP ruimte in waar een lange slungelige jongeman rondhing. ‘Wilt u deze ruimte verlaten want onze kroonprins komt er aan.’ ‘Oh, u bent Brad Pitt. Nou, blijft u dan maar.’ Dan vraag je je toch af waar die drie het allemaal tijdens het wachten over gehad hebben. ;-)
De mysterieuze club van 27… Allemaal wereldartiesten die op hun 27e stierven. Zo moest ik in 2004 eens een jazzfestival fotograferen in de Cruiseterminal op de Rotterdamse Wilhelminakade. In een niet al te groot zaaltje trad een toen nog relatief onbekende zangeres op. Net als van de andere artiesten maakte ik er een paar foto’s van die in mijn archief werden gezet. Toen een nieuwe medewerkster een jaar of zeven later eens door het archief aan het zoeken was riep ze in 1 keer: ‘HEB JIJ AMY WINEHOUSE????’ Zij was een fan maar ik dacht: ‘Who the fuck is Amy Winehouse?’. Wist ik veel. Ik had nooit een radio aan in de auto, altijd de politiescanner. Een paar weken later ging Winehouse dood. Toen wilde ik ook de andere foto’s opzoeken die ik in 2004 gemaakt had en bleek dat CD’s geen goede opslag methode waren om niet gebruikte beelden op te slaan. Na een dag stampen kon mijn computer er nog vier of vijf beeldjes vanaf halen. De andere vermoedelijk 50 beelden waren voor altijd verdwenen.
Of die bekende Nederlandse artieste Vanessa, Connie Breukhoven. Zij trad op in een kroeg op de Vlaardingse Oosthavenkade.
Na afloop wilde ik nog een portretje van haar maken want ze was ‘hot’ die tijd. Toen was er nog niks aan verspijkerd. In de kelder waar haar omkleedruimte was stond een grote ‘kleerkast’ de deur te bewaken. Hij riep om de hoek van de deur ‘Ik heb hier een fotograaf die even een portretje wil maken’. ‘Stuur maar naar binnen’ kwam er achter de deur vandaan. Ik liep naar binnen en daar stond ze alleen in een onderbroekje. ‘Oh, ik zal even iets aantrekken’. Ik was nog een beetje groen toen. Had ik maar….. ;-)
Op de Uitweg werd de Rotterdamse Bingokoning Johan Bestenbreurtje achter het stuur van zijn auto op Mexicaanse wijze door een voorbijrijdende motorrijder doodgeschoten. Zijn vrouw zat naast hem. Het bleek te maken te hebben met een eerdere schietpartij op het station in den Haag waarbij ene Willem Scheffer om het leven kwam, de Háágse Bingokoning. De dader bleek later de broer van Scheffer. Het was de eerste drive-by liquidatie in Nederland.
De vluchtmotor en het wapen werden na een grote ME zoekactie teruggevonden in een sloot, een paar kilometer verder. 
Weinigen weten het maar wij hebben in Vlaardingen 5000 mensen van Palestijnse afkomst, zo’n 7 procent van de bevolking. Het beste Italiaanse restaurant wordt niet gerund door een Italiaanse maar een grote hele lieve Palestijnse familie. In al haar wijsheid besloot een delegatie van de Vlaardingse gemeenteraad in oktober 1988 eens te gaan kijken in Israël om te kijken hoe de familie van de Vlaardingse Palestijnen werden behandeld. Nou, ik zal het alvast verklappen: ik ging er redelijk pro Israël heen, Ik zal niet zeggen dat ik Hamas of Fatah fan geworden ben maar ik ben wel heel erg anti Israël geworden. Alles wat de Duitsers in de Tweede Wereldoorlog de joden aandeden, doen de Israëliërs nu precies hetzelfde richting de Palestijnen. En zeker het laatste jaar. Ze geven zelfs gewoon toe dat ze alle Palestijnen weg willen hebben. Dat is gewoon deportatie. En uitroeien, genocide. En ja, de Palestijnen zijn ook geen lieverdjes maar, wat wil je als je land in 1948 werd ingepikt en je huis in 1967. We hebben er genoeg Palestijnen gesproken ja. De man die de sleutel van zijn villa aan de overkant van de straat nog had maar waar ie niet meer geweest was sinds in ’67 er een kudde zwaar bewapende Israëliërs op de stoep stond met de mededeling: ‘Dit is nu van ons’. Mensen willen overal alleen vrede en rustig leven.
Het gezelschap bestond uit raadsleden als Jan Bulva van de VVD, ooit zelf gevlucht voor de Russische tanks in Praag, John Ranshuijsen van de PvdA, zijn vrouw Atie , overigens van D66, PSP/PPR/CPN raadslid Jan Vons, Remi Poppe van de SP , Vlaardingse huisarts Thea Jansen, Peter de Lange van het RN, Ad Hoogerwerf van het Vrije Volk, regelneef George Herders en ik. En twee Vlaardingse Palestijnse jongens Amin en Jamal. Die werden bij aankomst op het vliegveld, ondanks hun Nederlandse paspoort, gelijk apart gehouden en tot in hun holnaad bekeken of ze niks bij zich hadden. 
Wat dan….? Zo begon het al. De toon was gezet. Een vooruitgeschoven Vlaardinger had al kwartier gemaakt, programma, hotel en busvervoer geregeld.
Ik moest zelf twee dagen eerder dan de rest naar Israël want het vliegtuig waarmee de rest van het gezelschap ging was volgeboekt. Ach, heeft ook zijn voordelen, ik kon lekker alvast aan de slag, een Israëlische perskaart regelen en kijken hoe ik mijn beelden naar Rotterdam kreeg. Bij zowel het Vrije Volk als het Rotterdams Dagblad verwachtten ze elke dag foto’s. Dat moest uiteindelijk gewoon per post want een fotozender gebruiken bij een collega of krant daar was een te dure grap. In de dagen daarna bezochten we een ziekenhuis waar kinderen lagen die met scherp beschoten waren toen ze met stenen naar een tank gooiden. Dan ben je toch een beetje de weg kwijt als militair. 
Op dag drie of zo, we hadden een lange tocht gehad, hoorden we bij terugkomst in het hotel dat er in Jeruzalem een buitenlandse fotograaf was neergeschoten. Ik ben maar snel naar huis gaan bellen om ze gerust te stellen want daar was het bericht ook al aangekomen. Gelukkig, ik was het niet. We ontmoetten veel mensen en maakten veel mooie verhalen.
We zagen de ‘nederzettingen’ waar godsdienstfanatieke Israëliërs de Palestijnen in de Westbank wéér verdreven en de grond weer inpikten. Tot de dag van vandaag trouwens. 
We kwamen in Oost Jerusalem bij een begrafenis van een die ochtend doodgeschoten Palestijn. Niemand kon ons vertellen waarom hij sowieso beschoten was.
De Israëlische militairen zag je overal. Zwaar bewapend . Op zaterdagavond zag je ze, met UZI over hun schouder, gewoon op de dansvloer van de disco. Kafka. Triggerhappy. Dat bleek begin april 2025 maar weer toen ze 15 geneeskundigen in auto’s met blauw zwaailicht vermoorden. En hun lijken in een massagraf verborgen. Het leger zei dat ze in het donker reden en daardoor verdacht waren. Ammehoela. Een filmpje bewees dat ze alle lampen aan hadden. Het IDF zijn oorlogsmisdadigers. 
Op een moment kwam ons een open truck tegemoet met protesterende (ongewapende!) Palestijnen. Het was hun manier van demonstreren.
En even later ging de achterruit van onze bus eruit. Palestijnse kinderen langs de kant van de weg zagen een geel nummerbord (Israëlisch) en dan is een steen gauw gepakt. De hele bus was gelijk weer wakker. We hadden gewoon een busje met blauw nummerbord (Palestijns) moeten hebben maar daar was niet echt over nagedacht. De kinderen wisten zo niet dat wij ‘friendly’ waren.
We zagen de vluchtelingenkampen waar de Palestijnen wonen.
Als er een nieuwe controlepost gebouwd wordt door de Israëliërs en er wat Palestijnse huizen in het blikveld staan, en die worden dan gewoon plat gebulldozerd. Hoe krijg je mensen pisserig.
En laat ik erbij zeggen. Ik ben het absoluut niet eens met wat de Palestijnen vorig jaar 7 oktober deden op dat muziekfestival maar ergens begrijp ik het wel. Als je volk sinds 1948 al belaagd wordt door mensen die met een groot sprookjesboek in hun hand alles van je afnamen dan ontploft de boel een keer. De Verenigde Naties hebben honderden resoluties aangenomen tégen Israël en er is er geen enkele uitgevoerd. Ik zeg: Gajes is niet voor niets een Hebreeuws woord. Zoals ik al zei: Ik ben geen Israël fan. Maar dat mag je in Nederland dan weer niet zeggen. 
Dat gedonder daar gaat nooit meer goed komen :-( Maar ik hoop oprecht dat er wat mensen door het Internationaal Gerechtshof veroordeeld gaan worden.
Schiedam was Sodom en Gomorra en had je rode wangetjes in de sex kelder? Ik snap nu wel, dat het beroep van persfotograaf veel vliegende uren, zowel in het vliegtuig als in een auto dan wel motor oplevert. Ik kan me ook voorstellen, dat het stress oplevert met alle gevolgen van dien. Niet je militaire dienstplicht vervullen, maar wel als “opvulmilitair” deelnemen aan filmopnames. Blijkt ook, dat je militaire groet niet deugde, want de vingers waren niet strak en in een lijn om het zomaar te zeggen. Alleen er meerdere eer en glorie, zal ik maar zeggen. Mar al met al, was weer leuk om te lezen en heel veel was weer herkenbaar en terug te halen uit mijn grijze bovenkamer. Blijkt dat ik gelukkig nog niet seniel aan het worden ben. Groeten….
Ik was niet helemaal groen maar die SM kelder was wel heel bijzonder ja ;-)
Jeetje wat een prachtig en soms trieste verhalen weer.
Dat je geen Israël fan bent snap ik helemaal…ik ben geen fan van oorlog maar als ik moet kiezen uit twee kwade dan wist ik het ook wel.
Jij kan nog wel honderden delen schrijven…aan mij heb je een lezer 💪
Ps.wat lag er nou op die dode Roemeen, in het midden van de foto?
Dat was wat vaag. Moet je niet teveel over nadenken.
De geschiedenis herhaalt zich helaas telkens weer. Zo herkenbaar je foto’s en verhalen.
Dat 2026 een ommekeer mag geven naar vrede voor iedereen, liefs Leny 🥰
Geweldig weer!