Het leuke van dit vak is dat je heel veel bekende mensen voor je lens krijgt. Bij de tweejaarlijkse uitreiking van de Roosevelt awards in Middelburg stond Desmond Tutu gewoon lekker te swingen met een koor.
In een ander jaar stonden na de uitreiking wat fotografen in een hoekje te wachten op het groepsfotomoment terwijl Beatrix een toiletpauze had. Ja Hoogheden moeten ook plassen. (Zullen we het nu eens gaan hebben over waterbeheer, Willem Alexander ;-). Wie schetst onze verbazing toen Nelson Mandela even een praatje kwam maken. Het duurde hooguit twee minuten maar wat een indrukwekkende man.
Van dat praatje is voor zover ik weet geen foto van maar toen ik in Zuid Afrika eens met een groepje dames op de boot naar Robben Eiland dit verhaal vertelde werd ik bijna heilig verklaard want…. ik had Mandela gespróken ;-)
En nee, die blanke in het midden leek wel op me maar ik was het niet.
Een foto die ik graag gemaakt zou hebben kwam aan het eind van het bezoek van de Clintons aan Rotterdam. 
Na afloop reden ze met ’the Beast’, de presidentiële auto terug naar den Haag waar ze geloof ik bij Bea in het paleis overnachtten. Plotseling riep Bill toen ie het bordje Delft zag: ‘I want to see Delft’. Totale paniek bij de Secret Service maar the Beast ging de afslag af. POTUS beslist ;-) Ze aten wat in een pannenkoekenhuis op de markt. Díe foto had ik graag gemaakt. Helaas.
Ook de Dalai Lama kwam voor mijn lens. 
Maar die bleek naderhand niet zo fris met kleine kinderen. Mandela kwam ook nog een keer. Diverse keren zelfs.
Ook mister Microsoft Bill Gates.
(Overigens….. deze foto is gemaakt in ‘het Torentje’ van de premier. Alles wat daar gebeurt mag op straffe van…. niet naar buiten komen). Oeps….
en Yasser Arafat
Eind jaren 90 werkten we nog steeds op film. De negatieven werden wel ingescand en gemaild maar digitale camera’s waren niet te betalen. We hadden sinds 1990 een enorme fotozender (15 kilo) van het merk Hasselblad 
waarmee we snel foto’s konden doorzenden maar we moesten nog steeds de negatieven ontwikkelen. Het negatief ging achter de lamp in de gele kop en een scanner daarachter stuurde de zwart-wit foto in 7 minuten naar het andere eind van de wereld, dat wel. Of 3×7 minuten voor een kleurenfoto. De zender kostte 60.000 euro, eigenlijk 30.000 voor de kast en 30.000 voor het Hasselblad stickertje. Alleen ze wilden hem niet zonder stickertje verkopen :-( Een digitale camera, de kwaliteit was nog slechter dan mijn eerste iPhone 3 uit 2010 kostte in 1998 zo’n 40 a 45 duizend gulden. Maar de collega’s die er een hadden, veelal van hun baas, trokken wel de jaloersmakende aandacht van de collega’s. Een foto mailen (email kon al sinds 1995) vanaf een laptop op een bankje naast het Koninklijk paleis. Of elke andere plek waar een mobiele telefoon werkte. 
Maar de krant ging ook wel de foto’s steeds eerder verwachten. Het kwam toen zelfs voor dat de fotoredactie belde met de vraag waar de foto bleef….. die nog gemaakt moest gaan worden….
Pim Fortuyn. Ik had hem al eens fotografeerd zonder dat ik eigenlijk wist wie het was. Hij was professor aan de universiteit en columnist bij kranten en RTV Rijnmond. En hij schreef boeken. Zo te zien had ie zelfs nog wat haar.
Tot hij de beslissing nam om de landelijke politiek in te gaan. Zodra dat bekend werd moest ik naar zijn huis op het GW Burgerplein waar een klein feestje begon.
In aanloop naar de verkiezingen kwam er een tv debat op de Erasmusuniversiteit. 
Hij walste verbaal gewoon over PvdA lijsttrekker Ad Melkert heen die het duidelijk niet naar zijn zin had.
En hij won de gemeenteraadsverkiezing met zijn partij LPF in Rotterdam.
Een paar dagen na de installatie van de nieuwe gemeenteraad moest er een college gevormd worden. De fractieleiders van VVD en CDA én Fortuyn en Sörensen van de LPF zouden in het stadhuis op een geheime locatie (ik vermoedde de Burgerzaal) de onderhandelingen ingaan. Ik had er een beetje de pee in dat we er geen foto mochten maken. Wachtend op de Coolsingel tot ze weer naar buiten zouden komen zag ik uit de Aert van Nesstraat een hoogwerkertje van de GEB komen. Ik rende de Coolsingel op en zei tegen de mannen,… “Jullie willen me zeker niet voor 20 euro even tien meter omhoog tillen he…” Nou, dat wilden ze wél. En even later hang ik voor de ramen op 1 hoog van het stadhuis en kijk Fortuyn en Sörensen schaterlachend recht in hun gezicht. Die zagen ineens een fotograaf in een bakje hangen. Ik stuurde de foto door maar de volgende dag stond er niets in de krant. Die sufferds op de eindredactie bij de Telegraaf hadden er over heen gekeken. Ik kreeg wel betaald, dat wel. De administrateur bij de Telegraaf die mijn rekeningen moest betalen zei dan: “Zet er maar TT bij…… TeringToeslag”.
Op 6 mei 2002 werd hij nog voor de Tweede Kamer verkiezing na een radio-interview in Hilversum vermoord door milieufanaat Volkert vd Graaf. Ik ben toen gelijk naar zijn woonhuis gereden om te kijken of daar iets gebeurde. In Hilversum kon ik toch niks meer. Daar had Robin Utrecht dé foto gemaakt: een dode Pim Fortuyn liggend op straat. Hij kreeg politie achter zich aan, zijn camera’s werden in beslag genomen maar hij had intussen het kaartje uit de camera in zijn bilnaad verstopt. Op het GW Burgerplein zat een man verslagen op de stoep. En er kwam even later een cameraman. 
Het duurde niet lang of er kwamen mensen bloemen leggen.
Steeds meer bloemen. De wijkagent probeerde het vergeefs een beetje in goede banen te leiden.
Ik had al een paar jaar een navigator met een tv ontvanger in mijn auto waarop ik het journaal volgde. Buiten mijn auto stonden intussen tientallen mensen mee te luisteren. En de bloemenzee werd steeds groter.
Uiteraard kregen wij als pers van sommigen weer de schuld van de moord maar zoals ik altijd zeg: 25% van de bevolking heeft een IQ van 80 of minder. Dan ben je eigenlijk geestelijk gehandicapt. Volgens mijn huisarts is het trouwens 1/3.
Een paar dagen later kwam er een massaal bezochte stille tocht.
De uitvaart een week later was een van de grootste bijeenkomsten in Rotterdam die ik me kan heugen. Zelfs de marathon trekt minder mensen.
Jaren later werd er een plaats naar hem vernoemd.
Jammer. Ik had wel eens willen zien wat hij in de landelijke politiek had kunnen doen. Zonder hem werd het een zooitje en de LPF ging snel ter ziele. En Van de Graaf loopt al lang weer los rond.
We kregen eens een rare melding binnen op de redactie. Een man in Delft was opeens zijn tuinkabouter kwijt. Een week of wat later kwam er een brief met een foto uit Le Havre in Frankrijk. De tekst was: ‘Ik ben effe weg hoor. Ik sta nou al tien jaar in die tuin van je, in weer en wind. Ik ben het effe zat en ben op vakantie. Geen idee wanneer ik terugkom. Je ziet me wel weer.’ En er zat een foto bij van de tuinkabouter in de winkelstraat van Le Havre. En drie weken later kwam er een foto van de kabouter op het strand van Miami Beach tussen twee bloedmooie blondines. En achterop ‘Ik heb het heerlijk naar m’n zin hier dat snap je. Doei. Ik blijf nog effe.’ Weer twee weken later komt er een foto van de tuinkabouter met een duikfles op zijn rug op de bodem van de Cariben tussen de tropische vissen. En vijf weken later stond de tuinkabouter weer in de voortuin in Delft. De eigenaar werd knettergek en wilde via de krant uitzoeken wat hier nou gebeurd was. Uiteindelijk meldde zich een marinier die een geintje had uit willen halen. Hij woonde wat huizen verder en nam bij zijn volgende uitzending de tuinkabouter van zijn buurman mee. Die foto in de winkelstraat en op het strand waren natuurlijk geen probleem. Op Curaçao zagen ze in een winkel die duikhorloges verkocht een waterdichtheid demonstratie van een horloge om een heel klein zuurstofflesje in een aquarium. Dat flesje mochten ze lenen voor de foto. Wat zullen die gasten een lol gehad hebben.
In 1999 won Feyenoord de beker. En dan kwam ook de balkonscène. De hele Coolsingel stond weer eens vol. Ik had er de pest in dat alleen een fotograaf van het ANP en een van Feyenoord het balkon op mochten. De bodes lieten me niet door de balkondeuren. Toen hoorde ik plotseling de stem van mijn neef Matthieu die in een hoekje achter een regelpaneel het geluid zat te regelen. ‘Neef, hou me effe vast’ , en ik stapte zo door het openstaande raam op de rand van het balkon en kon de foto’s maken die ik wilde. Toen ik weer door de deuren naar de burgerzaal wilde gaan zag ik die bodes denken…. ‘Wij hadden jou toch niet toegelaten?’ Tja. Beam me up Scotty ;-)
Ik was eens uitgenodigd door een paraclub , nee geen parenclub ;-) Of ik eens mee wilde vliegen. De stoel naast de piloot werd omgedraaid, ik kreeg ook een parachute om want een jaar of wat eerder was er een kist neergestort. Alle parachutisten konden eruit springen maar de piloot kwam om het leven want hij had geen parachute. Dat mocht niet nog eens voorkomen. De springers werden ook ingeladen en op de goede hoogte ging de schuifdeur open.
Leuke foto’s kunnen maken. Maar hoe kreeg die piloot nou die deur weer dicht?
Nou, dat was eenvoudig. De piloot duwde de knuppel naar voren en het vliegtuig ging loodrecht naar beneden. En de schuifdeur knalde dicht ;-) Die piloot dacht dat ie mij wel gek kreeg. Ach, ik had ook al eens in een stuntvliegtuigje gezeten en dat lukte die piloot toen ook al niet.
We maakten ook wel sportfoto’s. Niet dat dat nou mijn hobby was maar het hoorde erbij. Ik zat eens bij een honkbalwedstrijd in Maassluis en ik was heel suf, het was best wel warm, een beetje in slaap gesukkeld want er gebeurde niet veel. En toen sloeg de slagman zijn knuppel doormidden. Jammer, gemist. Dan was cricket ook zo’n sport waar soms niet veel gebeurde. De ultieme foto die je daar kan maken is als de werper de paaltjes omver werpt en de blokjes die daarom liggen door de lucht vliegen. De slagman is dan uit. Als je dan nog nul punten hebt gescoord dan ga je ‘Duck’. 
Als je bij je allereerste bal gelijk ‘Duck’ gaat dan heet dat ‘Golden Duck’. Met een elftal journalisten deden we 1 of 2 wedstrijdjes per jaar tegen een van de Schiedamse cricketclubs. Ik ging regelmatig ‘Golden Duck’. Er is aan mij geen sporter verloren gegaan maar leuk was het wel.
In 2005 had ik een oud werknemer met z’n vriendin op bezoek en luisterde ik eens een keertje niet naar de scanner. Dat zou me behoorlijk opbreken want er gebeurde nieuws dat wereldwijd de aandacht trok. En ik had uiteindelijk niet meer dan een foto van de buitenkant van de flat. Het gebeurde letterlijk op 100 meter van ons huis. Een knettergekke vent met de achternaam Zieck had zijn moeder vermoord. Ik kan de naam wel noemen want hij heeft levenslang en TBS dus vrijkomen doet ie niet meer en in zijn resocialisatie zal ie dus ook niet worden geschaad. Na de moord had ie haar namelijk gevild, ja letterlijk haar huid losgesneden, en als een jas om zich heen getrokken. Daarna was ie op de Marathonweg in Vlaardingen, het was al na 23.00 uur, het kleine beetje verkeer gaan regelen. En zo troffen agenten hem daar aan. Ik hoorde later dat ze er pas op het bureau in de cel achter kwamen dat het geen jas was maar de huid van zijn moeder. Die agenten hebben er een enorme tik van overgehouden en ik werd door de hele wereld gebeld of ik er foto’s van had. Jammer…. Ik had alleen de volgende ochtend een exterieur kunnen maken terwijl de politie al weer weg was. Aan de andere kant…. ik heb veel ‘vieze dingen’ gezien maar dit moet je ook niet willen zien, ook al kijk je door een camera…. De man maakte zijn achternaam wel waar. Zieck….
Het leuke van dit vak was: ik was veel op reis. Ik werkte 9 maanden per jaar 100 uur per week maar drie maanden, soms aan 1 stuk andere keren in kleine plukjes, was ik op reis. Veel landen bezocht, de teller staat nu in 2026 op 110 landen van de 196 op deze wereld. Niet dat ik zozeer een record wil breken maar ik houd het wel bij. In de analoge tijd, voor 2000, toen we nog negatieven en dia’s maakten en je als bijvoorbeeld een advertentiemaker of een boekenuitgever een foto voor iets wilde hebben bij een fotostockbureau moest aankloppen. Die best wel aardige tarieven berekenden. Als je Albert Heijn heet en je, zoals ik zelf meemaakte, eind november voor een advertentiecampagne (Airmiles) een zonnige foto van Giethoorn wil hebben, dan kost ie serieus geld. In juli was ie bijna gratis, in november niet meer. Hij leverde me 10.000 gulden op. Nou ja, de helft. Het stockbureau hield, terecht, de andere helft voor de moeite ;-)
Ook hele simpele dingen als skylines, straatfotografie als winkelende mensen en gewoon vakantiefoto’s leverden geld op. Ik probeerde dus altijd veel mooie foto’s te maken, zo’n vakantie leverde zichzelf op termijn altijd weer op. Als je toevallig een bekende Nederlander tegenkwam was het kassa. André van Duin op Kreta met zijn nieuwe vriend. Die reis was al terugverdiend voor ik thuis kwam want…. De Story had het bericht al gehad , maar de Privé nog niet. 
Of Grace Kelly en dochter Caroline van Monaco. Onwetend wandelde ik over het terrein van het Openluchtmuseum in het Noorse Molde. Plotseling drukte, politie, een ander sfeertje. Dat herkende ik wel . En toen zag ik wie er aan kwam. Het moet een van de laatste foto’s van Kelly zijn geweest want nog geen week later kwam ze om het leven bij een aanrijding in Monaco.
Ik heb altijd wel iets met mooie steden gehad. Noem mij een paar steden in de wereld met een herkenbare skyline. Uiteraard New York, San Francisco, Kaapstad, Hong Kong, en natuurlijk Rotterdam. Sydney Australie komt ook vrij hoog op mijn lijstje. De Opera, maar ook de Harbourbridge zijn iconisch. Daar rondwandelend zag ik vlakbij de brug een nieuwe flat in aanbouw. Bijna af, de eerste bewoner stond er zijn verhuiswagen te lossen. Daar wilde ik bovenop! Ik liep er naar binnen maar stuitte gelijk op de portier. ‘Mag ik misschien op de bovenste verdieping een foto maken vanaf het balkon?’ Nee. dat kon niet. Het stond nog leeg en ik moest op zijn minst toestemming hebben van de aannemer. ‘Nou’, zei ik, ‘Heb je daar dan misschien een telefoonnummer van’. Dat had ie wel. Maar wat ie niet verwachtte was dat ik mijn nieuwe mobiele telefoon uit mijn binnenzak trok (het was 1999 en mobieltjes waren nog niet zo gebruikelijk als nu) en gelijk de aannemer belde. En hij vond het goed. Dus moest de portier zijn voordeur sluiten en mij naar boven begeleiden. Praaaachtig uitzicht ;-)
Het gaf ook een leuk kijkje op een plek waar ik een dag eerder mijzelf klem reed. Ik probeerde het punt rechts op de onderstaande foto te bereiken waar ik mooi uitzicht zou hebben op de Sydney Opera. Maar ik reed mezelf vast in een doodlopende straat. Toen ik de camper achteruit wilde rijden sprong er een agent achter me vandaan en ik moest stoppen. Er kwamen een paar auto’s uit een uitrit en pas nadat zij weg waren mocht ik verder. Nieuwsgierig als ik was vroeg ik aan hem wie dat was. ‘De premier’. Ik veronderstelde dat hij dan wel het beste uitzicht van Sydney zou hebben. ‘Nee’, zei de agent,’Dat is het huis hiernaast, daar woont de gouverneur’ ;-) De agent mocht me niet in de tuin laten. Logisch maar,… wie niet vraagt blijft maagd ;-)
Een probleem van fotografen is dat iedereen er met je creaties vandoor gaat. Zeker in de huidige tijd. Knippen en plakken is schering en inslag op social media. Mag je nog blij zijn dat je je winkeldieven door Google ook weer gemakkelijk terugvind. Met advocate Kitty van Boven hebben we er heel wat achterover getrokken. En dan de smoezen die je krijgt: Het was altijd de stagiaire die het gedaan had. Ik moest maar blij zijn met de reclame. ( jaja , van naamsvermelding kan ik mijn personeel niet betalen en reclame heb ik ook niet nodig. Iedereen die me moet kennen kent me al.) en vele sprookjesverhalen meer. En dan zijn er van die eigenwijze types die laten het op een rechtszaak aankomen. Zo ook meneer X. Software ontwikkelaar. Die zocht een foto van verlichte kassen.
Maar in plaats van netjes bellen plukte ie hem van de website van het tijdschrift waar de foto wél legaal stond. Als je dan niet reageert op brieven van de advocaat komt er een dagvaarding en zien we elkaar bij de rechter.
Zo zaten we bij de zittingszaal en liet de bode ons binnen. Kit en ik gingen rechts zitten toen de tegenpartij nog net niet hijgend binnenkwam. De rechter vroeg nog aan hem: ‘U zou toch met z’n tweeën komen ?’ en het antwoord van de man was ook bijzonder: ‘Ja, mijn partner heeft ruzie met Q- park’. Snel vertaald: Hij kon geen parkeerplaats vinden. ‘Nou’ zei de rechter, ‘Dan beginnen we maar alvast. Mevrouw van Boven, u mag beginnen’. En Kitty begon het verhaal uit te leggen. Na een minuut of tien kwam er iemand door de deur naar binnen en toen zei de rechter: ‘Kousenvoeten ! Zitten ! Mond houden ! ‘. Zo , daar kan je het effe mee doen. Op zo’n ogenblik denk ik gelijk : die staat al 10-0 achter, en dan schuif ik mijn stoel een halve meter achteruit en hou mijn mond. En iedereen die me kent: dat is soms knap lastig voor me. ;-) Als de rechter dan na hun verhaal ook nog opmerkt: ‘Ja maar dan begrijpt u toch dat die fotograaf daar géld voor wil hebben’ dan weet ik het wel. In plaats van het schikkingsvoorstel van 1100 euro dat Kitty hem in het voortraject deed moest ie nu inclusief de juridische kosten 3500 euro aftikken. Beetje dom om die bekende Argentijnse maar weer eens te citeren. Geen foto’s googelen. Dat is wel zo goedkoop. Gewoon kopen of zelf maken.
Ik had een paar keer de eer om op Prinsjesdag ín de Ridderzaal te staan. Dat mogen maar 3 of 4 fotografen. Na het arriveren van de toen nog Gouden Koets 
wordt Beatrix binnengehaald door de ‘commissie van in- en uitgeleide.’ Twee aangewezen Tweede Kamerleden. Ja, allemaal protocollen en tradities. Maar de hele Ridderzaal zag je schrikken toen ze haar speech begon met „Mijne Heeren! Het is mij aangenaam U bijeen te zien tot hervatting Uwer werkzaamheden. Op menig gebied is dringend behoefte aan krachtige wetgevende maatregelen.”
Mijne Heeren? Vergiste de Koningin zich niet? Nee, het vervolg maakte alles duidelijk: “…zo sprak honderd jaar geleden mijn grootmoeder tot uw voorgangers.” Behalve gelach, viel ook een warm applaus de vorstin ten deel. Ook prins Claus klapte mee.
En na afloop: alle fotografen in colonne achter de persvoorlichter aan rennend naar het Paleis Noordeinde voor de Balkonscène.
Ergens in maart 1985 kreeg ik een belletje van het AD of ik de volgende morgen vroeg naar de gevangenis in Scheveningen wilde gaan want oorlogsmisdadiger Pieter Menten zou zijn straf erop hebben zitten en vrijgelaten worden. De avond ervoor moest ik nog wat wegbrengen in Rijswijk en dacht: ‘Je zal het toch niet meemaken dat ie vannacht om 2400 uur al vrijgelaten wordt’ en ik reed toch maar even door naar Scheveningen. Voor de deur was het redelijk druk, Een stuk of wat fotografen en verslaggevers. En even later komt een dikke Mercedes aangereden waarin zijn advocaat zat. Die stapte uit en zei: ‘Mensen, het is een 86 jarige oude man, als jullie hem nou even rustig laten instappen bij de poort dan rijd ik daarna langzaam langs jullie en dan kan je je plaatjes maken en is iedereen happy.’ Zo gezegd zo gedaan. Tenminste, vijf meter voor de advocaat bij ons zou langsrijden gaf ie plotseling vol gas en wilde er vandoor. Jammer dus. Collega Jos van Leeuwen gooide zich op de motorkap en terwijl ie zich met 1 hand vasthield aan de ruitenwissers, klikte ie zijn plaatjes door de voorruit.
Ik trok de achterdeur open en duwde mijn camera al ratelend naar binnen. Tja advocaatje, als jij je niet aan de afspraken houdt doen wij dat ook niet.
Jos hing nog steeds aan de ruitenwissers toen de advocaat hard remde en Jos weg kon komen. Even later ging de Mercedes er hard rijdend vandoor. Met in zijn kielzog 6 of 7 auto’s met persmuskieten. Hij reed dwars door rode lichten naar wat uiteindelijk het hoofdbureau van politie bleek. Kennelijk had hij in 1985 al een mobiele telefoon want de wachtcommandant had de achterpoort al open gezet en deed hem snel daarna ook weer dicht. Het was half 1 intussen. Alle collega’s haakten na verloop van tijd af op Jos, Paul Stolk en ik na. Ook Paul vertrok en nog geen 10 minuten later kwam de Mercedes naar buiten. Jos en ik bleven hem achtervolgen tot uiteindelijk in Blaricum waar hij een huis had. Daar ging het hek open en zoals de Nieuwe Revu de week erop zou schrijven : ‘Vergezeld van een als staande schemerlamp verkleedde dame liep Menten naar zijn huis.’
Lange nacht geweest maar wel weer leuke foto’s gemaakt.
In de tijd van de scanner kwamen er soms op verschillende radiokanalen berichten door die je moest koppelen om het te begrijpen. De politie had het soms ook niet door. Er was een melding van een poging roofoverval op de tabakswinkel een paar straten verder en er reed surveillance auto achter een te hard rijdende auto op de Maassluissedijk naar Maassluis. Als je dan beseft dat voordat de overvallen winkelier de politie heeft gebeld en alles wat ie wist doorgegeven had er best wel een paar minuten overheen gingen voor het op de mobilofoon kwam. Nou zat ik toevallig in de auto bij de dijk maar mijn moeder zat naast me. Geen idee meer maar we zouden iets samen gaan doen. Snel 180 graden omgekeerd en richting Maassluis waar we al vrij snel op een BTGV stuiten. De Benaderings Techniek Gevaarlijke Verdachten. De politie gaf een stopsignaal en nadat het voortuig gestopt was verscholen de agenten zich achter de gepantserde autodeuren en praatten via de megafoon de inzittenden naar buiten.
Ik stopte op een twintig meter achter de politieauto, pakte mijn camera met lange telelens en dook snel achter mijn auto terwijl ik naar ma riep: ‘Duik weg achter het dashboard’. Hoor ik nog net terugroepen: ‘Ammehoela, gebeurt er eindelijk eens iets dan wil ik het ook zien!’ Tja, zo moeder zo zoon.
Mijn eerste grote klus voor de krant ( het Rotterdamsch Nieuwsblad ) kwam toevallig voorbij. In 1977 las ik in de krant dat er een demonstratieve fietstocht zou komen van de bron van de Rijn in Zwitserland , naar de monding van de Rijn in Hoek van Holland. Jaaa, ik weet het , de monding van de Rijn ligt in Katwijk maar bijna al het Rijnwater ( en Maas water en Ijsselwater) gaat wel langs Rotterdam en Vlaardingen richting ‘Rotterdam aan Zee’. Dat maakte het interessant voor het RN. Chef Henk Lambregtse zag een paar verhaaltjes en foto´s wel zitten. De bedoeling van Milieudefensie, de organisator, was om aandacht krijgen voor de vervuiling van de Rijn. En zo ging ik met een stuk of 200 andere fietsers op een vrijdagavond met de nachttrein naar Zwitserland.
Het was een gevarieerd gezelschap. Veel milieu fanaten. In de huidige tijd zouden ze niet onderdoen voor leden van Extension Rebellion. Maar ook gewone burgers met interesse voor een beter milieu, een moeder met een dochter van een jaar of 12 en een (oorlogs)gehandicapte Duitser in een vliegende Hollander.
Het verzamelpunt was bij de plaatselijke vleesfabriek in Chur. Er was daar een diner georganiseerd.
Jammer, de helft van de fietsers was op zijn minst vegetariër. Daar was niet over nagedacht. Had ik gelukkig geen last van dus doe maar een Bockwurst mit Sauerkraut. Zondag was het vertrek met veel lokale pers en ook een Nederlandse cameraploeg.
We fietsten het grootste stuk gewoon individueel of in kleine groepjes. (Mijn negatieven hebben de tand des tijds niet helemaal doorstaan kom ik nu wel achter.) 
Kwamen we in grotere steden dan verzamelden we in het centrum en werd er door de organisatie petities uitgedeeld en werden de spandoeken uitgerold.
Slaapplaatsen waren door lokale milieuverenigingen georganiseerd in gymzalen en bunkers (Zwitserland) (jaja, de meeste fietsers waren allemaal vreselijke pacifisten, die gingen nog liever in het park slapen), een tabakskas ( in Frankrijk) en fabriekshallen (Duitsland).
Zelfs op het podium en in de zaal van een schouwburg.
Mijn klus was het allemaal te fotograferen en een begeleidend stukje te schrijven.
De tekst bij de krant krijgen was niet zo moeilijk, ik moest een telefoonnummer met een telefoonbeantwoorder op de redactie bellen en het stuk oplezen. Dat werd dan later uitgetikt door een van de vele typistes die de krant in dienst had. Soms had ik mazzel en kon ik ergens bij een bedrijf langs de route een telex lenen, dat tikte lekkerder weg. Met de foto’s was wat ingewikkelder. Ik had ontwikkelaar en fixeer bij me en ik kroop dus gewoon ondersteboven in mijn slaapzak en maakte zo een kleine donkere kamer. Filmpje inspoelen in de trommel en daarna kon ik op de wc de boel ontwikkelen. Met een föhn werd de film gedroogd, geknipt en het ging in een negatief vel in een envelop en dan moest ik nog even naar het dichtstbijzijnde station fietsen. Daar kon ik dan bij het loket een treinpostzegel kopen en dan moest ik wachten tot er een trein kwam en moest ik de envelop aan de machinist geven. Die nam hem dan mee naar het volgende grote station en uiteindelijk kwam ie dan bij de machinist van de Rhein-express, de trein die elke dag van Zwitserland naar Rotterdam en vv reed. De laatste machinist liep dan in Rotterdam naar de Spoorwegpolitie die de fotoredactie op de Coolsingel belde. Dan sprong Lex de Herder, de chef foto, op zijn fiets , pikte de envelop op, en werd in de donkere kamer een afdruk gemaakt en zo stond de foto dezelfde middag nog in de krant. Moet je nu eens mee komen. Zo schreef ik drie weken lang stukjes en maakte foto’s. En trapte 1400 kilometer weg. In Frankrijk kwamen we langs het beruchte zoutgootje waar de Franse Kalimijnen hun afvalstoffen zo in de Rijn loosden waar de tuinders in het Westland door het hoge zoutgehalte weer last van hadden.
En er werd gedemonstreerd bij de Europese commissie in Straatsburg.
Bij Kernkraftwerk Kalkar (in aanbouw) moesten ze ook even demonstreren.
Over de dijken reden we langs de Nederlandse uiterwaarden
naar Rotterdam waar we groots ingehaald werden door o.a. Remi Poppe en burgemeester André van der Louw, volgens velen de beste burgemeester na de tweede wereldoorlog.
Uiteindelijk kwamen we na drie weken in Hoek van Holland aan.
Het was na zo’n tijd in een grote groep (toch meestal wel 300 fietsers/demonstranten) dan wel weer in 1 klap erg rustig. ;-) Het was een beetje werken en een beetje genieten. Het jaar erop organiseerde de Waddenvereniging een zelfde tour van Den Helder naar Esbjerg waar ik uiteraard vol energie voor inschreef.
Na de fietstocht was de eindbijeenkomst bij de Tweede Kamer waar er petities werden aangeboden aan Jan Terlouw.
Een leuk voorval nog. Op een smal weggetje werden we op een asociale manier door een dikke Mercedes ingehaald. 1 deelnemer viel zelfs van zijn fiets af. Toen we een kilometer of 5 de Mercedes langs de kant zagen staan werd ie even zorgvuldig ‘entlufted’ ;-)
Arbo. Hou op schei uit. Als je werkgever wordt, ook al heb je er maar 1, dan kom je in een onmogelijke molen van domme regels terecht. Zo kreeg ik op een bepaald moment een bezoek van iemand van de Arbowet. Die wilde alles zien. Zo ook de donkere kamer. ‘U ontwikkelt hier foto’s? Ja maar wettelijk moet u daglicht hebben’. Ja, maar dat kan niet. Ja maar het moet toch. Ik heb de man vriendelijk de weg naar de voordeur gewezen. Die snapte echt niet waar ie mee bezig was. Een paar jaar later komt er brief van een Arbodienst. Dat ik een risico-inventarisatie moest doen. Dus ik klom maar eens in de telefoon. ‘Wat moet ik dan doen?’ Nou, dat kwam neer op een bedrag betalen (1000+ guldens) en dan kwam er iemand kijken wat we in het bedrijfje deden met risico’s en stress. Risico’s ? Bij een demonstratie of voetbalrellen of zo ? Nou ja, je zoekt dekking tegen gegooide stenen en bij traangas ga je hard rennen. ‘Ja’, sprak de man zalvend, ‘Het was wel wet want hoewel de overheid de kleine werkgever had willen uitzonderen mocht dat niet van de EU.’. Dus ik zeg: ‘EU? Nou, ga het eerst maar eens regelen bij die Portugese schaapsherder en die Griekse pottenbakster. Kom daarna maar terug.’ Nooit meer iets van gehoord.
In 2012 probeerde ik, met mijn technische achtergrond (maar ook met hulp van een kenner) zelf een drone te bouwen. In vijf verschillende landen kocht ik via internet de losse onderdelen.
Dat leverde om 1 uur ‘s-nachts gelijk al een telefoontje op van de creditcard afdeling van de bank die het niet vertrouwde. Maar die kon ik geruststellen. De dagen daarna werd er geknutseld en getest.
Iedereen met een drone deed maar wat in die tijd. Er was nauwelijks tot geen wetgeving. Ik oefende op het speelpleintje voor de deur en twee toevallig voorbijrijdende agenten vonden het maar wat spannend toen ze het ook even mochten proberen.
Op 12 juli, bijna twee weken nadat wat later bleek nieuwe wetgeving was ingetreden, was het in de flat hiertegenover de hele avond herrie. Sirenes, politie, ambu’s, het hele circus. En de volgende ochtend ging het weer vrolijk verder. Het was bijna nog donker. Op de derde verdieping was iets gebeurd. De persvoorlichting nam zoals vaker in die tijd de telefoon weer eens niet op. Willem Duivestein, de SBS collega, was intussen ook gearriveerd. Het bleek volgens de geruchten te gaan om een vader die zijn zoon vermoord had, of zoon z’n moeder, ik heb geen idee meer. Toen dacht ik: laat ik mijn drone eens pakken en kijken wat we kunnen zien op de derde verdieping. Ik haalde hem uit ons kantoor, startte hem op, en trok hem op naar de derde van vijf verdiepingen. Op dat ogenblik kwam chef recherche Mar van Haften aan.
Die vond het ook machtig interessant en ik zei tegen hem: ‘Als je eens ergens wil kijken waar je niet bij kan, je mag me altijd bellen’. Vond ie een goed idee en hij liep de flat in. En drie tellen naderhand kwam er een agent van de hondenbrigade naar buiten met de mededeling: ‘Dit mag niet, ik weet niet waarom, maar je gaat van de luchtvaartpolitie horen.’ Die ik een kwartier later, pakweg kwart voor zes in de ochtend, aan de lijn kreeg. Lang verhaal kort: ik kreeg proces-verbaal aangezegd wegens illegaal vliegen met een UAV, een onbemand luchtvaartuig. En na anderhalf jaar mocht ik me op het Wilhelminaplein in Rotterdam bij de kantonrechter melden. ‘Ja edelachtbare, ik weet intussen dat er vlak voor dit gevalletje nieuwe wetgeving was ingegaan maar hoe had ik dat moeten weten? Zelfs de agenten op deze foto wisten het niet!’ De nieuwe wet zei: ‘Het is verboden om met een UAV te vliegen. Om met een UAV te vliegen heb je een bewijs van vaardigheid nodig, een bewijs van inschrijving, een bewijs van keuring en een geluidscertificaat. Omdat de eisen voor het bewijs van vaardigheid, bewijs van inschrijving, bewijs van keuring en het geluidscertificaat nog niet duidelijk zijn is het momenteel mogelijk om een onthéffing aan te vragen voor het níet hebben van een bewijs van inschrijving, bewijs van vaardigheid, bewijs van keuring en een geluidscertificaat. Edelachtbare, snapt u het nog ?’ Nou, de officier van justitie was er anderhalf jaar mee bezig geweest dus de rechter kon niet anders dan de eis toewijzen: 1000 euro boete waarvan 750 euro voorwaardelijk. De hele zaal zat vol met schrijvende collega’s. Ik heb ook nog nooit zoveel naamsbekendheid gekregen voor 250 euro. Alle kranten stonden er de volgende dag vol mee en ik werd zelfs die avond uitgenodigd bij Humberto Tan, die ik helaas af moest slaan omdat we een lang geleden gereserveerd fotografen-etentje hadden. Wat mijn vriendin heel erg vond want, daar zou behalve ik ook Bram Moscovitz aanwezig zijn en dat vond zij wel een interessante man. Jammer nog Sia. Ik had er toch een beetje de tering in want, ja, ik was de eerste veroordeelde en de rechter moest een voorbeeld stellen maar daar had ik geen trek ik. Dus, dan maar in hoger beroep bij het Hof in den Haag.
Daar zitten dan drie rechters. Maar toen de rechter rechter, niet de linker rechter of de middelste rechter, aan de Advocaat Generaal (de officier van justitie bij het Hof) een ietwat ingewikkeldere vraag stelde was het antwoord heel vaag. Ik heb nog nooit een AG in 1 minuut 60 keer ‘eh’ horen zeggen. De uitspraak kwam gelijk: Vrijspraak. Ik heb daarna toch maar mijn vliegbrevet gehaald. Piloot Roel. Tenminste, voor UAV’s met een maximaal gewicht van 25 kilo.
Op vakantie op Aruba kreeg ik door dat tweevoudig moordenaar Joran van de Sloot was gearresteerd. Ja, dan toch maar even naar het politiebureau. Ik bleek niet de enige.
Het leverde helaas weinig bruikbaars op.
Eind 1999 zou de eerste betaalbare digitale spiegelreflexcamera op de markt komen, de Nikon D1, die rond de 15.000 gulden per stuk moest gaan kosten. Ik zei tegen de vertegenwoordiger: ‘Ik wil er twee, maar ik wil wel de allereerste twee’. Dat kon geregeld worden. Helaas zat ik in Australië op het moment dat ze uitgeleverd werden. Onze fotograaf Fred zou wel gaan uitzoeken hoe het werkte. Na thuiskomst vond ik gelijk een minpuntje. Aan de zijkant van de zoeker zat een knopje waar je spotmeting, centrummeting en integraalmeting kon instellen. Voor leken: Op welke plek in je beeld je belichting gemeten wordt. En dat kon heel veel verschil maken. Het pikkie van het knopje zat aan de bovenkant. Legde je je camera op de achterbank en hij verschoof een beetje was dat knopje weer verzet en had je zwaar over- of onderbelichte foto’s. Het eerste dat ik deed was een vijl pakken en dat knopje voor een groot stuk afvijlen. Een dag later moest ik voor iets anders naar de importeur in Haarlem. Daar zagen ze mijn knutselwerk en riepen: ‘Dijkstra, wat heb je nu weer gedaan, een week oude camera van 15.000 gulden en jij zet de vijl erin?’ Ja natuurlijk, welke idioot in Japan heeft dit verzonnen?? 
Nou, ze maakten er een foto van en heel snel kwam er een ‘modificatie Dijkstra’, met het pikkie aan de onderkant zoals op bovenstaande foto. We hebben er nog vaak om gelachen. Iedere fotograaf klaagde in die tijd over de service van Inca/Nikon. Ik had echt nooit problemen. Ik kwam aan, zette het te repareren spul op de balie, liep even naar de supermarkt erachter, kocht een doos gevulde koeken en als ik terugkwam was het spul al gerepareerd en vaak kreeg ik niet eens een rekening. Zo kan het ook. Jaren later gingen we toch over naar Canon en ik moet wel zeggen dat we daarna veel minder reparatie hadden. Canon bleek wel steviger. Veel amateurcamera’s die in die tijd ‘kapot’ aankwamen bij Inca bleken niet kapot maar dan er was iets loos met het data-kaartje. Het eerste dat ze deden was het kaartje door recovery software heen halen die het kaartje kon fixen maar ook nog niet overschreven beelden van het kaartje terughaalde. Ze hadden op de reparatieafdeling daardoor een verzameling porno aangelegd dat wil je niet weten. Dus, hou in je achterhoofd: maak je wel eens ‘vieze’ foto’s en je twijfelt over de kwaliteit van het kaartje: gewoon vernietigen en een nieuwe kopen. Níet naar de reparatie brengen ;-)) Een kaartje kan leeg lijken maar alle laatste foto’s kan je terughalen. Maar wij maken allemaal geen dirty pictures , toch ?
Wow, wat een geweldige verhalen!!! Ik heb er van genoten!👍
Hahaha geweldig weer… Ik zag trouwens een oude bekende op een van je fotod…Sjef S .. ik had ooit verkering met een achternichtje van zijn vrouw en kwam hen weleens tegen op verjaardagen.
Anyway, ik kijk weer uit naar deel 5 😀
Iets minder spannend, maar de foto’s maken het wel weer goed. Leuk die foto van Mar van Haften en jou. Zo herken ik jullie eigenlijk, jij met je grijze haardos. Dat verhaal met de drone en de, zeg maar luchthavenpolitie, had ik al een keer van je gehoord, maar niet de uitslag van de rechtszaak. Alle 4 de verslagen waren leuk, herkenbaar en het blijkt dat je als fotograaf overal bij wil/moet zijn en dat je eigenlijk heel veel weg bent. Ik weet ook niet of je Sia in die periode hebt leren kennen en zo ja…dan snap ik niet dat het tussen jullie iets geworden is. Hahahaha. We houden contact.
Wat een herinneringen he Roel, dat je dit allemaal nog weet, kijk uit naar volgend deel, maar dat duurt dus nog ff
Mooie tijd in Benidorm🥰🥰
Weer met veel plezier gelezen. 😂😂 Wat moet jij nu een saai leven hebben met al dat cruissen.
Love you 🥰
Top verhalen Roel!! Mooi dat je het vastgelegd hebt.
Was weer een feest der herkenning, Roel. Bedankt dat je het allemaal hebt opgeschreven. En er kwam ook weer een onbekende foto van Paul voorbij (Menten) 😀.
Leuke teksten met humor.
Samen met de foto’s is het een
mooi document geworden.
Zo moeder zo zoon…. ☺
Ik heb geweldig genoten van je verhalen en foto’s..
voorloper van een volgend boek?